یکی از موضوعاتی که شاید پیش پا افتاده به نظر برسد ولی می تواند آسیب های عمیق روانی ایجاد کند، زندگی در فرهنگ و یا خانواده ای است که بیشتر حرف هایش را از طریق نیش و کنایه انتقال می دهد. این آفتِ روح خراش حتی به ادبیات کتبی و شفاهی نفوذ کرده و آدمهایی که در ارتباط فردی و اجتماعی اصلا آموزشی ندیده اند(که متاسفانه شامل اکثریت ما، من و شما، می شود)، برای ایجاد بیشترین زخم و آسیب در طرف مقابل خود به این سلاح کهن زخم زبان و کنایه روی می آورند. بارها شاهد بوده و تجربه کرده ام که افرادی با سطح حساسیت عاطفی بالاتر (که اتفاقا خلاف باور عامه کسانی هستند که قربان صدقه ها لقلقه زبانشان نیست و عواطف تصنعی به خرج نمی دهند)، تا سالها از عوارض این زخم ها به خود می پیچند. چه بسیار افرادی که شب ها را به دندان قروچه سر می کنند و یا در خلوت تنهایی خود با هجوم رنجی که از این کلمات تیز و غیر مستقیم برده اند دست و پنجه نرم می کنند. بزرگترین مشکل در مقابله روانی با چنین فرهنگی، نامرئی و غیر مستقیم بودن آن است. جدای از کلامی که حاوی کنایه و زخم زبان است، ما بیشتر پیامها را با زبان بدن و حالات مان به یکدیگر انتقال می دهیم و دست گذاشتن روی نقطه ای که سبب رنج شده و توضیح منطقی آن به دیگری می تواند تقریبا غیر ممکن باشد. برخی از راهکارهایی که به ذهن من می رسد از این قرار است:اول اینکه شما دیوانه نشده اید و این زخم ها بسیار واقعی هستند. آگاهی از اینکه ما در این رنج تنها نیستیم گاهی خود بخشی از درمان استدوم اینکه افراد و موقعیت هایی که منجر به این جراحات روانی می شود را صادقانه و دقیق و بدون تعارفات معمول (که خب مثلا مادرم است یا عمویم است یا...) شناسایی کنید. سوم: اگر فرد یا موقعیت آسیب زا قابل حذف است، آگاهانه او را از زندگی خود کنار بگذارید. اگر این امکان به دلیل نزدیکی فرد وجود ندارد، باید به افزایش مرزهای روانی اقدام کنید. انرژی خود را روی محافظت از خود متمرکز کنید. خود را سربازی تصور کنید که با شمشیر و سپر بر مرز روان ایستاده اما به قصد دفاعچهارم: روی سایه های خود عمیق تر شوید. مهاجم بیرونی و آسیب هایش هرچند واقعی می تواند نشانی از تغییری باشد که باید در درون رخ دهد. تمام راهکارهای بالا به نوعی بر همین شناخت درونی تاکید دارند.در نهایت هیچیک از اینها نسخه همگانی نیست و هرکسی باید با آسیب ها به شیوه منحصر به خودش مواجه شود.@spirit_and_life