عطر سرخ تابستاناین روزها در گذر از پس‌کوچه‌ها، عطری غلیظ و آشنا، نبض خفته‌ی خاطراتم را بیدار می‌کند؛

عطر سرخ تابستاناین روزها در گذر از پس‌کوچه‌ها، عطری غلیظ و آشنا، نبض خفته‌ی خاطراتم را بیدار می‌کند؛بوی ناب «رب‌پزان».پنجره‌ای نیمه‌گشوده، حیاطی غرق در تابش نجیب آفتاب شهریور، و دیگی بزرگ که آرام و صبور، تمام گرما و سرخی تابستان را در جان خود خلاصه می‌کند.عطر گوجه‌های جوشان در کوچه می‌پیچد؛بویی گرم، سرخ و ملس که بی‌هوا و بی‌اجازه، دست دلت را می‌گیرد و به دالان‌های دور گذشته می‌بَرد.روزگاری که کودکی ما پابه‌پای فصل‌ها قد می‌کشید.تقویم خانه نه با روزها، که با طعم‌ها ورق می‌خورد؛با شیرینی توت‌ها، خوشه‌های نورس انگور، سبزی‌های معطر باغچه، و واپسین روزهای تابستان که نوبت به گوجه‌ها می‌رسید تا راهی صحن حیاط شوند.حیاط‌ها یکپارچه شور می‌شدند و زندگی؛صدای شُرشُر آب، شستن و خرد کردن، و برپایی هیمه‌های آتشی که ساعت‌ها زیر دیگ‌های بزرگ، شعله می‌کشید.و همیشه دستی صبور و خستگی‌ناپذیر بود که ملاقه‌ی چوبی را مدام در دیگ می‌چرخاند تا مبادا این عصاره‌ی سرخ، ته بگیرد.و ما کودکان،بی‌خبر از خستگی بزرگ‌ترها، پروانه‌وار گرد دیگ می‌پلکیدیم؛نه برای یاری، که در انتظار لحظه‌ای غفلت،تا سرانگشت کودکی‌مان را به حاشیه‌ی آن سرخی جوشان و داغ بزنیم و طعم زنده‌ی تابستان را بچشیم.برای خواندن کامل کلیک کنید