از ختنه‌سوران تا ریکسداگ؛ وقتی سیاستمداران هم می‌گویند: اورا دعوت کنی من نمی‌آیم!استکهلمیان - این رو

از ختنه‌سوران تا ریکسداگ؛ وقتی سیاستمداران هم می‌گویند: اورا دعوت کنی من نمی‌آیم!استکهلمیان - این روزها دیگر «قهر» بودن اعضای خانواده‌های ایرانی پدیده نادری نیست. این روزها شنیدن خبر قهر بودن خواهرها و برادرها و حتی قهر بودن پدر و مادر و فرزندان هم دیگر ابرویی را بالا نمیبرد. متعاقب این قهر و قهرکشی، ترتیب دادن جشن تولد و عروسی و نامزدی و ختنه‌سوران هم چندان راحت نیست. یکی می‌گوید: «اگر فلانی باشد، من نمی‌آیم.» دیگری می‌گوید: «اگر فلانی را دعوت کنید، روی من حساب نکنید.» یکی هم احتمالاً در آخر می‌گوید: «من با همه قهر نیستم، ولی با او سر یک سفره نمی‌نشینم!» حالا اگر تصور می‌کنید این بچه‌بازی‌ها و قهر و قهرکشی فقط بین آدم‌های معمولی اتفاق می‌افتد، سخت در اشتباهید. در دنیای سیاست هم رفتارهای بسیار مشابهی وجود دارد؛ با این تفاوت که آنجا به جای جشن تولد و عروسی، صحبت از تشکیل دولت و اداره یک کشور است و به جای اینکه کسی بگوید «اگر فلانی بیاید، من نمی‌آیم»، سیاستمدار می‌گوید: «اگر فلان حزب در دولت باشد، ما در آن دولت نخواهیم بود.» و این روزها در سیاست سوئد، این ماجرا واقعاً دیدنی شده است.سوئد در ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۶ به پای صندوق‌های رأی می‌رود و هشت حزب در پارلمان سوئد حضور دارند: حزب سوسیال‌دموکرات، حزب دموکرات‌های سوئد، حزب میانه‌رو (مدرات)، حزب چپ، حزب مرکز (سنتر)، حزب دموکرات‌مسیحی، حزب محیط زیست (سبز) و حزب لیبرال. از نظر ریاضی، بعد از انتخابات می‌توان ترکیب‌های مختلفی را روی کاغذ تصور کرد؛ اما مشکل اینجاست که احزاب ظاهراً روی کاغذ را دوست دارند، ولی وقتی صحبت از نشستن کنار یکدیگر در اتاق دولت می‌شود، ناگهان صندلی‌ها کم می‌آید! در واقع، در آستانه انتخابات ۲۰۲۶، مسئله فقط این نیست که کدام حزب چند درصد رأی می‌آورد؛ مسئله مهم‌تر این است که کدام حزب حاضر است با کدام حزب سر یک میز بنشیند و کدام حزب می‌گوید: «هر جا او هست، من نیستم.»در جناح راست، ماجرا نسبتاً ساده‌تر است. حزب مدرات، حزب دموکرات‌های سوئد، حزب دموکرات‌مسیحی و حزب لیبرال، که چهار حزب موسوم به احزاب تیدو هستند، اکنون به طور کلی برای تشکیل یک دولت مشترک آمادگی دارند. مهم‌ترین تحول سال ۲۰۲۶ این بود که حزب مدرات رسماً اعلام کرد اگر این چهار حزب در انتخابات پیروز شوند، دموکرات‌های سوئد می‌تواند وارد دولت شود و حتی وزیر داشته باشد. اولف کریسترسون اعلام کرده است که هدف، تشکیل یک دولت چهارحزبی شامل حزب میانه‌رو، دموکرات‌های سوئد، حزب دموکرات‌مسیحی و حزب لیبرال است و دموکرات‌های سوئد در چنین دولتی نفوذ سیاسی قابل توجهی خواهد داشت. حزب لیبرال هم که تا همین چند ماه پیش می‌گفت به هیچ عنوان حاضر نیست در دولتی با دموکرات‌های سوئد بنشیند، در مارس ۲۰۲۶ چرخش مهمی انجام داد و اکنون حضور دموکرات‌های سوئد در دولت را پذیرفته است. یعنی اگر بخواهیم این ماجرا را به زبان خانواده‌های ایرانی ترجمه کنیم، لیبرال‌ها قبلاً می‌گفتند: «اگر او را دعوت کنید، من نمی‌آیم»، اما حالا ظاهراً گفته‌اند: «باشد، دعوتش کنید، من هم می‌آیم؛ فقط بگذارید اول درباره جای صندلی‌اش صحبت کنیم!» بنابراین در طرف راست، چهار حزب مدرات، دموکرات‌های سوئد، دموکرات‌مسیحی و لیبرال، دست‌کم در اصل تشکیل دولت مشترک مشکل غیرقابل‌حلی با یکدیگر ندارند. البته این به معنی آن نیست که با هم اختلاف سیاسی ندارند؛ اتفاقاً اختلاف زیاد است، اما فعلاً اختلافاتشان از نوع «سر سفره چه غذایی بخوریم» است، نه «من اصلاً سر این سفره نمی‌نشینم». آنها اختلاف دارند، مذاکره می‌کنند و در نهایت می‌توانند زیر یک سقف سیاسی قرار بگیرند.اما آن طرف میز، داستان بسیار پیچیده‌تر است. حزب سوسیال‌دموکرات، حزب سنتر، حزب چپ و حزب سبز همگی مخالف ادامه دولت راست هستند، اما خودشان هنوز دقیقاً نتوانسته‌اند تصمیم بگیرند که بعد از پیروزی احتمالی چگونه دور یک میز بنشینند. مهم‌ترین قهر فعلی میان حزب سنتر و حزب چپ است. حزب سنتر بارها گفته است که حاضر نیست حزب چپ در دولت حضور داشته باشد. الیزابت تاند رینگ‌کویست، رهبر حزب سنتر، حتی صریحاً اعلام کرده است که این حزب حاضر نیست دولتی را بپذیرد که حزب چپ در آن حضور داشته باشد. حزب سنتر همچنین نمی‌خواهد دولت آینده برای ادامه حیات خود به حمایت دموکرات‌های سوئد وابسته باشد. بنابراین حزب سنتر عملاً به حزب چپ می‌گوید: «بیا با هم صحبت کنیم، شاید در بعضی مسائل همکاری کنیم، اما برای دولت مشترک لطفاً کت و شلوارت را نیاور!»