پروتکلِ بالینیِ رادیکال: «کالبدشکافی ایماگو و بازپس‌گیری فرافکنی» (The Imago Unmasking & Retrieval P

پروتکلِ بالینیِ رادیکال: «کالبدشکافی ایماگو و بازپس‌گیری فرافکنی» (The Imago Unmasking & Retrieval Protocol)هدف ساختاری: انتقالِ ایگو از وضعیتِ «قربانیِ سرنوشت/عاشقِ کور» به جایگاهِ «مشاهده‌گرِ بالینی»، و توقفِ مکانیسمِ فرافکنیِ زخم‌های کودکی بر روی چهره‌ی غریبه‌ها.گام اول: احضارِ بایگانیِ لیبیدو (The Roster of Libidinal Attachments)در یک محیط کاملاً ایزوله، کاغذ و قلم بردارید. نامِ ۳ تا ۵ نفر از کسانی را که تا به حال شدیدترین کششِ عاطفی/جنسی را به آن‌ها داشته‌اید (حتی روابطِ نافرجام) بنویسید. این افراد تصادفی نیستند؛ آن‌ها بازیگرانِ نمایشنامه‌ی ناخودآگاهِ شما بوده‌اند.گام دوم: استخراجِ دوگانه‌ی تصویرِ مسموم (The Phantom Extraction)ایماگو همیشه ترکیبی از یک «تله» و یک «زخم» است. مقابل نامِ هر شخص، دو ستون باز کنید: ستون الف (قلابِ مثبت): در ابتدا چه چیزی در آن‌ها شما را مسحور کرد؟ (مثلاً: بسیار قدرتمند بود، بسیار حمایتگر به نظر می‌رسید، به شدت مستقل بود). ستون ب (زخمِ کشنده): در نهایت، «مخرب‌ترین صفت» یا «عمیق‌ترین دردی» که به روان شما وارد کردند چه بود؟ در نوشتنِ این بخش کاملاً بی‌رحم باشید. (مثلاً: به شدت سرد و در دسترس‌ناپذیر بود، کنترل‌گر و پارانوئید بود، مرا به خاطر دیگری طرد کرد).گام سوم: آینه‌سازیِ کهن‌الگویی (The Parental Blueprint Match)حالا نامِ شرکای عاطفی را با دست بپوشانید تا فقط صفت‌ها (ستون‌های الف و ب) را ببینید. به این صفات خیره شوید و این پرسشِ سهمگین را از خود بپرسید:"این ترکیبِ دقیق (مثلاً استقلالِ ظاهری که به سردی و طردشدگی ختم می‌شود)، دقیقاً رفتارِ کدام‌یک از مراقبانِ اصلیِ من (پدر، مادر، یا جانشینانِ آن‌ها) در دوران کودکی‌ام بوده است؟"شما متوجه خواهید شد که الگوهای آزاردهنده‌ی شریکِ عاطفی، در واقع کپیِ برابرِ اصلِ رفتارِ یکی از والدینِ شماست که شما را در کودکی تشنه‌ی محبت گذاشته بود.گام چهارم: افشای دستورکارِ پنهان (Unmasking the Unconscious Agenda)از خود بپرسید: "من در این روابط، دقیقاً سعی داشتم چه چیزی را ثابت کنم؟"شما باید بپذیرید که ناخودآگاه، آن آدم‌های سرد یا آسیب‌زا را انتخاب کردید تا مأموریتِ ناتمامِ کودکی را تمام کنید. (مثالِ بالینی: "اگر بتوانم این مردِ سرد را عاشقِ خودم کنم، ثابت می‌شود که من دوست‌داشتنی هستم و نادیده گرفته‌شدن‌های پدرم تقصیرِ من نبوده است.") این همان «اجبار به تکرار» است.گام پنجم: بازپس‌گیریِ سوماتیک و لغوِ فرافکنی (Somatic Retrieval)چشم‌ها را ببندید. آخرین شریک عاطفیِ آسیب‌زای خود را تصور کنید. در ذهن خود، چهره‌ی او را کنار بزنید و چهره‌ی آن والد (پدر/مادر) را که ایماگوی اصلی است، پشت سرِ او ببینید. متوجه شوید که تمامِ این مدت، شما در حالِ جنگیدن با والِدِ خود بوده‌اید، نه این شریکِ عاطفی. به بدن خود دقت کنید؛ هرجا که احساس انقباض می‌کنید (گلو، قفسه سینه، معده)، با چند نفسِ عمیق، فرافکنیِ خود را از رویِ روانِ آن شریک عاطفی "پس بگیرید". او فقط یک آینه بود.گام ششم: وتوی خودآگاه و نقطه‌ی بُرش (The Conscious Veto)حالا چشمان خود را باز کنید، به شجره‌نامه‌ی دردِ خود (لیست نام‌ها) نگاه کنید و با صدای بلند و قاطع (برای تثبیت در سیستم عصبی) بگویید:"من بدشانس نیستم. من با دقتی کورکورانه، کسانی را انتخاب کردم که آینه‌ی آسیب‌های حل‌نشده‌ی کودکی‌ام بودند. من می‌خواستم از طریق آن‌ها، والدینم را تغییر دهم و کودکی‌ام را دوباره بنویسم. اما این یک توهمِ روانی است. من دیگر وظیفه‌ی شفای والدینم در کالبدِ غریبه‌ها را ندارم. من فرافکنیِ روانم را پس می‌گیرم. من این مأموریتِ ناتمام را همین‌جا متوقف می‌کنم و اجازه می‌دهم غریبه‌ها، غریبه بمانند."انجام دقیقِ این ۶ گام، کمک میکنه به «سرنوشت‌سازیِ ناخودآگاه». به قول کارل یونگ: "تا زمانی که ناخودآگاه را خودآگاه نکنید، زندگی شما را هدایت خواهد کرد و شما نامِ آن را سرنوشت خواهید گذاشت." این تمرین، خلع‌سلاح کردنِ سرنوشت است.@spirit_and_life