چرا «انسان در جستجوی معنا» نیازمندِ نقدِ آکادمیک است؟در تاریخِ روان‌شناسیِ عامه‌پسند، کمتر کتابی به اندازه‌ی اثرِ ویکتور فرانکل در خاورمیانه تقدیس شده است. ما به این کتاب پناه بردیم تا رنج‌های ناعادلانه‌ی خود را توجیه کنیم. هدف از این تحلیل، نادیده گرفتنِ رنجِ عظیمِ هولوکاست نیست، بلکه نقدِ «خوانشِ تجویزی و اسطوره‌سازی‌شده» از یک رویکردِ روان‌شناختی است:▪️ ۱. منطقه‌ی خاکستری و اسطوره‌زدایی تاریخی:پروفسور تیموتی پایتل در اثر تحقیقاتیِ خود (2015) نشان می‌دهد که داستان‌سرایی فرانکل دارای فرمِ حماسی است. اسناد نشان می‌دهند که فرانکل هرگز در آشویتس شماره‌گذاری نشد و حضورِ او در آنجا به احتمال زیاد محدود به توقفی کوتاه بود. علاوه بر این، فرانکل پیش از جنگ رئیس دپارتمان عصب‌شناسی بیمارستان روتشیلد وین بود. او با ذهنی مجهز به ابزارهای تحلیلیِ فروید و آدلر وارد کمپ شد، نه به عنوان یک لوحِ سفید.▪️ ۲. نقدِ اگزیستانسیالِ رولو می:رولو می در ویراست‌های خود پیرامون روان‌شناسی وجودی (۱۹۶۱) هشدار می‌دهد که لوگوتراپی خطرِ تبدیل شدن به یک "اقتدارگراییِ درمانی" را به همراه دارد. به زعمِ او، معنادرمانی گاهی به جای اینکه اجازه دهد بیمار با اضطرابِ اصیلِ هستی (Existential Anxiety) دست‌وپنجه نرم کند، یک "معنا" را مانندِ دارویی تسکین‌بخش به روانِ او تحمیل می‌کند.▪️ ۳. خوانشِ روان‌تحلیلی و نیگردویِ یونگی:از منظرِ خوانشِ روان‌کاوانه‌ی کلاسیک، می‌توان پرسید آیا یافتنِ معنا در دلِ یک فاجعه‌ی کور، کارکردی دفاعی و نزدیک به عقلانی‌سازی (Intellectualization) نداشته است؟در روان‌شناسیِ تحلیلیِ کارل گوستاف یونگ، رنج رویکردی متفاوت دارد. یونگ در مقاله‌ی Marriage as a Psychological Relationship (CW 17, par. 331) صراحتاً می‌نویسد: "هیچ آگاهیِ جدیدی بدون درد زاده نمی‌شود." می‌توان این تجربه‌ی تاریک را با تصویرِ «نیگردو» [Nigredo] مقایسه کرد. آگاهی، یک فرآیندِ دردناکِ رویارویی با تاریکی است، نه یک برچسبِ مثبت‌اندیشانه که توجیهی برای ظلمِ جهان باشد.فرانکل الزاماً نمی‌گوید که هر اتفاق بدی حتماً معنای مقدسی دارد؛ اما روان‌شناسیِ بازاری، کتابِ او را به ابزاری برای القایِ "شرمِ روانی" به قربانیان تبدیل کرده است. رها کردنِ توهمِ "معنا داشتنِ هر رنجی"، اوجِ بلوغِ روانیِ ماست.@spirit_and_life