🔸چرا برچسب «مخل امنیت» نیازمند تأمل است؟طبیعی است که سخنان و مواضع هر شخصیت عمومی، از جمله مولانا ع

🔸چرا برچسب «مخل امنیت» نیازمند تأمل است؟طبیعی است که سخنان و مواضع هر شخصیت عمومی، از جمله مولانا عبدالحمید، بتواند موضوع بحث و ارزیابی و حتی نقد قرار گیرد، اما نقد یک شخصیت با حذف یا برچسب‌‌زنی متفاوت است. نسبت‌دادن عناوینی همچون «مخل امنیت» یا «وحدت‌شکن» به شخصیتی که بخش مهمی از ادبیات عمومی او بر حفظ آرامش، گفت‌وگو، مصالحه و پرهیز از خشونت استوار بوده، دست‌کم نیازمند ارائه استدلال و شواهد روشن است.در یک جامعه متکثر، امنیت پایدار تنها با سکوت منتقدان ایجاد نمی‌شود؛ بلکه امنیت زمانی پایدارتر خواهد بود که شهروندان بتوانند مطالبات خود را از مسیرهای مسالمت‌آمیز بیان کنند و برای اختلافات، امکان گفت‌وگو وجود داشته باشد.از همین رو، می‌توان استدلال کرد که تحمل صداهای متفاوت، نه الزاماً نشانه ضعف وحدت ملی، بلکه یکی از نشانه‌های بلوغ اجتماعی و ظرفیت یک جامعه برای مدیریت اختلافات است.🔸تریبون عدالت برای همهشاید یکی از مهم‌ترین میراث اجتماعی مولانا عبدالحمید را بتوان در تغییر نگاه به کارکرد تریبون‌های عمومی جست‌وجو کرد؛ اینکه تریبون مذهبی یا اجتماعی نباید صرفاً محل بیان علایق شخصی، منافع گروهی یا دفاع از یک طیف خاص باشد، بلکه می‌تواند بستری برای طرح عدالت و دفاع از حقوق عمومی باشد.از این منظر، دفاع از جایگاه مولانا عبدالحمید را می‌توان فراتر از دفاع از یک فرد دانست؛ دفاع از این اصل که تریبون‌های عمومی می‌توانند در خدمت عدالت‌خواهی، صلح، گفت‌وگو و طرح مطالبات عمومی باشند.🔸سرمایه اجتماعی و مسئولیت یک چهره ملیتبدیل‌شدن یک عالم دینی به یک چهره اثرگذار اجتماعی، پدیده‌ای نیست که صرفاً با داشتن یک تریبون یا جایگاه رسمی اتفاق بیفتد. این جایگاه در طول زمان و در تعامل با جامعه شکل می‌گیرد و مهم‌ترین پشتوانه آن نیز اعتماد اجتماعی است.مولانا عبدالحمید طی سال‌های گذشته توانسته مخاطبانی فراتر از جامعه مذهبی خود پیدا کند؛ مخاطبانی که بخشی از آنها نه به دلیل اشتراک مذهبی، بلکه به دلیل همدلی با برخی مطالبات اجتماعی و عدالت‌خواهانه ایشان، سخنانش را دنبال می‌کنند.البته چنین جایگاهی مسئولیت سنگینی نیز به همراه دارد. هرچه دامنه مخاطبان یک چهره گسترده‌تر می‌شود، مسئولیت او در حفظ ادبیات آرام و توجه به منافع عمومی نیز افزایش می‌یابد.🔸سخن پایانیمولانا عبدالحمید را می‌توان حاصل چند دهه حضور مستمر یک عالم دینی در متن تحولات اجتماعی ایران دانست؛ شخصیتی که جایگاه او از امام جمعه و مدیر حوزه علمیه، به یک کنشگر دینی ـ اجتماعی با دامنه مخاطب ملی گسترش یافته است.نقطه مهم این تحول، گسترش دایره مطالبات از مسائل مذهبی به مسائل عمومی‌تر جامعه است؛ از حقوق مذهبی تا عدالت، آزادی، رفاه، امنیت و حقوق شهروندی.در جامعه‌ای متکثر مانند ایران، وجود تریبون‌هایی که بتوانند مطالبات را به شیوه‌ای مسالمت‌آمیز و بدون دعوت به خشونت بیان کنند، می‌تواند بخشی از سازوکار گفت‌وگوی اجتماعی باشد. بنابراین، اختلاف با یک شخصیت نباید به حذف صدای او یا برچسب‌زنی بدون استدلال منجر شود.دفاع از حق مطالبه‌گری و گفت‌وگوی مسالمت‌آمیز، دفاع از یک فرد نیست؛ دفاع از اصلی است که می‌گوید عدالت، امنیت و وحدت پایدار، زمانی شکل می‌گیرد که همه شهروندان خود را در سرنوشت کشور سهیم بدانند و برای بیان مطالبات خود، تریبون و مسیر قانونی و مسالمت‌آمیز داشته باشند.🆔t.me/sunnionline➡️ sunnionline.us