تا حالا لب به سیگار نزدم. ولی میدونم یه دردایی تو هر نخِ سیگار هست! بهش می گفتم نکِش، حیفه، حیفِ این ریه هات نیست؟! می گفت: آخه تو نمیدونی، بعضی وقتا آدم پناه می بره به سرخوشیِ یه لحظه، شاید نفسش یه کم بالا بیاد. خیلی نمی فهمیدم چی میگه، ولی میدونستم گودیِ زیرِ چشماش، سیاهی لباش، قصه ی دردناکی دارن. گفتم:اهل نصیحت نیستم ولی درد رو می فهمم، میدونم همه ی آدما چند فصل از زندگیشون با درد میگذره. خیلیا با همون دردا پیر میشن.پُکی به سیگارِ نیمه سوخته ش زد. چشاشو تنگ کرد. صورتِ استخونیش با هر پُک به سیگارش بیشتر جمع می شد.گفت:همه درد دارن ولی دردِ بعضی آدما مثلِ سرمایِ وسطِ پاییزه، هیچی غیر از یه گرما نمیتونه آرومشون کنه. میونِ اون همه دودِ سیگار، اشکِ جمع شده تویِ چشاشو می تونستم ببینم. نگام نمیکرد. عادتش همین بود که زُل نزنه به چشایِ هم صحبتش، می دونست اگه نگاه کنه، اگه زل بزنه، چشاش لو میدن همه ی دردایی که با هزار سرپوش، یه عمر قایمشون کرده بود!گفتم:وسطِ اون سوزِ سرمایِ استخون سوزت، نداشتی گرماتو؟ نبود اونی که گرمت کنه؟خاکسترِ سیگارشو تویِ فنجونِ قهوه ش تکوند. دوباره پُکی به سیگارش زد. این بار طولانی تر کام گرفت. چشاشو بست. سرشو پایین انداخت.گفت:تا حالا رها شدی؟ تا حالا تو اوجِ زمستون، تو اوجِ گرم بودنت، یه سطلِ آبِ یخ خالی کردن رو همه ی وجودت؟ تا حالا... اگه سیگارش نبود، اگه میون همه ی این بغضاش، سیگارشو بغل نمی کرد، شاید رگ به رگ تو اشکایِ داغش می سوخت.بازم یه کام از سیگارش گرفت. نتونست ادامه بده. این بار سرشو برگردوند. از پنجره ی شیشه دودی، خیابون رو نگاه می کرد. آهنگ لایتِ اسپانیاییِ کافه، کمکش می کرد بیشتر چرخی تو خاطراتش بزنه. چشامو ازش بر نمیداشتم. تمومِ قدرتِ دست و پامو تو زبونم ریختم.گفتم:نه.... راستش رها نشدم.وسطِ آتیشِ کسی، سردم نشده.من گرمم، هنوزم تو اوجِ سرمام، پناه میبرم به گرمای وجودش، به تک تکِ نفساش، به پناهِ دستاش. سرشو برگردوند. آخرین کامو از سیگارش گرفت و تویِ همون فنجونِ سفید رنگ خاموشش کرد. انگشتِ اشاره و شستشو محکم رویِ پیشونی سفیدش حرکت می داد. چشاشو بسته بود و آه می کشید. سنگینیِ بغضشو می تونستم روی دوش خودم هم حس کنم. می دونستم به تنهایی از پسِ همه چی بر اومده. می دونستم قصه ی زندگیش پر از نخایِ سیگاری هست که پشت هر کدومشون یه لشکرِ غم، رژه می رفت. گفت:  رها نشدی. لعنتی ترین لحظه هات، پناه داشتی، آغوش داشتی، نفس داشتی. من از عذاب سوختن، از ترسِ سوختن، به خودِ آتیش پناه بردم. اینطوری کمتر می سوختم. کمتر درد میکشیدم... آخه میدونی؟ بعضی وقتا آدما فقط میخوان چند لحظه، حتی چند لحظه سوختن رو کمتر حس کنن، کمتر دست و پا بزنن. نمیدونی وقتی یه نفر میسوزه از سرما، یخ میکنه از گرما، یعنی چی! حرف میزد و این بار اشکاش رویِ میز قهوه ای چوبی می ریخت. درد داشت صداش. نمیدوستم چی بگم. گفت: میخوام از این بن بست، از این آواره گی، از این تهِ خط، نجات پیدا کنم. میخوام شبا آروم بخوابم. روزا آرومتر نفس بکشم. میخوام یادم بره همه ی تلخ کامیام، یادم بره دردایی که دود میکردم. میخوام یه شب، فقط یه شب بتونم چشامو ببندم، بدون قرص، بدون ترس، بدون کابوس. میخوام زندگی کنم. گفت: کمکم می کنی؟ گفتم: میشه یه سیگار روشن کنی؟! #منصور_نادری◍⃟🚬@SR77okk