سی سال کنار مردم و کشاورزانروایتی از اعتماد، ارتباط و سرمایه اجتماعیحمید شکری خانقاهگاهی انسان شغلش را انتخاب می‌کند؛ گاهی هم مسیری او را برای رسالتی بزرگ‌تر برمی‌گزیند. برای من، آن مسیر کشاورزی بود؛ روایتی از خاک، آب، نان، رنج، امید و مردمانی که امنیت غذایی ایران بر شانه‌های آنان ایستاده است.سی سال حضور در جهاد سازندگی و جهاد کشاورزی، تجربه زیسته با ۱۴ وزیر و ۱۶ رئیس مرکز، برای من فقط عبور از دوره‌های مدیریتی نبود؛ مدرسه‌ای بزرگ برای فهم نسبت میان تصمیم، رسانه، بحران، تولید و اعتماد عمومی بود.در این مسیر، از نقش بنیان‌گذارانه و اثرگذار دکتر علی دارابی در شکل‌گیری و تقویت جایگاه ارتباطات و روابط عمومی این بخش، تا تلاش‌های امروز در دوره دکتر سید سجاد حسینی برای نوسازی و تحول، آموخته‌ام که روابط عمومی کشاورزی فقط انتشار خبر نیست؛ روایت‌گری مسئولانه از زندگی تولید است.کشاورز برای من هرگز یک عدد در آمار نبود. کشاورز، دامدار، باغدار و تولیدکننده، مدیران کسب‌وکارهای پرریسکی هستند که با خشکسالی، تغییر اقلیم، تحریم، بیماری و نوسان بازار می‌جنگند، اما چراغ تولید را روشن نگه می‌دارند.من باور دارم:«امنیت غذایی بدون اعتماد عمومی پایدار نمی‌ماند.»«روابط عمومی کشاورزی، پل میان مزرعه و سفره است.»«تولیدکننده فقط غذا تولید نمی‌کند؛ آرامش جامعه را پاسداری می‌کند.»«اگر صدای حقیقت به‌موقع شنیده نشود، شایعه جای آن را می‌گیرد.»«اعتماد، پیش از شکستن باید صیانت شود؛ ترمیم آن همیشه پرهزینه‌تر است.»«آینده روابط عمومی کشاورزی در هوشمندی، پیش‌بینی و گفت‌وگوی صادقانه با مردم است.»در این سال‌ها، همکاران شریف، رسانه‌های دغدغه‌مند، خبرنگاران و مستندسازان کشاورزی، شریک رنج و همراه بحران بودند. در روزهای سخت، شانه‌به‌شانه ایستادیم تا چراغ اعتماد خاموش نشود.هفته جهاد کشاورزی برای من فقط یک مناسبت تقویمی نیست؛ فرصتی است برای ادای احترام به کشاورزان صبور، تولیدکنندگان جسور، مهندسان پرتلاش، همکاران شریف و همه کسانی که امنیت غذایی ایران را با دانش، مجاهدت، امید و اعتماد می‌سازند.برای من، کشاورزی پایان یک مأموریت اداری نیست؛ آغاز همیشگی مسئولیتی انسانی، حرفه‌ای و ملی در برابر مردم است.