🧠 شوپنهاور، رنج انسان و ذهنِ بورس‌بازآرتور شوپنهاور در فلسفه‌اش یک ایده محوری داشت: آنچه انسان را د

🧠 شوپنهاور، رنج انسان و ذهنِ بورس‌بازآرتور شوپنهاور در فلسفه‌اش یک ایده محوری داشت: آنچه انسان را دائماً به حرکت وامی‌دارد، «اراده» و میلِ پایان‌ناپذیر به خواستن است.از نگاه او، انسان مدام چیزی را می‌خواهد؛ پول بیشتر، موقعیت بهتر، موفقیت، عشق، اعتبار یا رسیدن به هدفی که تصور می‌کند با دستیابی به آن بالاخره آرام خواهد شد.اما مشکل از جایی شروع می‌شود که بین خواستن و به‌دست‌آوردن، رنج وجود دارد.وقتی چیزی را نداریم، احساس کمبود می‌کنیم و رنج می‌بریم.وقتی به آن می‌رسیم، برای مدتی کوتاه احساس رضایت می‌کنیم؛ اما این رضایت پایدار نیست. خیلی زود میل جدیدی شکل می‌گیرد.شوپنهاور این وضعیت را به شکلی خلاصه میان دو قطب می‌دید:رنجِ نداشتن ← رضایت کوتاهِ داشتن ← ملالِ داشتن ← خواستنِ دوبارهیعنی انسان یا در حال تلاش برای رسیدن به چیزی است، یا پس از رسیدن، با خلأ و ملال مواجه می‌شود و دوباره چیزی برای خواستن پیدا می‌کند.از نظر شوپنهاور، یکی از بزرگ‌ترین فریب‌های زندگی این است که تصور کنیم:«اگر فقط به هدف بعدی برسم، بالاخره آرام می‌شوم.»اما هدف بعدی هیچ‌وقت آخرین هدف نیست.---# 📈 حالا همین فلسفه را وارد بورس کنیمبورس‌باز دقیقاً می‌تواند گرفتار همین چرخه شود.وقتی سهم ندارد و بازار بالا می‌رود:😣 رنج: «چرا من سهم ندارم؟»سهم را می‌خرد:😌 امید: «این بار قرار است سود خوبی بگیرم.»سهم ۲۰٪ رشد می‌کند:😀 رضایت: «عالی شد.»اما چند روز بعد:🤔 «چرا ۲۰٪؟ این سهم می‌تواند ۵۰٪ هم رشد کند.»سهم به ۵۰٪ می‌رسد:😎 «پس ۱۰۰٪ هم ممکن است.»و بعد بازار ۱۵٪ اصلاح می‌کند:😰 «چرا نفروختم؟ چرا نگه داشتم؟»و دوباره چرخه از ابتدا شروع می‌شود.نداشتن → خواستن → خریدن → سود → طمع → ترس → حسرت → خواستن دوباره📌 اینجاست که فلسفه شوپنهاور برای بورس‌باز بسیار جالب می‌شود.مشکل همیشه این نیست که سهم اشتباه انتخاب کرده‌ایم؛ گاهی مشکل این است که هیچ مقدار سودی برای ذهن ما کافی نیست.---# 💰 بورس‌باز اسیر «عدد بعدی» می‌شودیکی از خطرناک‌ترین جملات در بازار این است:«اگر فقط ۱۰٪ دیگر رشد کند، می‌فروشم.»وقتی ۱۰٪ رشد کرد:«حالا که تا اینجا آمده، بگذار ۱۰٪ دیگر هم رشد کند.»بعد:«حیف است بفروشم؛ روند هنوز صعودی است.»و در نهایت ممکن است بخشی از سود از بین برود.در اینجا بازار لزوماً پول ما را از ما نگرفته است؛ خواسته‌های خودمان بخشی از سودمان را پس گرفته‌اند.---# 🧘‍♂️ شاید یکی از مهم‌ترین درس‌های شوپنهاور برای سرمایه‌گذار این باشد:لازم نیست هر حرکت بازار را بگیری.لازم نیست همیشه سهم داشته باشی.لازم نیست بیشترین سود ممکن را بگیری.و مهم‌تر از همه، لازم نیست ثروت خودت را با ثروت دیگران مقایسه کنی.اگر با ۳۰٪ سود، سرمایه و آرامشت را حفظ کرده‌ای، اینکه شخص دیگری ۶۰٪ گرفته، نباید معامله موفق تو را به یک معامله بد تبدیل کند.🎯 سرمایه‌گذار حرفه‌ای باید بتواند بین «سود بیشتر» و «سود کافی» تفاوت بگذارد.گاهی بهترین تصمیم، خریدن نیست.گاهی بهترین تصمیم، فروختن است.و گاهی حتی بهترین تصمیم، هیچ کاری نکردن و کنار ایستادن است.---## 🛡️ پایان چرخه شاید در «کمتر خواستن» باشدشوپنهاور معتقد بود رهایی کامل از رنج ساده نیست، چون خواستن در ذات زندگی انسان حضور دارد؛ اما شناختن سازوکار خواستن می‌تواند ما را کمتر اسیر آن کند.در بازار هم همین‌طور است.وقتی بفهمیم که بازار همیشه فرصت بعدی دارد،وقتی بفهمیم هیچ معامله‌ای آخرین معامله زندگی ما نیست،وقتی بفهمیم لازم نیست سقف بازار را دقیقاً شکار کنیم،آن‌وقت تصمیم‌های ما کمتر از طمع، ترس و حسرت تأثیر می‌گیرند.📌 شاید بلوغ در بازار زمانی اتفاق می‌افتد که دیگر برای هر سودی هیجان‌زده و برای هر فرصت از دست‌رفته‌ای افسرده نشویم.چون در نهایت:**بازار تمام نمی‌شود؛اما سرمایه‌ای که از دست برود، ممکن است فرصت حضور در بازار بعدی را از ما بگیرد.**🧠 شوپنهاور به ما می‌گوید مشکل انسان فقط این نیست که به خواسته‌هایش نمی‌رسد؛ گاهی مشکل بزرگ‌تر این است که وقتی به خواسته‌اش می‌رسد، بلافاصله خواسته بزرگ‌تری می‌سازد.📈 و شاید این دقیقاً همان چیزی باشد که بسیاری از بورس‌بازها باید قبل از ورود به معامله بعدی از خودشان بپرسند:«واقعاً چقدر سود برای من کافی است؟»اگر پاسخ این سؤال را ندانیم، هیچ‌وقت به اندازه کافی پولدار نخواهیم شد؛ چون همیشه یک عدد بالاتر وجود دارد.@stockmarket100