فردا آخرین سال این قرن لعنتی هم شروع میشودمدام دارم با خودم به این فکر میکنم که ایران این قرن را کجا

فردا آخرین سال این قرن لعنتی هم شروع میشودمدام دارم با خودم به این فکر میکنم که ایران این قرن را کجای تاریخ و چگونه خواهد نوشت و تاریخ ما را چطور یاد می‌کند.اصلأ مگر ذهن های صد سال دیگر می‌توانند درک کند اینجایی که ماها ایستاده‌ایم و زندگی کردیم چرا اینقدر سیاه بود و خفه؟اصلأ مگر می‌شود تاریخ شفاهی و روزهای دردی که بر من و تو گذشت را، قلب های مالامال از غممان را، احساسات ناگهانی و غریب هرکداممان را، مرگ تدریجی رویای مدفون در اذهان مشوشمان را، گریه های پنهانی و سوختن های تنهاییمان را مکتوب کند؟می‌شود نوشت که دیدیم چگونه به تاراج رفتیم و دم نزدیم؟یا اگر هم فریادشان زدیم چگونه از ۶ جهت خوردیم و شیره‌مانان را کشیدند که دیگر صدایمان درنیامد و ملت آرامی شدیم؟اصلأ می‌شود نوشت از اجبار؟ از سال های قحط و تلخ و تنگ این مملکت؟ آری، من سال های آخر این قرن را زندگی کرده‌ام و همه‌ش جز بر مدار بدبختی نچرخیده.اینجا، آدم های این سالها که نامش را قده غریبان اهل وطن می‌گذارم غافل از اتفاقات عمیق و زیرپوست مملکت، مدام توی سر و کله هم می‌زنند و انقدر درگیر دعوایشان[ بر سر مسائل بی اهمیت] شده‌اند که همه چیزمان از دستمان رفته است.(دغدغه هایی که روزی تاریخ را عوض می‌کرد و امروز شبکه های مجازیشان را)تاریخ جان! می‌دانم...روسیاهیم و درماندهچگونه می‌نویسیمان را نمی‌دانماما به خطوطی از تو که بعدها پدر ها برای پسرهایشان می‌خوانند قسم نمی‌توانی قضاوتمان کنی!!ما نسل برهنگی تفکر بودیمما نسل تشنگان شهوت و قدرت بودیمما برادر کشان برای یک مشت دلار بودیمما آن زمان که صدای گلوله بیخ گوشمان بود و برادران و خواهرانمان را در خیابان قلع و قمع میکردند آکنده بودیم از بی‌غیرتی و ترساما تاریخ جانبه آنچه بر ما گذشته است و آنچه نیامده است قسم...و قسم به روزی که مفسرین و مورخین اشتباه ما را می‌نویسندما راهی بجز تباهی نداشتیم...به ما هرچه را خواستیم ندادند و آنچه می‌خواستیم متوحشانه گرفتند.القصه..هرکه آمد تکه سنگی خرج ما کرد و گریخت/ آنچه بر ما رفت بر سگ های بی صاحب نرفت«امین حسینی»