📚“حکایت ایمان آوردن”روزی کسی گفت؛ من فقط به چیزی ایمان می‌آورم که آن را بدانم!خندیدم و گفتم؛ این که ایمان نیست! وقتی چیزی را بدانی که نیازی به ایمان نداری! چون می‌دانی! وقتی می‌دانی که الآن روز است و آن سنگ است و آن یکی هم درخت است، این که ایمان آوردن نمی‌خواهد. □ “ایمان” گشودن ذهن بسوی “ناشناخته‌ها”ست. امور “شناخته‌شده‌” ایمان نمی‌خواهد ، دانستگی می‌خواهد. این جهان هستی پر از رمز و راز و اسرار است ، مملو از ناشناخته‌هاست ، و بشر تنها به ذرهٔ ناچیزی از آن پی برده است. مقولهٔ ایمان مربوط به قلمرو ناشناخته‌ها به ویژه آن یگانه “ناشناختنی” است. □ “ایمان” کلید ورود به ناشناخته‌هاست. جهان ناشناخته‌ها آن‌گاه به تو رخ می‌نماید که تو زمینهٔ دریافت را در خود مهیا کرده باشی. باید ذهنی باز و قلبی پذیرا داشته باشی.  آن که در و پنجره‌های وجودش را بسته است کجا نور و هوای تازه دریافت می‌کند؟! ناشناخته‌ها و اسرارشان همچون اقیانوسی بی‌نهایت‌اند. و ایمان داشتن همچون پریدن به ناشناخته‌هاست. □ این “ایمان” با دانستگی‌های متعارف فرق دارد. آن مجوز ورود تو به حیات کل و زمینهٔ دریافت آگاهی‌های نو به نو از قلمرو  بی‌نهایت است.مسعود ریاعی@storypic