👆👆👆👆👆" به یک چیز دیگر هم معتقدم و آن " شاعر بودن" در تمام لحظه های زندگی ست. شاعر بودن یعنی انس

👆👆👆👆👆" به یک چیز دیگر هم معتقدم و آن " شاعر بودن" در تمام لحظه های زندگی ست. شاعر بودن یعنی انسان بودن. بعضی ها را می شناسم که رفتار روزانه شان هیچ ربطی به شعرشان ندارد. یعنی فقط وقتی شعر میگویند شاعر هستند.بعد تمام میشود. دومرتبه میشوند یک آدم حریص شکموی ظالم تنگ فکر بدبخت حسود فقیر. خب، من حرفهای این آدمها را هم قبول ندارم، من به زندگی بیشتر اهمیت میدهم و وقتی این آقایان مشتهایشان را گره میکنند و داد و فریاد راه میاندازند - یعنی در شعرها و " مقاله" هایشان - من نفرتم میگیرد و باورم نمی شود که راست میگویند. میگویم نکند فقط برای یک بشقاب پلو است که دارند داد میزنند. بگذریم.فکر میکنم کسی که کار هنری میکند باید اول خودش را بسازد و کامل کند، بعد از خودش بیرون بیاید و به خودش مثل یک واحد از هستی و  وجود نگاه کند تا بتواند به تمام دریافتها، فکرها و حس هایش یک حالت عمومیت ببخشد. "" ...در شعر " مرز پر گهر" این " خود" یک اجتماع است. یک اجتماعی که اگر نمیتواند حرفهای جدیش را با فریاد بگوید، لااقل با شوخی و مسخرگی که هنوز میتواند بگوید. در این شعر من با یک مشت مسائل خشن، گندیده و احمقانه طرف بودم. تمام شعرها که نباید بوی عطر بدهند. بگذارید بعضی ها آنقدر غیر شاعرانه باشند که نتوان آنرا در نامه ای نوشت و به معشوقه فرستاد. به من چه، بگوئید از کنار این شعر که رد میشوند دماغشان را بگیرند. این شعر زبان خودش را و شکل خودش را دارد. من نمیتوانم وقتی میخواهم از کوچه ای حرف بزنم که پر از بوی ادرار است، لیست عطرها را جلویم بگذارم و معطر ترینشان را انتخاب کنم برای توصیف این بو، این حقه بازی است. حقه ایست که اول آدم به خودش میزند، بعد هم به دیگران."( بخشی از گفت و شنود فروغ فرخزاد با سیروس طاهباز و غلامحسین ساعدی. بهار ۱۳۴۳ )" ای مرز پر گهر ..."فاتح شدمخود را به ثبت رساندمخود را به نامی، در یک شناسنامه، مزین کردمو هستیم به یک شماره مشخص شدپس زنده باد ۶۷۸ صادره از بخش ۵ ساکن تهراندیگر خیالم از همه سو راحتستآغوش مهربان مام وطنپستانک سوابق پر افتخار تاریخیلالائی تمدن و فرهنگو جق و جق جقجقهٌ قانون ...آهدیگر خیالم از همه سو راحتستاز فرط شادمانیرفتم کنار پنجره، با اشتیاق، ششصد و هفتاد و هشت بار هوا را که از غبار پهنو بوی خاکروبه و ادرار، منقبض شده بوددرون سینه فرو دادمو زیر ششصد و هفتاد و هشت قبض بدهکاریو روی ششصد و هفتاد و هشت تقاضای کار نوشتم                             فروغ فرخزاددر سر زمین شعر و گل و بلبلموهبتیست زیستن، آنهموقتی که واقعیت موجود بودن تو پس از سال های سال پذیرفته میشود                                             .....................                                              ....................                                              ....................فاتح شدم      بله فاتح شدماکنون به شادمانی این فتحدر پای آینه، با افتخار، ششصد و هفتاد و هشت شمع نسیه میافروزمو میروم به روی طاقچه تا، با اجازه، چند کلامیدر بارهٌ فوائد قانونی حیات به عرض حضورتان برسانمو اولین کلنگ ساختمان رفیع زندگیم راهمراه با طنین کف زدنی پر شوربر فرق فرق خویش بکوبممن زنده ام، بله، مانند زنده رود، که یکروز زنده بودو از تمام آنچه که در انحصار مردم زنده ست، بهره خواهم بردمن میتوانم از فردادر کوچه های شهر، که سرشار از مواهب ملیستو در میان سایه های سبکبار تیرهای تلگرافگردش کنان قدم بر دارمو با غرور، ششصد و هفتاد و هشت بار، به دیوار مستراح های عمومی بنویسمخط نوشتم که خر کند خنده                                            .......................                                            .......................                                             ......................        فاتح شدم     بله فاتح شدمپس زنده باد ۶۷۸ صادره از بخش ۵ ساکن تهرانکه در پناه پشتکار و ارادهبه آنچنان مقام رفیعی رسیده است که در چارچوب پنحره ای در ارتفاع ششصد و هفتاد و هشت متری سطح زمین قرار گرفته ستو افتخار این را داردکه میتواند از همان دریچه - نه از راه پلکان - خود رادیوانه بار به دامان مهربان مام وطن سرنگون کندو آخرین وصیتش اینستکه در ازای ششصد و هفتاد و هشت سکه، حضرت استاد آبراهام صهبامرثیه ای به قافیهٌ کشک در رثای حیاتش رقم زند.@StarbaadMagazine