سرسختیگاهی میان انبوه نوشته‌های قدیمی، به صفحه‌ای می‌رسم که تاریخش برای من فقط یک عدد نیست؛ تکه‌ای ا

سرسختیگاهی میان انبوه نوشته‌های قدیمی، به صفحه‌ای می‌رسم که تاریخش برای من فقط یک عدد نیست؛ تکه‌ای از عمر و جان من است.این‌ها بخشی از ردپای سال‌های گذشته‌اند؛ روزگاری که هنوز نه از تلگرام خبری بود، نه از اینستاگرام و نه این‌همه دسترسی آسان به اطلاعات.بیش از بیست سال پیش، درباره ام‌اس می‌نوشتم و ترجمه می‌کردم؛ در فیس‌بوک، وبلاگ‌ها، سایت‌های مرتبط با ام‌اس، مجلات و نشریات...خبرها و پژوهش‌ها را دنبال می‌کردم و به دست کسانی می‌رساندم که مثل خودم، دنبال روزنه‌ای میان این‌همه ابهام بودند.بعد نوبت به کتاب‌ها رسید؛ ترجمه و تألیف و پس از آن، کانال‌ها... و سال‌های بی‌پایان نوشتن.سال‌ها یکی پس از دیگری گذشتند و من، با تمام فراز و نشیب‌هایشان، هرگز دست از کلمات نکشیدم.آن روزها نمی‌دانستم این قصه قرار است بیش از دو دهه ادامه پیدا کند.در این فاصله، فقط زمان نگذشت.من از میان ام‌اس گذشتم؛ از جراحی‌ها، دردها، ترس‌ها و اتفاق‌هایی که هر کدام می‌توانستند بخشی از آدم را برای همیشه با خود ببرند.اما هر بار، تکه‌ای از من باقی ماند که دوباره مرا به آغوش همین کلمه‌ها برگرداند.حالا که به این صفحه‌های خاک‌خورده نگاه می‌کنم، گاهی لبخند می‌زنم.بعضی از چیزهایی که سال‌ها پیش درباره‌شان می‌نوشتم، آن روزها هنوز دور و دست‌نیافتنی به نظر می‌رسیدند؛ اما امروز دیگر چنین نیستند. علم پیش رفته، درمان‌ها متنوع‌تر شده، نگاه ما به ام‌اس تغییر کرده و بعضی رویاهایی که زمانی تنها در حد یک فرضیه بودند، امروز بخشی از واقعیت درمان و مراقبت‌اند.ام‌اس امروز، ام‌اس بیست سال پیش نیست.هنوز راه درازی در پیش است، هنوز درمان قطعی نداریم و هنوز چشم‌انتظار خبرهای بزرگیم؛ اما نمی‌توان انکار کرد که مسیر دگرگون شده است.این چند تصویر را به اشتراک گذاشتم؛ نه فقط برای مرور خاطرات، بلکه برای اینکه ببینیم چقدر راه آمده‌ایم...و شاید برای تسلیِ آن‌هایی که از شنیدن واژه‌ی «هنوز» خسته‌اند.می‌فهمم خستگی را.خودم بیش از بیست سال است در همین انتظار نفس می‌کشم.اما در تمام این سال‌ها، یک حقیقت را با چشم خود دیده‌ام:بعضی «هنوز»ها، بالاخره روزی به «امروز» تبدیل می‌شوند.و من؟هنوز همان‌جایی ایستاده‌ام که سال‌ها پیش بودم؛میان درد و زندگی،میان پرسش و جست‌وجو،میان آنچه هست و آنچه باید باشد.شاید موهایم سپیدتر و تنم خسته‌تر شده باشد،شاید مسیر سخت‌تر شده باشد،اما قلمم هنوز بر زمین نیفتاده است.شاید معنای واقعی «سرسختی» همین باشد:اینکه زندگی هر بار به شکلی تازه امتحانت کند،و تو، با تمام خستگی‌هایت،باز هم دلیلی برای گفتن،بهانه‌ای برای امید داشتن،و نوری برای ادامه دادن پیدا کنی.بیست‌وچند سال گذشته...و من هنوز اینجا هستم.@soulpower3