آنکه در حسرت من نعره ز رنجیدن زدچشم او، آبله از شدت باریدن زد،آنکه بی‌من، به دلش غمکده‌ای برپا بودبی‌وجودم همه‌دم طعنه به خندیدن زدچون که فهمید دلم را به نگاهش دادمواضحم دید و خودش را به نفهمیدن زدچه شد امروز که چون چشم به رویم افکندسخت بیگانه شد و دیده به نادیدن زد؟منتی نیست که خود فرشِ قدومش گشتمعجب آن است که او پای به خوابیدن زدمرشدی گفت که بیدار نگردد هرگزآنکه خود را ز سر عمد به خوابیدن زد..-امیرعلی‌غفاری