اول این داستان کوتاه و بسیار زیبا را با هم بخوانیم:قدیم‌ها یک کارگر داشتم که خیلی می‌فهمید. اسمش قاس

اول این داستان کوتاه و بسیار زیبا را با هم بخوانیم:قدیم‌ها یک کارگر داشتم که خیلی می‌فهمید. اسمش قاسم بود. از خوزستان کوبیده بود و آمده بود اینجا واسه کارگری. اول‌ها ملات سیمان درست می‌کرد و می‌برد وردست اوستا تا دیوار علم کنند. جنم داشت. بعد از چهار ماه شد همه‌کاره‌ی کارگاه. حضور و غیاب کارگرها. کنترل انبار. سفارش خرید. همه چیز. قشنگ حرف می‌زد. دایره‌ی لغات وسیعی داشت. تن صدایش هم خوب بود. شبیه آلن دلون. اما مهمترین خاصیتش همان بود که گفتم. قشنگ حرف می‌زد.یک بار کارگر مقنی [چاه کن] قوچانی‌مان رفت توی یک چاه شش متری که خودش کنده بود. بعد خاک آوار شد روی سرش. قاسم هم پرید به رییس کارگاه خبر داد. رییس کارگاه در جا خودشو خراب كرد و رنگش شد مثل پنیر لیقوان. حتی یادش رفت زنگ بزند آتش‌نشانی. قاسم موبایل رییس کارگاه را از روی کمرش کشید و خودش زنگ زد. گفت که کارگرمان مانده زیر آوار. خیلی خوب و خلاصه گفت. تهش هم گفت مقنی‌مان دو تا دختر دارد. خودش هم شناسنامه ندارد. اگر بمیرد دست یتیم‌هایش به هیچ جا بند نیست. بعد قاسم رفت سر چاه تا کمک کند برای پس زدن خاک‌ها. خاک که نبود. گِل رس بود و برف یخ‌زده‌ی چهار روز مانده. تا آتش‌نشانی برسد، رسیده بودند به سر مقنی. دقیقا زیر چانه‌اش. هنوز زنده بود. اورژانس‌چی آمد و یک ماسک اکسیژن زد روی دک و پوزش. آتش‌نشان‌ها گفتند چهار ساعت طول می‌کشد تا برسند به پایش و بکشندش بیرون. چهار ساعت برای چاهی که مقنی دو ساعته و یک‌نفره کنده بودش.بعد هم شروع کردند. همه چیز فراهم بود. آتش‌نشان بود. پرستار بود. چای گرم بود. رییس کارگاه هم بود. فقط امید نبود. مقنی سردش بود و ناامید. قاسم رفت روی برف‌ها کنارش خوابید و شروع کرد خیلی قشنگ و آلن دلونی برایش حرف زد. حرف که نمی‌زد. لاکردار داشت برایش نقاشی می‌کرد . می‌خواست آسمان ابری زمستان دم غروب را آفتابی کند و رنگش کند. می‌خواست امید بدهد. همه می‌دانستند خاک رس و برف چهار روزه چقدر سرد است. مخصوصا اگر قرار باشد چهار ساعت لای آن باشی. دو تا دختر فسقلی هم توی قوچان داشته باشی. بی‌شناسنامه. اما قاسم کارش را خوب بلد بود. خوب می‌دانست کلمات منبع لایتناهی انرژی و امیدند. اگر درست مصرف‌شان کند. چهارساعت تمام ماند کنار مقنی و ریز ریز دنیای خاکستری و واقعی دور و برش را برایش رنگ کرد. آبی. سبز. قرمز. امید را گاماس گاماس تزریق کرد زیر پوستش. چهار ساعت تمام. مقنی زنده ماند. بیشتر هم به همت قاسم زنده ماند.ممکن است برای همه ما این سوال پیش آمده باشد که باید امیدوار بود یا واقع بین؟ اصلا آیا آنان که امیدوارند موفق ترند؟ تا به حال در زندگی ام، بیش از دویست روایت در مورد افراد، کسب وکارها و کشورها خوانده ام و می توانم آن را بدین صورت خلاصه کنم:امیدوار بودن لزوما باعث موفقیت نمی شود. چرا که بسیاری از کسانی که کارآفرینی کرده اند یا برای دستیابی به یک موقعیت تلاش کرده اند یا سازمان هایی که طرحی نو در انداخته اند، با آنکه امیدوار بوده اند شکست خورده اند و حتی گاهی از بین رفته اند. به عبارت دیگر امیدواری، موفقیت را تضمین نمی کند.اما یک نکته دومی وجود دارد و آن اینکه ناامیدی حتما شکست را تضمین می کند. چرا که شما قبل از آن که تلاش کنید، تسلیم می شوید. بنابراین یکی از بزرگ ترین خدماتی که یک فرد می تواند به دیگران بکند این است که تزریق کند: چه چیز را؟ امید را می گویم. شاید بگویید الان که همه دم از ناامیدی می زنند و اصولا تریپ ناامیدی برداشتن نشانه روشنفکری است، نمی شود! جواب من این است: اگر شما همان کاری را بکنید که دیگران می کنند که هنری نیست. هنر آن است که در سخت ترین لحظات حیات، سوزن را برداری و بیفتی به جان دیگران و امید تزریق کنی.