💢 با این حال، افزایش تولید داخلی نیز به تنهایی راه‌حل نهایی نیست. اگر ظرفیت پالایش کشور افزایش پیدا کند اما مصرف همچنان با سرعت بالا رشد کند، ظرفیت جدید نیز در مدت کوتاهی با همان مشکل مواجه خواهد شد. بنابراین راه‌حل پایدار باید ترکیبی از افزایش ظرفیت تولید، اصلاح الگوی مصرف، ارتقای بهره‌وری خودروها، توسعه حمل‌ونقل عمومی و اصلاح تدریجی نظام قیمت‌گذاری انرژی باشد.در این میان، نحوه اجرای اصلاح قیمت بنزین اهمیت بسیار زیادی دارد. افزایش ناگهانی قیمت می‌تواند آثار تورمی و اجتماعی قابل‌توجهی ایجاد کند، اما ثابت نگه داشتن قیمت نیز به معنای انتقال هزینه ناترازی به بودجه، منابع ارزی و در نهایت کل اقتصاد است. بنابراین سیاست‌گذار با یک انتخاب ساده روبه‌رو نیست؛ بلکه باید میان هزینه کوتاه‌مدت اصلاح و هزینه بلندمدت ادامه وضعیت موجود تعادل ایجاد کند.در نهایت، بازگشت ایران به واردات بنزین را نباید صرفاً به عنوان ورود چند محموله سوخت به کشور دید. اهمیت اصلی این اتفاق در آن است که نشان می‌دهد شکاف میان تولید و مصرف بنزین در حال تبدیل شدن به یک مسئله ساختاری است. اگر رشد مصرف ادامه پیدا کند، ایران تا سال ۲۰۳۰ ممکن است با کسری ۴۳ تا ۷۰ میلیون لیتر در روز مواجه شود؛ کسری که یا باید با میلیاردها دلار سرمایه‌گذاری برای افزایش ظرفیت پالایش جبران شود، یا از طریق واردات تأمین شود، یا با سیاست‌های سختگیرانه‌تر برای کنترل مصرف کاهش پیدا کند.بنابراین بنزین امروز تنها یک حامل انرژی نیست؛ بلکه به یکی از مهم‌ترین شاخص‌های سنجش سلامت اقتصاد انرژی ایران تبدیل شده است. ادامه روند فعلی می‌تواند به معنای افزایش واردات، فشار بیشتر بر منابع ارزی، تشدید کسری بودجه و افزایش آسیب‌پذیری اقتصاد در برابر شوک‌های خارجی باشد. در مقابل، اصلاح مصرف و سرمایه‌گذاری در تولید می‌تواند هزینه سنگینی در کوتاه‌مدت داشته باشد، اما از تبدیل ناترازی انرژی به یک بحران بزرگ‌تر در سال‌های آینده جلوگیری کند.🔴ایران در برابر یک انتخاب قرار گرفته است: هزینه اصلاح امروز یا هزینه بسیار بزرگ‌تر ناترازی فردا.@strategym_academy