دردهایی وجود دارند که یک باره و ناگهانی روی سرت آوار می شوند، من چنین دردهایی را تجربه کرده ام، مثل زلزله می ماند، با این تفاوت که توی زلزله می توان فرار کرد و خود را نجات داد، اما در هجوم دردهای ناگهانی و بزرگ، هیچ امکانی برای فرار نیست. درد همین طور یک دفعه روی سرت آوار می شود و تو با تمام وجود با گستره ی عظیم درد درگیر می شوی. بعضی دردها هم ذره ذره رشد می کنند، آرام و تدریجی. مثل شب که آرام آرام هوا را تاریک می کند و بی آنکه احساس کنی یک باره می بینی که توی تاریکی و سیاهی گم شده ای .....درد اولی به دلت زخم میزند و این زخم برای تمام عمر یادت می ماند، مثل تیری که بر پیکری بنشیند و آن را زخمی کند و جای زخم برای همیشه بماند. اما درد های دومی، دردهای سهمگینی هستند، این دردها تمام قلبت را فرا می گیرمد، تمام زندگیت را و روز و شبت را. حتی توی خواب هایت هم مثل کابوس دردناک حضور دارند....این نوع دردها تمام نمیشوند...آنقدر با تو می مانند تا تمام شوی ... تا تمامت کنند....https://t.me/dr_bagher