جناب دکتر گرامی، با سلام و احترام.امیدوارم که شاداب و سلامت باشید.بنده دانشجوی ترم آخر مهندسی و در آ

جناب دکتر گرامی، با سلام و احترام.امیدوارم که شاداب و سلامت باشید.بنده دانشجوی ترم آخر مهندسی و در آستانه‌ی ورود به علوم انسانی در مقطع ارشد هستم. مدتی هست که پرسشی برایم شکل گرفته که پاسخ آن را در متون و سخنرانی و درس‌گفتار نیافته‌ام؛ چه، پرسشی نه از جنس «چه بخوانم» یا «چگونه بنویسم» که از جنس «چگونه باشم» است. مسئله‌ام نه روش پژوهش، که منش پژوهش‌گر است. به تعبیرِ دقیق‌تر، می‌خواهم بدانم دانش‌آموخته‌ی علوم انسانی، برای آن‌که روز آخر صرفاً یک متخصص کتاب‌خوانده نباشد، بلکه انسانی زیست‌کننده در معنای عمیق و دقیق کلمه باشد، باید چه ویژگی‌هایی را در خود پرورش دهد؟ آیا زیستن آکادمیک توام با دردمندی و دغدغه‌مندی، نیازمند «منشی ویژه» است؟ بودن یک دانش‌جوی علوم انسانی، چگونه بودنی‌ست؟ آیا می‌توان این بود را به تمرین کسب کرد؟ یا اساساً پاسخی شخصی و طریق هرکس، منحصر به‌ خویش است؟اگر ممکن است، از نگاه خود و تجربه‌ی زیسته‌تان، مرا در این مسیر راهنمایی کنید.با سپاس بی‌نهایت از زمانی که می‌گذارید و تجدید احترام. 👇👇👇