👆👆👆👆👆" فروغ فرخزاد " در ۸ دیماه ۱۳۱۳ در خیابان معزالسلطنه، کوچۀ خادم آزاد، محلۀ امیریه تهران ، از پدری تفرشی ( سرهنگ محمد فرخزاد ) و مادری کاشانی تبار ( توران وزیری تبار ) به دنیا آمد. وی فرزند چهارم خانواده بود و فریدون و پوران فرخزاد ، دیگر اعضاء خانواده." پدرم ما را از کودکی به آن چه که سختی نام دارد عادت داد. ما در پتوهای سربازی خوابیده و بزرگ شدیم ؛ در حالی که در خانۀ ما پتوهای اعلاء و نرم هم یافت می شد. پدرم ما را با روش خاصی که در تربیت فرزندانش اتخاذ کرده بود ، پرورش داد."نظام دیکتاتوری حاکم در خانواده ، بعدها به طغیان و سرکشی فروغ انجامید." شاید پدر من از اینکه دختر پررو و خودسری مثل من دارد ، زیاد خشنود نباشد."و یا در نامه ای به پدرش چنین می گوید:" پدر! من از وقتی خودم را شناختم، سرکشی و عصیان من هم در مقابل زندگی شروع شد. من می خواستم بزرگ باشم."و یا " درد من اینست که شما هرگز مرا نمی شناسید. و هیچ وقت نخواستید مرا بشناسید...یادم می آید وقتی من در خانه برای خودم کتاب های فلسفی می خواندم...شما راجع به من اظهار عقیده می کردید که دختر احمقی هستم که در اثر خواندن مجله های مزخرف فکرم فاسد شده، آن وقت توی خودم خرد می شدم، و از این که در خانه اینقدر غریبه هستم اشک توی چشمهایم جمع می شدو سعی می کردم خفه شوم..."فروغ پس از گذراندن دوران دبستان و دبیرستان به هنرستان بانوان رفت و خیاطی و نقاشی را ( نزد خانم بهجت صدر معلم نقاشی و آقای پتگر، نقاش معروف ) فراگرفت. فروغ در سن ۱۶ سالگی عاشق پرویز شاپور، پسر دختر خاله مادرش، که جوانی آرام ، آراسته و شوخ طبع که ۱۵ سال از وی بزرگتر بود، شد. آن دو با وجود مخالفت خانواده ها ، در سال ۱۳۳۰ باهم ازدواج کردند. به گفته خواهرش ، پوران :" فروغ پراحساس و ناآرام و دیوانه، با پرویز شاهپوری ازدواج کرد که مردی عادی ، منطقی و حسابگر بود." چندی بعد به دلیل ضرورت شغلی همسرش به اهواز رفت و نه ماه بعد ، تنها فرزند آنان ، کامیار، به دنیا آمد.  نخستین مجموعه شعرش " اسیر " را در سن ۱۷ سالگی بچاپ رساند. ۲۱ ساله بود که کتاب " دیوار " را منتشر کرد. هر دو این کتاب ها ، گروهی کوته بین را علیه فروغ شورانید. سرانجام در آبان سال ۱۳۳۴ ، فروغ و پرویز شاهپور ، از یکدیگر جدا می شوند و طبق قانون کامیار نزد پدر میماند . پرویز به بهانۀ دوهوا شدن بچه ، اجازۀ دیدار او را به مادر نمی دهد و فروغ تا آخر عمر هرگز فرزندش را نمی بیند. فروغ سخت نگران زندگی کامیار بود . مخصوصا نگران داوری پسرش ، درباره خودش، بود. همیشه می گفت : " کامی یک روز بزرگ خواهد شد و مرا چنان که هستم خواهد شناخت، نه آن طور که درباره من به او تلقین می کنند و معصومیت او را با تفتیش های بیمارانه خود آلوده می سازند".فروغ در نامه ای به ابراهیم گلستان می نویسد: " آن عشق و ازدواج مضحک در ۱۶ سالگی ، پایۀ زندگی آیندۀ مرا متزلزل کرد..."ولی همواره به عشق اولش احترام می گذاشت و در آغاز کتاب " دیوار " در سال ۱۳۳۵ می نویسد:" تقدیم به پرویز ، به یاد گذشتۀ مشترکمان و به این امید که هدیۀ ناچیز من بتواند پاسخی به محبّت های بیکران او باشد."مدتی بعداز سفر فروغ به ایتالیا، پرویز شاهپور به نامه های فروغ جواب نمی دهد و ارتباط آنها قطع می شود. خودش چنین می گوید:" مسئله همین است ، یعنی اگر بخواهی شاعر باشی، خودت را قربانی کن. از خیلی حرف و حساب ها بگذر . خیلی خوشبختی های ساده و راضی کننده را کنار بگذار. دور خودت را دیواری بساز و در داخل محیط این دیوار از نو شروع کن به دنیا آمدن و شکل گرفتن و فکر کردن معانی مختلف، مفاهیم مختلف. همین کار را می کنم _ اما تلخ است _ خیلی تلخ است . و استقامت و ظرفیت می خواهد..."@StarbaadMagazine👇👇👇👇👇👇👇👇