‍ سه دیوانه و بهار در نایبرهود ما سه دیوانه وجود دارد.میتوانستم بگویم در اطراف مطب ما.ولی خواستم یک جور " فهیم عطار" واری شروع کنم.جوری که دوست داشتم شما مرا مجسم کنید ،این طور بود که قهوه به دست ،از پنجره یک دفتر کار خیلی مرتفع به آدمهای موطلایی که با عجله به دنبال کارهای خیلی مهمشان میروند،نگاه میکنم.اما تنها چیزی که حقیقت دارد،ارتفاع پنجره مطب است و چیزی که من میبینم،دستفروشهای شب عید هستند که درست است  تولیدات گوچی و  شنل را عرضه میکنند ولی بعدش پلاستیکش را ول میکنن کف خیابان.ساختمانهای اطراف هم مرتفع هستند و در کل قرار بوده است همه چیز در  نایبرهود ما مثل چشم انداز فهیم عطار ارام و مدرن و مرتفع  باشد.اما حالا دستفروشها و لبو فروشها و این مردی که با بلندگو قسم میخورد که تخم مرغهایش تازه است ،منظره را بیشتر شبیه کراچی کرده است تا تورنتو. حتی قضیه قهوه راهم فراموش کنید. قهوه به من تپش قلب میدهد و دیدن مناظر هیجان انگیز نایبرهود ما برای تپش قلب کافی است.همین حالا یک نفر که شلوار گوچی خریده بود اشتباهی تف کرد روی پای خانمی که کیف شنل پسند میکرد و شوهر این یکی خواباند ،زیر گوش ان یکی. حالا که اخرین بیمار سال را روانه کرده ام و هیجانات درون مطبی تمام شده است،به رسم هر سال نشسته ام و پنجره را برای وداع اخر میپایم.مناظر جوری هستند که فکر میکنم به جای قهوه متناسبتر است که کمی ناس بجوم.وحالا شما یک بیماری جسمی من: تپش قلب ویک بیماری روحی من را میدانید.اگر قرار باشد بیش از دوازده ساعت مطب را ترک کنم ،از ترس اینکه مطب نباشد که به من استرس وارد کند،استرس میگیرم.و دانشمندان بزرگ دنیا  در حال تحقیق بر روی چرایی این پدیده عجیب و منحصر به فرد میباشند ‌.از بحث سه دیوانه نایبرهود دور نشویم.راستی اگر من  فهیم عطار بودم لابد مرا بخاطر گفتن کلمه توهین امیز "دیوانه " دادگاهی میکردند و خوبیش این است که من همانقدر فهیم عطار هستم که خشتکهای کف خیابان گوچی هستند.درست است که هر پستی که میگذارم صد کا دیده نمیشود ،اما در عوض میتوانم به راحتی به ادمهای دیوانه بگویم دیوانه‌.و بر خلاف تورنتو در نایبرهود ما کسی را به این خاطر دادگاهی نمیکنند.خوبی زبان فارسی این است که دیوانه میتواند همزمان چیز خوبی هم باشد. من این دو پهلویی زبان فارسی را دوست دارم‌ .درست مثل دوگانگی اخلاقمان.به دیوانه ها میگوییم دیوانه و در عوض مثلا همین حالا مرد لبوفروش دارد از گوچی فروش برای علی دیوانه لباس عید میخرد.که البته این به هیچ وجه مانع آن نیست که اگر یکی از رهگذرها به او اعتراض کند که چرا با گاری پیاده رو را بسته است ،به اوچاقو نزند....در نایبرهود ما هیچ چیز خوبی،مانع هیچ چیز بدی نیست و خوبیش این است که هیچ چیز بدی هم مانع هیچ چیز خوبی نیست.من این عید شلوغ و غیر قابل پیش بینی را دوست دادم.این قوانین منحصر به فرد را هم.ما قادر هستیم،نایبرهودی که ساختمانهایش مدرن و مرتفع هستند را با ویژگیهای منحصر به فرد خود  به کراچی تبدیل بنماییم.ما میتوانیم در لحظه،مهر فرهنگ شلوغ پلوغ خودمان را به هر چیز بی نمک و منظمی بزنیم.اصلا همین سه مرد دیوانه،که ادراک من از بهار، گرم شدن هوا و دیدن دوباره انها  هست،برای چه دوست داشتنی هستند؟برای اینکه در دیوانگی خود منحصر به فرد هستند: علی دیوانه:جوانی خوش قد و بالا که جلوی زنها را میگیردو ازادمنشانه انها را بین دادن پول یا ماچ مخیر میکند و چه کسی در دنیا چنین بیزینس دو سر سودی ،ان هم از یک دیوانه دیده است؟و دومی که بدن ورزیده ولباسهای چریکی داردو برای همه تعریف میکند که رقبای ورزشی اش به او شیشه داده‌اند که بکشد تا دیوانه شود و چه کسی در بقیه دنیا دیده است که کسی ان قدر عاقل باشد که اتیولوژی پیچیده دیوانگی خود را بداند؟وای من چقدر دیوانه های نایبرهود خودمان را دوست دادم.حتی سومی که فقط مینشیند و با شادی درون زاد و اصیلی ،به همه چیز لبخند میزند.حتی وقتی لبوفروش مهربان و نیکو کار نایبرهود ما ،با هفت سین فروش دعوایش شد و او را از پا گرفت و آویزان کرد تا لبوی تعارفی را بالا بیاورد، دیوانه سومی انگار که دارد آرامترین باله دنیا را نگاه میکند،لحظه ای لبخند بودا وار ش قطع نشد‌.من تمام دیوانه های بیرون مطب،من دیوانگیهای خودم که هر سال نمیگذارد مطب را ترک کنم دوست دارم.من این جنون عجیب مردم را هم دوست دارم که بیست وهشت اسفند یادشان میاید که پنجاه سال است ،پاپی لثه لینگوال پنج پایین  سمت چپ شان موقع مسواک زدن خونریزی دارد و تعجب میکنند که چرا من سال تحویل به جای رسیدگی به این امر اورژانس قرار است در خانه ام باشم.( ادامه‌ در پست بعد)