.« این قافلۀ عمر عجب می گذرد». بیست سال پیش، پس از اتمام درس و مشق فلسفی در دانشگاه واریکِ انگلستان، به تهران بازگشتم و در کسوت عضو هیئت علمی و استادیار، در «موسسه پژوهشیِ حکمت و فلسفه» مشغول به تدریس و تحقیق شدم. در آن دورۀ پنج ساله، اتاق کار من، نزدیک اتاق دکتر بهزاد سالکی بود. به همین سبب، به طور متوسط هفته ای دو بار همدیگرا را می دیدیم؛ یا ایشان به اتاق من می آمدند، یا من به اتاق ایشان می رفتم و با هم چای می خوردیم و گفتگو میکردیم. خاطرم هست در اولین دیدارهایمان، به کتاب « فلسفۀ دین»، نوشتۀ جان هیک که به قلم ایشان و تحت نام بهزاد راد منتشر شده بود، پرداختیم و دربارۀ اش گفتگو کردیم. در دهۀ هفتاد خورشیدی، روزگاری که دانشجوی داروسازی بودم، فصولِ مختلف کتابِ ترجمه شدۀ هیک را به اتفاق تنی چند از دوستان علاقه مند به مباحث فلسفی به صورت هفتگی میخواندیم و درباره اش بحث و گفتگو میکردیم. بعدها در دهۀ هشتاد شمسی، کتابِ «بعد پنجمِ» جان هیک را که توسط بهزاد سالکی به فارسی برگردانده شده بود، به اتفاق دوستان فلسفه پژوهی چند، به بحث گذاشتیم. آن زمان نمی دانستم مترجم هر دو کتاب یاد شده، یک نفر است و بهزاد راد، اسم مستعار جناب بهزاد سالکی بود. وقتی این مطلب را با بهزاد سالکی در میان نهادم، خندید و گفت: ترجیح میدادم آن ایام، آثار هیک که تازه پیش چشم فلسفه پژوهان فارسی زبان قرار گرفته بود، به اسم من منتشر نشود، که « گذرگاه عافیت تنگ» بود. دکتر سالکی، انسان خوش محضر، فروتن و با صفایی بود و آرامشی در او موج می زد. با خشم، حسادت و تندی کردن میانه ای نداشت و از سلامت روان بالایی برخوردار بود. بخاطر نمی آورم از کسی بدگویی کرده باشد. در گفتگوهای مان از کتابهایی که می خواندیم و پروژه های کاری و تحقیقاتی مان سخن می رفت. از انس بسیارم با سپهری و ویتگتشتاین باخبر بود و از سر لطف برخی آثار فارسی و انگلیسیِ خوب در این حوزه ها به من معرفی می کرد که عموم آنها را با اشتیاق می خواندم. با استاد محترم، بهاء الدین خرمشاهی دوستی نزدیکی داشت. دربارۀ فرایندِ ترجمۀ کتاب « تاریخ خداباوری»، نوشتۀ کارن آرمسترانگ که به قلم خرمشاهی و ایشان به فارسی برگردانده شده بود، خاطراتی شنیدنی داشت که از شنیدن آن حظ می بردم....👇👇👇 https://www.instagram.com/p/Dcwpaucx867/?igsi=N3k3MHY5bmliZjRn