در تاریکی،  آغوشی هست  به اندازه‌ی یک صدا؛  صدای من.  و سکوتی  که آرام‌تر از هر کلام  مرا می‌فهمد.  گاهی  در گوشه‌ای از خیال،  کنار تنهایی‌ام می‌نشینم،  برایش چای می‌ریزم  و به «بودن» فکر می‌کنم؛  بی‌قضاوت،  بی‌دلیل.  نفس می‌کشم،  و همین  برای ادامه کافی‌ست.  اگر روزی  از دردم پرسیدند،  نخواهم گفت  چه بر من گذشت؛  می‌گویم:  یاد گرفتم  آرام‌تر راه بروم؛  آن‌قدر آرام  که ترک‌های دلم  گل‌ها را نترسانند.                   نسرین امامی‌زاده @soulpower3