.زمزمۀ 8. پیشتر در سه نوشتار و جستار " نوبت عاشقی"، " هبوط در هیچستان" و " از « شاهد» سعدی تا « دچا

.زمزمۀ 8. پیشتر در سه نوشتار و جستار " نوبت عاشقی"، " هبوط در هیچستان" و " از « شاهد» سعدی تا « دچار» سپهری"، دربارۀ مفهوم «عشق» و انواع پنجگانۀ آن به روایت خویش، به عنوان یکی از ستونهای « سلوک اگزیستانسیل در روزگار کنونی» نوشته ام: « عشق رمانتیک-اروتیک»، « عشق افلاطونی»، «عشق عرفانی»، «عشق نوع دوستانه» و « عشقِ اگزیستانسیل». همچنین، در جستار « برخورد انگشتان با اوج»، شقوق هشت گانۀ مفهوم « تنهایی» را به تصویر کشیده ام: « تنهایی بین فردی»، « تنهایی درون فردی»، « تنهایی اگزیستانسیل»، « تنهایی مخملین»، « تنهایی تلخ»، « تنهایی خویشاوندی»، « تنهایی عرفانی» و « تنهایی میان جمعی». عمیق ترین و عافیت سوزترین نوع تنهایی، «تنهایی اگزیستانسیل» است؛ تنهایی ای که ناظر به « سرشت سوگناک هستی» است و با بود و باش من و تو سخت گره خورده و از میان رخت بربستی نیست، که « آدم اینجا تنهاست/ و در این تنهایی سایۀ نارونی تا ابدیت جاریست». هر چند تنهایی اگزیستانسیل از بین نمی رود و از بین رفتنی نیست؛ در عین حال میتوان از حجم آن کاست و بر میزان « تاب آوری» خود افزود. در این میان، « عشق رمانتیک-اروتیک»، « عشق افلاطونی» و «عشق نوع دوستانه»، ابزارهای سه گانه ای اند که در مناسبات و روابط انسانی یافت می شوند ومی توانند از میزان و شدتِ تنهایی اگزیستانسیل کم کنند. فصل مشترک عشق های سه گانۀ یاد شده، عبارتست از از خود بدر آمدن و متوجه و معطوف به دیگری شدن؛ «دیگریِ» گوشت و پوست خون داری که در حوالی من و تو زندگی می کند و نفس می کشد. عشق رمانتیک-اروتیک از جنس رابطۀ عاطفی- بدنیِ میان دو نفر است که سخت یکدیگر را دوست دارند و از بودن با هم و سپری کردن ساعات به اتفاق، اوقاتشان سخت خوش می شود. عشق افلاطونی، از سنخ رابطۀ اگزیستانسیل و عاطفیِ عمیق میان دو نفرست که همدل، همدرد و هم نوایند، محرم دل یکدیگرند، زیست-جهانشان به یکدیگر نزدیک است و از پشت یک پنجره به دنیا می نگرند؛ که « ما هیچ، ما نگاه». رابطۀ میان شمس و مولانا از این دست بود. عشق نوع دوستانه که در فلسفۀ یونان از آن به «آگاپه» تعبیر می شود؛ از سنخ محبت ورزیدنِ بی علّت، بی رشوت و بدون چشمداشت در حقّ دیگر انسانهای پیرامونی است و «سر هر دیواری میخکی کاشتن» و « پای هر پنجره ای شعری خواندن» و "«گره زدن چشمان با خورشید، سایه ها با آب و شاخه ها باد» و« آشتی دادن و نور خوردن و دوست داشتن.» به میزانی که ساغر وجود من و تو از « عشق رمانتیک-اروتیک»، «عشق افلاطونی» و « عشق نوع دوستانه» پر شود و از آن بنوشیم و بنوشانیم؛از حجم و بسامدِ «تنهایی اگزیستانسیل »کاسته می شود. نقل از: «زمزمه های مخملین: نجواهای اگزیستانسیل»، جلد دوم نویسنده: سروش دباغ https://www.instagram.com/reel/DcB_nTeqpGA/?igsh=MTY0bXZ2dWNla2tmMw==