روشنایی نازکگاهی،روزهایم مرا تا مرزِ خاموشی می‌کشانند.می‌خواهم با تو بگویمتا در این تکرارِ سرد،گم نش

روشنایی نازکگاهی،روزهایم مرا تا مرزِ خاموشی می‌کشانند.می‌خواهم با تو بگویمتا در این تکرارِ سرد،گم نشوم.گاهیبه رنج می‌آویزم؛چون غریقی کهآخرین شاخه رارها نمی‌کند.صدایی می‌آید...آه، شاید موسیقی‌ست،اما می‌چرخد،می‌چرخد،می‌چرخد...و من، در هر چرخش،پیشانی‌ام به دیوار می‌خورد.چرا هیچ صفحه‌ای ورق نمی‌خورد؟چرا واژه‌ای نمی‌یابمکه عطرِ زندگی دهد؟اما ناگهان،در دلِ همین تکرار،نوری می‌لرزد؛کم‌رنگ، اما زنده.صدایی آرام:«هنوز می‌توانی...»و من، در همان روشناییِ نازک،دوباره نفس می‌کشم. نسرین امامی‌زاده@soulpower3