.زمزمۀ 10. « در یک روز ظهر آفتابی ، تنها در آب‌های گرم و شفاف دریاچۀ استوایی زیرآبی می‌رفتم و لذت و آسودگی عمیقی را تجربه می‌کردم… حس کردم در خانه‌ام. گرمای آب، زیبایی مرجان‌های کف دریاچه،‌ ریزه ماهیهای نقره ای… همه و همه در کنار هم بهشتی زیردریایی آفریده بودند. و بعد به دلیلی که هرگز درکش نکردم، ناگهان چشم‌اندازم عوض شد.ناگهان متوجه شدم هیچ یک از دوستان دریایی ام در این تجربۀ دوستانه شریک نیستند. شاه فرشته‌ماهی نمی‌دانست زیباست، ریزه ‌ماهی ها نمی‌دانستند چه تلالویی دارند… این من بودم که تمامی این تجربه را آفریده بودم!...انتخاب و آفرینش درعمیق‌ترین لایه از آنِ من بود» «نه به هیأتِ گیاهی نه به هیأتِ پروانه‌یی نه به هیأتِ سنگی نه به هیأتِ برکه‌یی/  من به هیأتِ (ما) زاده شدم/ به هیأتِ پُرشکوهِ انسان/  تا در بهارِ گیاه به تماشای رنگین‌کمانِ پروانه بنشینم/  غرورِ کوه را دریابم و هیبتِ دریا را بشنوم/ تا شریطۀ خود را بشناسم و جهان را به قدرِ همت و فرصتِ خویش معنا دهم/  که کارستانی از این‌دست/ از توانِ درخت و پرنده و صخره و آبشار/ بیرون است/ انسان زاده شدن تجسّدِ وظیفه بود/ … انسان/ دشواری وظیفه است » فقرۀ اول متعلق به کتاب « روان درمانیِ اگزیستانسیلِ» یالوم است و دومی بخش هایی ست از شعر «در آستانۀ » شاملو. یالوم قریب به 55 سال پیش این اثر درخشان را نوشته و شاملو، حدودا 30 سال پیش این شعر ماندگار را سروده. بدون اینکه این نویسنده و شاعر بزرگ یکدیگر را بشناسند و آثار یکدیگر را خوانده باشند؛ به یکی از ژرف ترین مقولات اگزیستانسیل که با بود و باش ما انسانهای گوشت وپوست و خون دار سخت گره خورده، پرداخته اند: آزادی و مسئولیت انسان. من و تو به هیئت انسان زاده شدیم و توان انجام کارهایی را داریم که تنها از انسان برمی‌آید و بس؛ که از توان درخت و صخره و حشره و آبشار و کوه و دریا بیرون است. انسان زاده شدن مجسمۀ وظیفه است و وظیفۀ مجسم. به دوش کشیدن بار آزادیِ اگزیستانسیل و مواجه شدن با مسئولیتِ انسان بودن، تنها و تنها در ما موجودات دو پای پیرامونی یافت می شود و بس. سارتر که از هراس انگیز بودنِ لحظۀ کشف مسئولیت سخن می گفت؛ مسئولیتی که که ریشه در محکوم بودن انسان به آزادی دارد؛ همین وضعیتِ انسانی را برجسته می کرد. سپهری هم که در دفتر « آوار آفتاب» با خود زمزمه می کرد: « دوست من هستی ترس انگیز است» و « و دو کران خود را هر لحظه بیافرینیم، هر لحظه رها سازیم/ برویم، برویم، و بیکرانی را زمزمه کنیم»، همین امر مهیبِ اگزیستانسیل را به تصویر می کشید.بخاطر می آورم بیست و پنج سال پیش، در میانۀ یک مهمانی، بدون مقدمه و پیش زمینۀ قبلی، به قدر وسعِ خُرد خود، تجربه ای شبیه یالوم را از سر گذراندم و با دیدن بچه های 8-7 ساله ای که فارغ دلانه و سرخوشانه مشغول بازی بودند، ناگهان چشم اندازم تغییر کرد. تو گویی ویژگی منحصر به فرد انسان که او را از سایر حیوانات و جنبندگان متمایز می کند، به رای العین دیدم و چشیدم: ویژگیِ مسئولیت پذیری و آزادی اگزیستانسیلِ انسانی. یادم هست غرابت، دلهره زا و هراس انگیز بودن این امر، برای لحظاتی مرا در کام کشید و در خود فرو برد. وقتی آن تجربه سرد شد، تا مدتها طعم خاکسترش را در ذهن و روانم مزه مزه می کردم. آن روزگار، اروین یالوم را نمی شناختم و با روان درمانی اگزیستانسیل آشنایی نداشتم. اگر بخواهم از منظر آموخته ها،تاملات و یافته های امروزم، تجربۀ ربع قرن پیش خود را بفهمم و صورتبندیِ زبانی کنم، کم و بیش شبیه احوالی می شود که یالوم هنگام زیر آبی رفتن در آبهای گرم دریاچۀ استوایی تجربه کرده بود.» نقل از : کتاب «زمزمه های مخملین: نجواهای اگزیستانسیل»، جلد دوّم. نویسنده: سروش دباغ https://www.instagram.com/p/DcUFgSgKz3T/?igsi=OHU5YmE2bzQ3bWF3