جستار تحلیلی: روان‌شناسیِ جنگ و تراژدیِ وجدانِ آسوده (خوانشی بر آرای اریک نویمان)متونِ اریک نویمان، به‌ویژه شاهکارِ او «روان‌شناسی عمقی و اخلاق نوین» (۱۹۴۹)، کالبدشکافیِ بالینی و پدیدارشناسانه‌ی بزرگترین فجایعِ بشری است. نویمان نشان می‌دهد که خشونتِ جمعی، یک خطای سیاسی نیست، بلکه یک عارضه‌یِ ساختاری در روان‌شناسیِ فرهنگ است.🏛️ ۱. انشقاق روانی و شکستِ اخلاقِ کهننویمان دکترین‌های سنتی که بر "سرکوبِ مطلقِ شر" و "کمال‌گرایی" تأکید دارند را «اخلاق کهن» می‌نامد. این رویکرد، ایگو [Ego] را وادار می‌کند تا برای حفظِ پرسونایِ متمدن، تمامیتِ سایه [Shadow] را پس بزند. این واپس‌رانی، به یک انشقاقِ [Splitting] هولناک منجر می‌شود: آگاهیِ فردی مدعیِ فضیلت است، درحالی‌که ناخودآگاهش لبریز از انرژی‌های سدشده و خصمانه است.🧩 ۲. تورمِ ایگو و فرافکنیِ جمعی (Mass Projection)هنگامی که ایگو خود را با کهن‌الگویِ «خیرِ مطلق» یگانه می‌پندارد، دچارِ یک تورمِ خطرناک [Inflation of a good conscience] می‌شود. در این وضعیتِ کوریِ روانی، انسان یا ملت، سایه‌ی متراکمِ خود را بر دیگری فرافکنی می‌کند. «دشمن» دیگر یک انسان نیست، بلکه «محملِ فرافکنیِ سایه‌یِ ما» است. در اینجاست که ارضایِ سائق‌های بدوی [Acting out] تحتِ لوایِ "دفاع از حق"، توجیه روانی پیدا می‌کند.⚠️ ۳. اخلاق نوین: گذار از کمال به تمامیتراه‌حلِ روان‌شناسیِ تحلیلی برای این بن‌بست، اتخاذِ «اخلاق نوین» است. اخلاقی که به جای آرمانِ غیرممکن و خطرناکِ "کمال"، آرمانِ واقعیِ "تمامیت" [Wholeness] را هدف قرار می‌دهد. تمامیت مستلزمِ پس‌گرفتنِ فرافکنی‌ها و پذیرشِ آگاهانه‌یِ پتانسیلِ شرارت در درونِ خویشتن است.💡 نتیجه‌گیریِ بالینی:جهان نه توسط بدی، بلکه توسط "خوبیِ توهم‌آمیز و ناآگاه" رو به نابودی می‌رود. تا زمانی که ما جنگ‌های درونی‌مان را حل‌وفصل نکنیم، ناگزیر به تکرارِ آن‌ها در میدان‌های بیرونی خواهیم بود. @spirit_and_life