فروید می‌گوید: تجربه‌های کودکی، آن‌هایی که فکر می‌کنیم فراموش شده‌اند، به‌طور پنهان در شخصیت، انتخاب‌ها، واکنش‌های عاطفی و الگوهای رفتاری ما باقی می‌مانند و در بزرگسالی همچنان نقش فعالی دارند.یعنی انسان در ظاهر رشد می‌کند، اما در لایه‌های عمیق‌تر روان، همان نیازها، ترس‌ها، زخم‌ها و وابستگی‌های کودکی هنوز زنده‌اند و بخش مهمی از شکل‌گیری هویت و روابط او را تعیین می‌کنند.و شاید به همین دلیل است که بعضی واکنش‌ها «بزرگسالانه» نیستند؛ بلکه صدای کودکِ درون‌اند که هنوز دیده، شنیده یا امن نشده…درمان، اغلب جایی‌ست که برای اولین‌بار به این صدا فرصت حرف‌زدن داده می‌شود.