خانم متصدی دوباره نگاهی به برگه کرد، کمی دقیق تر شد و گفت: "فقط تعداد گلبول های سفیدتون بالاست." گفت

خانم متصدی دوباره نگاهی به برگه کرد، کمی دقیق تر شد و گفت: "فقط تعداد گلبول های سفیدتون بالاست." گفتم: "یعنی چی؟" گفت: "شاید چیز مهمی نباشه." گفتم: "اگه چیز مهمی باشه چیه؟" خانم متصدی گفت: "نه، خیالتون راحت. با پزشکتون مشورت کنید ان شاا... که چیز مهمی نیست." بعد پرسید: "چند سالتونه؟" سنم را که گفت: "آخی... نگران نباشید الان علم پزشکی خیلی پیشرفت کرده ولی حتما زودتر با پزشکتون مشورت کنید." بیرون که آمدم هوای بهاری اصلا سرحالم نکرد، بلافاصله شماره یکی از دوستانم که پزشک است را گرفتم و پرسیدم: "آقا اگه کسی گلبول سفیدش بالا باشه یعنی چی؟" دوستم گفت: "یعنی سرطان داره." دنیا مقابل چشمانم سیاه شد، احساس کردم سرم گیج می رود و دارم پس می افتم. همان موقع جوانی که از کنارم رد می شد پرسید: "ببخشید ساعت چنده؟" می خواستم با مشت به صورتش بکوبم، برای من که دیگر زمان و مکان معنایی نداشت چنان نگاهی به جوان کردم که ترسید و با عجله دور شد.دوست پزشکم پرسید: "کی گلبول سفیدش بالاست؟" گفتم: "من... یعنی من سرطان دارم؟" دوستم گفت: "الاغ شوخی کردم... گلبول سفید بالا می تونه علامت سرطان باشه، ولی حتما که سرطان نیست." داد می زد که دارد بی خودی دلگرمم می کند... به نظر همه چیز بی ارزش می آمد، چقدر کار نکرده داشتم، چقدر آرزو... هنوز زود بود، به زندگی ام فکر کردم، به تصادف امروز صبح، چقدر همه چیز دور بود، چقدر مسخره بود که از این که شاید یک خانم غریبه محترم به من کثافت بی شعور گفته بود ناراحت شده بودم، چقدر ورزش صبحگاهی ام مسخره بود، چقدر این که از کله پاچه خوردنم ناراحت بودم مسخره بود، چقدر این که از هوای صبح لذت برده بودم مسخره بود، چقدر همه چیز مسخره بود... دوستم گفت: "تازگی ها گلودرد چرکی نداشتی؟" گفتم: "هنوز هم دارم." گفت: "پس هیچ مرگ ات نیست، تو سرماخوردگی های چرکی همیشه تعداد گلبول های سفید می ره بالا." لحنش جدی بود. گفتم: "مطمئنی؟" گفت: "صددرصد ولی بیا باز هم برات آزمایش می دم." کمی خیالم راحت شد، به یک دوست پزشک دیگر هم زنگ زدم و او هم اطمینان داد که، هیچ مرگم نیست. حالا خیالم خیلی راحت تر شده بود، با خودم فکر کردم چه زود دستپاچه و هول می شوم، خنده ام گرفته بود. فکر کردم بد نیست به سلامتی سلامتی ام یک چلو کباب برگ مخصوص بخورم. همین کار را کردم.هیچ چیز مثل چلوکباب خوب آدم را سرحال نمی کند. کره را با برنج قاطی کردم، لیمو ترش ها را روی کباب فشردم و... از چلو کبابی که بیرون آمدم باد کرده بودم، و پشیمانی سرتاپای وجودم را گرفته بود... صبح کله پاچه، ظهر چلوکباب با کره اضافه، این جوری ادامه بدهم به زودی سکته می کنم، حالا سکته به درک، گنده شدن شکم را چه کنم؟ دستی به شکمم زدم و تصمیم قطعی گرفتم ورزش صبحگاهی ام را جدی تر بگیرم. یک چک داشتم و می خواستم قبل از تعطیل شدن بانک نقدش کنم. اسفندماه بانک ها همیشه شلوغ است... شماره را که از دستگاه نوبت دهی بانک گرفتم فهمیدم که 54 نفر قبل از من در انتظارند و این یعنی بانک تعطیل می شد و نوبت به من نمی رسید. یکی از کارمندان بانک را می شناختم، از لابلای جمعیت خودم را به باجه او نزدیک کردم و سعی کردم جوری که کسی متوجه نشود ولی او متوجه بشود علامت بدهم که من را به قسمت کارکنان ببرد و کارم را راه بیندازد. مشغول علامت دادن بودم که دیدم دستی روی شانه ام خورد و صدایی بغل گوشم گفت: "سه ساعته این جا وایسادم، نمی ذارم هیچ کس هم زیر آبی بره ." خالکوبی روی دستی که به شانه ام خورده بود توجه ام را جلب کرد. در حد فاصل گوشتی بین شست و بقیه انگشتان آن دست نوشته شده بود "بربادرفته" به چهره صاحب دست نگاه کردم، خودش بود. پرسیدم: "اسم شما سیاوش نیست؟" مرد لحظه ای نگاهم کرد و بعد خندید و بغلم کرد و گفت: "اصلا عوض نشدی." نیم ساعتی با سیاوش حرف زدم. گفتم: "تو که شاگرد زرنگ کلاس بودی. چی شد؟" گفت: "تو دبیرستان حوصله درس خوندن نداشتم، دوم دبیرستان درس خوندن را شل کردم، سال سوم دوبار رد شدم، سال چهارم دیگه درس را ول کردم..." گفتم: "مگه قرار نبود دکتر مغز و اعصاب بشی؟" گفت: "الان هم متخصص مغز و اعصاب هستم، هم مخ می زنم هم اعصاب می ترکونم." از سیاوش پرسیدم: "الان چی کاره ای؟" گفت: "لات" گفتم: "نه، جدی" گفت: "جون تو"... پیش آشنایم رفتیم و کار هردومان را راه انداخت. با سیاوش از بانک بیرون آمدیم. از دیدنش خوشحال شده بودم، همان موقع یک موتورسوار رد شد و کیف دستی ام را زد...@soroushsehat