❓ پرسش یکی از شرکت‌کنندگان کارگاه «بازگشت به تمامیت»در بخش ۲۲ کارگاه، دکتر گبور مته جمله‌ای مطرح می‌

❓ پرسش یکی از شرکت‌کنندگان کارگاه «بازگشت به تمامیت»در بخش ۲۲ کارگاه، دکتر گبور مته جمله‌ای مطرح می‌کنند که برای من بسیار تأمل‌برانگیز بود:«شفا یعنی همه بخش‌های خودتان را بپذیرید و سپس درباره آن‌ها کنجکاو شوید.»سؤالم این است که منظور دکتر گبور مته از «کنجکاو شدن درباره بخش‌های خود» دقیقاً چیست؟آیا منظور همان خودشناسی بیشتر است؟ یا معنای عمیق‌تری در این مفهوم وجود دارد؟⸻پاسخ:سؤال بسیار عمیقی است؛ چون همین واژه‌ی «کنجکاوی» یکی از تفاوت‌های مهم بین نگاه سرزنش‌گرانه به خود و نگاه شفابخش است.وقتی ما با بخشی از خودمان روبه‌رو می‌شویم که دوستش نداریم، معمولاً اولین واکنشمان قضاوت است.مثلاً با خودمان می‌گوییم:«چرا من این‌قدر مضطربم؟»«چرا همیشه همین اشتباه‌ها را تکرار می‌کنم؟»«چرا نمی‌توانم از حق خودم دفاع کنم؟»اما دکتر گبور مته دعوت می‌کند که سؤال را تغییر دهیم.به جای اینکه بپرسیم:«مشکل من چیست؟»بپرسیم:«چه اتفاقی برای من افتاده که این بخش از وجودم مجبور شده این‌گونه از من محافظت کند؟»کنجکاوی یعنی نزدیک شدن به خودمان بدون محکوم کردن.یعنی به جای اینکه با ترس، خشم، اضطراب یا رفتارهای تکرارشونده بجنگیم، تلاش کنیم بفهمیم این بخش‌ها چه پیامی برای ما دارند.بسیاری از واکنش‌هایی که امروز برای ما مشکل‌ساز شده‌اند، زمانی راه‌هایی برای زنده ماندن، سازگار شدن یا محافظت از خودمان بوده‌اند.کودکی که یاد گرفته همیشه مراقب حال دیگران باشد، شاید امروز نتواند نیازهای خودش را ببیند.کسی که همیشه قوی به نظر می‌رسد، شاید زمانی یاد گرفته باشد که نشان دادن آسیب‌پذیری امن نیست.پس کنجکاوی یعنی پرسیدن:«این احساس از کجا آمده؟»«این الگو چه زمانی در زندگی من شکل گرفته؟»«این بخش از من از چه چیزی می‌ترسد؟»در مسیر شفا، هدف این نیست که بخش‌هایی از خودمان را حذف کنیم؛ بلکه قرار است آن‌ها را بشناسیم، بفهمیم و دوباره با آن‌ها ارتباط برقرار کنیم.همان‌طور که دکتر گبور مته اشاره می‌کند، شفای واقعی زمانی شروع می‌شود که به جای جنگیدن با خودمان، شروع به شنیدن داستان درونمان کنیم.— ترجمه و پاسخ: نغمه امینمترجم تخصصی حوزه تروما، روان‌درمانی و ارتباط ذهن و بدن