🔵از نصیحت عوام نترس... نگذار دیگران در تو زندگی کنند... زندگی کردن شجاعت می خواهد... همه ما شجاعت ز

🔵از نصیحت عوام نترس... نگذار دیگران در تو زندگی کنند... زندگی کردن شجاعت می خواهد... همه ما شجاعت زندگی کردن را نداریم... ما آنقدر شجاع نیستیم که زندگی کنیم... اجازه می دهیم که دیگران به جای ما زندگی کنند... یعنی دیگران بگویند این چیز بدی هست و من هم بگویم…🔴 سوگواری برای آن‌کس که هرگز نشدیم...شاید یکی از تلخ‌ترین بخش‌های زندگی، فقط از دست دادن چیزهایی نباشد که زمانی داشتیم؛گاهی باید برای چیزهایی سوگواری کنیم که هرگز فرصت تجربه‌کردنشان را پیدا نکردیم.برای شغلی که انتخاب نکردیم،شهری که هرگز در آن زندگی نکردیم،عشقی که از ترس شروعش نکردیم،مسیرهایی که به خاطر حرف مردم کنار گذاشتیم،و مهم‌تر از همه، برای نسخه‌ای از خودمان که می‌توانستیم باشیم، اما نشدیم.هر انتخاب، در کنار چیزی که به ما می‌دهد، امکان‌های دیگری را هم از ما می‌گیرد.هر «آری»، تعداد زیادی «نه» در خودش پنهان دارد.سورن کی‌یرکگور، فیلسوف دانمارکی، یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های فلسفه‌اش را به امکان، انتخاب، آزادی و اضطراب اختصاص داد. برای او، آزادی فقط موهبت نیست؛ بارِ انتخاب هم هست. انسان وقتی با امکان‌های مختلف روبه‌رو می‌شود، با اضطرابِ انتخاب مواجه می‌شود؛ چون انتخاب یک مسیر، یعنی چشم پوشیدن از مسیرهای دیگر.شاید به همین دلیل است که گاهی دلتنگ چیزی می‌شویم که هرگز نداشته‌ایم.اما این مسئله فقط فلسفی نیست؛ در روان ما هم ادامه پیدا می‌کند.در نگاه کارل یونگ، روان انسان فقط آن چیزی نیست که آگاهانه زندگی می‌کند. بخش‌هایی از وجود ما ممکن است به دلیل ترس، توقعات خانواده، هنجارهای اجتماعی یا نیاز به پذیرفته‌شدن، فرصت ظهور پیدا نکنند. استعدادها، خواسته‌ها و وجوهی از شخصیت که به حاشیه رانده شده‌اند، لزوماً ناپدید نمی‌شوند؛ ممکن است بعدها خودشان را در قالب رؤیا، حسرت، نارضایتی، خیال‌پردازی یا احساس مبهمِ «یک چیزی در زندگی‌ام کم است» نشان دهند.از این منظر، شاید بعضی حسرت‌های ما فقط حسرتِ یک انتخاب ازدست‌رفته نباشند؛حسرتِ بخشی از خودمان باشند که هیچ‌وقت اجازه ندادیم زندگی کند.زندگی‌های نزیسته عجیب‌اند؛چون هیچ‌وقت واقعاً زندگی نشده‌اند، می‌توانیم آن‌ها را در ذهنمان کامل و بی‌نقص تصور کنیم.نمی‌دانیم اگر آن عشق را انتخاب می‌کردیم چه می‌شد،اگر آن شهر را می‌رفتیم چه می‌شد،اگر آن مسیر را ادامه می‌دادیم چه می‌شد...و ذهن، معمولاً جای خالیِ «نمی‌دانم چه می‌شد» را با یک زندگیِ رؤیایی پر می‌کند.و اما شاید مسئله این نباشد که زندگیِ دیگری حتماً بهتر بود.شاید مسئله این باشد که کدام بخش از خودمان را در مسیر زندگی جا گذاشته‌ایم.بلوغ شاید از جایی آغاز شود که بپذیریم هیچ زندگی‌ای نمی‌تواند تمام امکان‌های ما را در خودش جای دهد.زیستن یعنی انتخاب کردن؛و انتخاب کردن یعنی پذیرفتنِ فقدانِ امکان‌های دیگر.شاید شجاعت زندگی کردن فقط این نباشد که برخلاف نظر دیگران انتخاب کنیم؛گاهی شجاعت این است که آن بخش‌های خاموشِ خودمان را بشناسیم، مسئولیت انتخاب‌هایمان را بپذیریم و ببینیم هنوز کدام امکانِ نزیسته، می‌تواند در همین زندگی مجال ظهور پیدا کند.شاید لازم نباشد آن آدمی را که می‌توانستیم باشیم فراموش کنیم.کافی‌ست یک روز بتوانیم با مهربانی به او نگاه کنیم و بگوییم:"می‌دانم می‌توانستی زندگی دیگری داشته باشی...اما هنوز تمام نشده.شاید بعضی از آن چیزهایی که فکر می‌کردم برای همیشه از دست رفته‌اند، هنوز بتوانند به شکلی تازه در همین زندگی متولد شوند...."🤩@sprit_and_life