اسطــوره_ قسمت_481 با حسرت به میز نگاه کردم. دلم می خواست پاهایم را رویش بگذارم. - نگران چی دایی؟ س

اسطــوره_ قسمت_481 با حسرت به میز نگاه کردم. دلم می خواست پاهایم را رویش بگذارم. - نگران چی دایی؟ سیخ داغ که نمی کنم تو چشمش. دایی پوزخند زد. - یعنی همین که سیخ داغ نکنی تو چشمش، شوهر ایده آلی هستی؟ هر چند که می دونم به محض اومدن دیاکو به ایران این کار…اسطــوره_ قسمت_483وجدانم درگیره. چون پاي منم گیره. چون اون دختر مث تموم دختراي این کشور واسم عزیزه. نمی تونم اجازه بدم خواهر زاده من بدبختش کنه. اینایی که میگم اتمام حجته  دانیار. نگرانی هاي دایی نگرانی هاي من هم بود، اما ... - من شاداب رو دوست دارم دایی. بدون هیچ تعارفی گفت: - دیاکو رو هم دوست داشتی، اما پدرش رو در آوردي. تازه دیاکو مرده، قویه، تحملش نهایت نداره، اما این دختر عین شیشه شکننده ست. طاقت درشتی و بی توجهی و بی محبتی رو نداره. حتما خودت اینا رو بهتر از من می دونی. نیشخندي زدم و سکوت کردم. چقدر تصور همه از من وحشتناك بود، حتی دایی. که خودش دانیار بود. بلند شدم و گفتم: - فعلا که معلوم نیست جواب شاداب چی باشه. هنوز نمی دونه راه حل و پیشنهاد من چیه. بعیدم می دونم به این راحتیا قبول  کنه. برخاست. دستش را روي شانه ام گذاشت و گفت: - جواب مثبت گرفتن از اون با من. رو سفید کردن من با تو. قبوله؟ دایی چه می دانست که این قدر نگران بود؟ شاداب: قبل ترها این طور نبودم. به خاطر اضطراب، کف دستانم این همه عرق نمی کرد. این طور خیس آب نمی شدم. لرزش بود،  گریه بود، بغض بود اما این عرق هاي کف دست، آن هم به این شدت نه! دستمال را محکم به پوست دستانم کشیدم. از صبح که دانیار گفته بود دایی اش می خواهد مرا ببیند تا همین الان که رو به  رویش نشسته بودم تمام آب بدنم حرام این عرق کردن ها شده بود. کاش حداقل زودتر حرفش را می زد و راحتم می کرد این ... این مرد مخوف. با چشمان منتظر نگاهش کردم. حرفم را خواند و ماسک را از روي دهانش برداشت و پرسید: - چقدر از جنگ می دونی؟ جا خوردم. انتظار هر چیزي را داشتم به جز جنگ. دستمال را توي مشتم گلوله کردم و جواب دادم: - تا قبل از این که آقاي حاتمی و دا... آقا دانیار رو بشناسم زیاد نمی دونستم. با کش ماسکش بازي کرد و گفت: - حوصله داري منم یه کم واست تعریف کنم؟ سریع گفتم: - خواهش می کنم. اختیار دارین.