اسطــوره_ قسمت_484- حوصله داري منم یه کم واست تعریف کنم؟ سریع گفتم: - خواهش می کنم. اختیار دارین.یعن

اسطــوره_ قسمت_484- حوصله داري منم یه کم واست تعریف کنم؟ سریع گفتم: - خواهش می کنم. اختیار دارین.یعنی این ملاقات براي حرف زدن در مورد جنگ بود؟ - البته از روزاي جنگ که نه. اون روزا دیگه گذشته. می خوام از روزاي بعد از جنگ بگم که هنوزم ادامه داره. خوب گوش میدي؟ - بله. گوشم با شماست. با انگشت شست و اشاره چشمانش را مالید و گفت: - یکی از رفقاي من تهرانی بود اتفاقا. موجی شد. می دونی که موجی چیه؟ موج انفجار؟ با سر تایید کردم. - وقتی برگشت خونه حدود یه ماه بعد زنش طلاق گرفت. بچه هاشم با خودش برد و این دوست ما رو بی کس و کار ول کرد و رفت. پدر و مادرشم در قید حیات نبودن. بقیه اعضاي فامیل تصمیم گرفتن بذارنش تو یه آسایشگاه روانی. من تا وقتی ایران بودم می رفتم بهش سر می زدم. چهره اش در هم فرو رفت، چهره ي همیشه خونسردش. - اون قدر بهش آرام بخش می زدن که هیچی نمی فهمید. یه بار از دکترش پرسیدم یعنی این قدر حالش بده که نمی ذارین دو دقیقه بیدار بمونه؟ اونم یه نگاه عاقل اندر سفیهی به من کرد و گفت: - از یه آسایشگاه دولتی با این همه مریض و این همه کمبود نیرو چه انتظاري داري؟ یه پرستار بیست و چهار ساعته رو نگهبان یه دیوونه کنم؟ دستش را روي دهانش کشید. پیشانی اش کم کم قرمز می شد. - حیف که نمی تونستم رو یه ایرونی شمشیر بکشم. وگرنه به ولاي علی، همون جا ... حرفش را خورد. - جوابش رو ندادم. چی می گفتم؟ حرفی نداشتم. اگرم داشتم مثل میخ آهنی بود و سنگ. مثلا اگه می گفتم این دیوونه به خاطر تو و زن و بچه ت این جوري شده فایده اي هم داشت؟ اگه می گفتم اون موقع که تو توي خونه خودت در آرامش بودي و غرب و جنوب ایران زیر رگبار خمپاره بود، این دیوونه وسط موج انفجار گیر کرد اما تانک دشمن را با آر پی جی زد. متحول می شد؟ اگه می گفتم موشک دوازده متري رو توي کوچه نُه متري رو سر غیر نظامیا آوار می کردن و تو فقط توي تلویزیون اخبار پیروزي هاي پی در پی و موفقیت هاي آنچنانی و شکست دشمن رو می شنیدي غیرتش به جوش می اومد؟ نه! فقط یه پوزخند می زد و مثل خیلیاي دیگه می گفت می خواست نره. مگه مجبورش کرده بودن؟ گیرم که خوزستانم مال عراقیا می شد، ما چی از دست می دادیم؟ اوف! بگذریم. اون بنده خداي دیوونه زیاد دووم نیاورد. مرد. بهتر بگم راحت شد. هر چند منظورش را نمی فهمیدم، ولی دردي که در کلامش نشسته بود دل مرا هم به درد می آورد. سرفه براي چند لحظه امانش را برید اما مقاومت کرد و ادامه داد.