تاریکی هرچقدر هم قد بکشد،نمی‌تواند حریفِ زنی بشودکه نور را در جیب‌هایش حمل می‌کند.او نور را میانِ ری

تاریکی هرچقدر هم قد بکشد،نمی‌تواند حریفِ زنی بشودکه نور را در جیب‌هایش حمل می‌کند.او نور را میانِ ریل‌ها، تونل‌ها، ایستگاه‌های آخر،بوسه‌های ایستاده، بغل‌های چشم‌انتظار،و «کاج‌های پا در گِل» کاشته است.جوانه خواهند زد…و شهر، کم‌کم یادش می‌آیدصبح چه شکلی بود.