بربادرفتهپارسال یک شب تلویزیون اراذل و اوباش را نشان می داد، اوباش همه رو به دیوار ایستاده بودند و ص

بربادرفتهپارسال یک شب تلویزیون اراذل و اوباش را نشان می داد، اوباش همه رو به دیوار ایستاده بودند و صورت هیچکدام مشخص نبود. یک لحظه یکی از آن ها سرش را کمی چرخاند و با این چرخش بخش کوچکی از صورتش دیده شد. نمی دانم چرا به نظرم آمد که قبلا این گوشه صورت را بارها دیده ام ولی هرچه فکر کردم یادم نیامد کجا... نصف شب با صدای رعد و برق از خواب پریدم و یکباره فهمیدم آن گوشه صورت را کجا دیده بودم. مرد رو به دیوار، سیاوش، صمیمی ترین دوست سال های دورم بود. من و سیاوش از کلاس اول تا سوم راهنمایی همیشه و همه جا با هم بودیم. سیاوش همیشه شاگرد اول یا دوم کلاس ما بود و مادرش آرزو داشت او پزشک متخصص مغز و اعصاب شود و مطمئن بود به این آرزو خواهد رسید... بعد از سوم راهنمایی، مدرسه من و سیاوش از هم جدا شد و یواش یواش از هم بی خبر و بی خبرتر شدیم... توی رختخواب غلتی زدم و گفتم شاید هم اشتباه می کنم، بعید بود سیاوش به جای متخصص مغز و اعصاب، اراذل و اوباش شده باشد.صبح یکی از روزهای اسفندماه قبل از این که هوا روشن شود برخاستم، لباس ورزشی پوشیدم و برای دویدن بیرون رفتم. شب قبل، باران مفصلی باریده و هوا عالی بود. دویدن در آن هوا سرحالم کرده بود و احساس می کردم خوشبخت ترین آدم سراسر جهانم...از جلوی یک کله پزی رد شدم، فکر کردم این سرخوشی را با خوردن یک بناگوش و دوتا پاچه کامل کنم. بناگوش و پاچه ها را که خوردم و بیرون آمدم به شدت پشیمان بودم... تمام آن دویدن و سرخوشی را با تیلیت کردن نان در آبگوشت مغزدار و خوردن یک بناگوش و دو پاچه ضایع کرده بودم. وقتی به خانه برگشتم آنقدر ناراحت بودم که به جای این که دوش بگیرم و به کارهایم برسم تا لنگ ظهر خوابیدم. بیدار که شدم دیگر اثری از آن طراوت و نشاط صبحگاهی باقی نمانده بود و هنوز طعم بناگوش و پاچه ها توی دهانم مانده بود. لباس پوشیدم و بیرون آمدم، می خواستم بروم و جواب آزمایش خونی را که دکتر برایم نوشته بود بگیرم. هوای بهاری بیرون که به سر و کله ام خورد دوباره سرحال شدم. هوای خوب نعمتی است. شیشه های ماشین را پایین کشیدم و با خودم فکر کردم چه چیزهای کوچکی می تواند دلیل بدحالی آدم شود و با کمی آسان گیری چقدر خوشبختی نزدیک است. همان موقع ماشین بغل دستی ام که می خواست خط حرکتش را عوض کند به سمت راست پیچید و به موتورسواری که از کنارش می گذشت زد و موتورسوار نقش بر زمین شد و چندین بار روی زمین غلطید، مطمئنا موتورسوار در همان لحظه اول مرد. دلم برای خانواده اش که عیدشان عزا شده بود می سوخت و تمام احساس سرخوشی و نشاطم دود شد و به هوا رفت. با خودم فکر کردم گاهی چقدر راحت خودمان را گول می زنیم و با هر چیز کوچکی بی دلیل احساس خوشبختی می کنیم. نمی خواستم به این صحنه نگاه کنم ولی بی اراده و ناخودآگاه داشتم به جنازه موتورسوار نگاه می کردم که جنازه از جایش برخاست و در حالی که خودش را می تکاند سر راننده ماشین داد زد "می خوای بپیچی چرا راهنما نمی زنی؟" باورم نمی شد موتورسوار زنده باشد. دوباره احساس کردم خوشبختی همیشه نزدیک ماست، کافی است عجول نباشیم. سرعتم را کم کردم که از موتورسوار بپرسم کمکی می خواهد یا نه، که پراید سفیدرنگی آنچنان از پشت به ماشینم کوبید که اگر کمربند نبسته بودم مغزم در اثر اصابت به شیشه جلویی ترکیده بود. هیچ چیز بدتر از تصادف شب عید نیست . اعصابم خرد شده بود و بی نهایت عصبانی بودم. در حالی که داد می زدم "گوساله حواست کجاست؟" از ماشین پیاده شدم. خانم محترمی از پراید پیاده شد و پرسید: "با من بودین؟" از برخورد زشتم خجالت کشیدم ولی به روی خودم نیاوردم و طلبکارانه پرسیدم: "معلوم هست حواستون کجاست؟" خانم محترم گفت: "شما یه دفعه زدین رو ترمز به من می گین حواست کجاست؟" خانم محترم درست می گفت ولی عصبانی تر از آن بودم که حرف درست تاثیری بر من داشته باشد. گفتم: "شما باید فاصله ات را با ماشین جلویی تنظیم کنی." نگاه کردم و دیدم ماشین من صحیح و سالم است و فقط سپر ماشین خانم محترم داغان شده است، خوشحال شدم. به خانم محترم گفتم: " مهم نیست، کاری است که شده، من گذشت می کنم، ولی موقع رانندگی بیشتر حواستون را جمع کنید." خانم محترم سوار ماشینش شد، گاز داد و موقعی که از کنارم می گذشت چیزی گفت که درست نشنیدم ولی به نظرم آمد گفت: "کثافت بی شعور" خیلی دلخور شدم، اصلا حالم بد شد. ولی حرفی بود که زده بود و با توجه به این که پراید سفیدرنگ دور شده بود چاره ای جز گذشت نداشتم، به همین دلیل دوباره گذشت کردم.به آزمایشگاه رفتم... جواب آزمایش را که گرفتم به خانم متصدی گفتم: "می شه یه نگاهی به جواب های من بکنید ببینید چه جوریه؟" خانم متصدی برگه آزمایش را نگاه کرد و گفت: "همه چی تون طبیعیه." خیلی خوشحال شدم، گفتم: "قند، اوره، کلسترول، چربی؟" گفت: "همه اش عالیه." خوشحال تر شدم. خانم متصدی...@soroushsehat