توی محل، پسرها با پسرها حرف می زدند و دخترها با دخترها. معلوم بود که دختر محل مان هم سردش است و دارد می دود که گرم شود. کمی جلوتر تصمیم گرفت از پیاده رو به خیابان برود، شاید می خواست تاکسی بگیرد که از شر سرما خلاص شود. از جوی آب کنار پیاده رو به خیابان پرید، اما با وجودی که عرض جو کم بود پای اش به لبه جدول گرفت و کنار خیابان نقش بر زمین شد. توی آن سرما با آن شدتی که زمین خورد مطمئن بودم که دست یا پایش شکسته است. بدو بدو خودم را بالای سرش رساندم. "خوبید؟" دختر که سرخی خجالت سرخی گونه های سرمازده اش را دوچندان کرده بود گفت "بله، چیزی نشد" پرسیدم "مطمئنید؟" گفت "بله، هیچی نیست" معلوم بود که معذب است و دوست ندارد بالای سرش بایستم، برگشتم و درست لحظه ای که می خواستم به پیاده رو برگردم صدایش را شنیدم که گفت "خیلی ممنون" ایستادم .نگاهش کردم و یکباره گرمم شد. هوا گرم شده بود و لحظه به لحظه داشت گرم تر می شد. احساس کردم داغ شده ام، انگار آتش گرفته بودم. چیزی نگفتم، فریاد هم نکشییدم، فقط برای این که خنک شوم شروع به دویدن کردم و تا دبیرستان یک نفس دویدم. ولی فایده ای نداشت، داشتم می سوختم، انگار میله ای داغ توی شقیقه هایم فرو کرده بودند، کف دست هایم خیس عرق شده بود، پیشانی ام خیس عرق شده بود، مهره های پشتم خیس عرق شده بود، تمام وجودم خیس عرق شده بود و گرما ول کن نبود. روزها و شب های بعد هم هوا خنک تر نشد، شب ها گرما کلافه ام می کرد و خوابم نمی برد و روزها گرما کلافه ام میکرد وبی تابم می شدم. زیر دوش آب سرد می نشستم، ساعت ها توی خیابان راه می رفتم ولی گرما ولم نمی کرد. صبح ها زودتر از خانه بیرون می آمدم و چون برای مدرسه رفتن خیلی زود بود سر محل می ایستادم، عصرها هم زودتر می آمدم و باز سر محل می ایستادم. تا آن که یک روز صبح دختر هم محله ای مان تندتند به طرفم آمد و گفت "بی شعور، چی از جون من می خوای؟... اگه می دونستم اینقدر بی ظرفیتی اون روز مرده بودم هم یه کلمه باهات حرف نمی زدم" یخ زدم. سرما تمام بدنم را گرفت، خواستم بدوم تا گرم شوم، اما نتوانستم و همان جا روی زمین نشستم. دختر همسایه مان رفت و دورتر و دورتر و دورتر شد و بعد یک نقطه شد و بعد دیگر حتی آن نقطه هم نبود. زمین سرد بود و سرما وارد تنم شد و چنان سرمایی خوردم که تمام گلویم را چرک گرفت و سه تا آمپول شش، سه، سه هم افاقه نکرد. یک ماه افتاده بودم و مثل بید می لرزیدم.****اردیبهشت اصفهان مثل بهشت است. آن سال ها زاینده رود آب داشت و اردیبهشت اگر در حاشیه زاینده رود قدم می زدی از آنهمه زیبایی مست می شدی. تمام طول سال منتظر بهار و ماه اردیبهشت بودم، آرزویم این بود که تا آخر عمرم، اردیبهشت در اصفهان باشم، در بهشت. ولی سالی که کنکور داشتم اردیبهشت برایم مثل جهنم شده بود. تا کنکور زمان زیادی باقی نمانده بود و مجبور بودم از صبح تا شب گوشه خانه بنشینم و به صفحه کتاب ها زل بزنم... احساس می کردم زندانی ام، احساس می کردم در مخوف ترین زندان جهان اسیر شده ام و فقط و فقط یک خواسته داشتم، دلم می خواست کنکور لعنتی برسدو تمام شود و راحت شوم، نتیجه کنکور برایم مهم نبود، فقط می خواستم زودتر تمام شود و آزاد شوم تا دوباره طعم لذت و زندگی یادم بیاید. روز کنکور رسید، از جلسه که بیرون آمدم مطمئن بودم که قبول نمی شوم. خودم را در خانه حبس کردم. درست فکر کرده بودم، هیچ جا قبول نشدم و تمام طول سال بعد را در همان زندان گذراندم، با شرایطی بدتر و سخت تر. و باز بهار و اردیبهشت را از دست دادم. وقتی بالاخره قبول شدم اردیبهشت اصفهان را برای همیشه گذاشتم و رفتم.برای همیشه ...****مرداد بود که برای همیشه رفت. بیشتر از همه دنیا دوستش داشتم. وقتی جنازه اش را توی گور گذاشتند و خاک پوشاندش فهمیدم که دیگر هرگز نمی بینمش. تا به حال این حس را داشته اید؟ تا به حال لحظه ای که عزیزترین تان را برای همیشه از دست می دهید تجربه کرده اید؟ همیشه یک روز یا دو روز یا سه روز نیست، همیشه یک هفته ، یک ماه و یک سال نیست، ده سال نیست، بیست سال نیست، پنجاه سال هم نیست، همیشه یعنی همیشه، یعنی تا ابد. یعنی تمام. وقتی که تمام شد همانطور که در آن ظهر نیمه تابستان کنار خاکی که پوشانده بودش نشسته بودم دیدم سردم شده است. به آسمان نگاه کردم، آن سال وسط تابستان برف آمد و چنان همه جا یخ زد که فکر می کردم این یخ های قطور دیگر هرگز آب نخواهد شد. یادم است هوا سرد شده بود و من که از سرما می لرزیدم و توان حرکت نداشتم روی همان خاک دراز کشیدم و به زمین چسبیدم و برف تمام تنم را پوشاند.@soroushsehat