اسطــوره_ قسمت_485آورد. سرفه براي چند لحظه امانش را برید اما مقاومت کرد و ادامه داد.- یکی دیگه از ر

اسطــوره_ قسمت_485آورد. سرفه براي چند لحظه امانش را برید اما مقاومت کرد و ادامه داد.- یکی دیگه از رفقا وقتی اومد جبهه جوون بود و مجرد. چه قد و بالایی هم داشت. مثل هنرپیشه ها. چی میگین شما؟ مدل، مانکن! اما وقتی برگشت از گردن به پایین فلج بود. فقط می تونست سرش رو تکون بده. اونم خیلی کم. خدا می دونه چقدر واسه اون همه جذابیت مردانه که اون جوري خاك شده بود حسرت خوردم، اما خبر عروسیش عین بمب تو سرم منفجر شد. نمی تونستم باور کنم. مگه می شد؟ رفتم سراغش. دیدم نه بابا انگار واقعیت داره. اتفاقا خانومش خیلی هم کدبانو و با کمالات بود و از همه مهم تر بدون هیچ نقص جسمانی و البته زیبا. سر به سرش گذاشتم. گفتم ایولا مجید! خوب زرنگی. خانومش نذاشت جواب بده و بلافاصله گفت: - من زرنگ تر بودم که تونستم راضیش کنم با من ازدواج کنه. دروغ بگم؟ کلی ادعا داشتم که تا اون جایی که تونستم عراقی نفله کردم، به زور بازو و قدرت نشونه گیریم می بالیدم. انگار کل افتخار اون جنگ به نام من بود، اما اون دختر کم سن و سال، بدجوري منو زمین زد. بدجوري فتیله پیچم کرد. بدجوري دماغمو به خاك مالید. تازه فهمیدم غیرت یعنی چی. از خود گذشتگی، فداکاري یعنی چی! تازه فهمیدم جنگ یعنی چی. مردي و مردونگی یعنی چی. تازه فهمیدم دشمن اصلی خودمم، نفسم، غرورم. تازه فهمیدم باید جنگ رو اول از همه با خودم شروع کنم. خودمو نفله کنم. خودمو خاك کنم. شاید به مقام این طور زنی برسم، شاید! شانه هایش فرو افتادند. - این رفیقم با وجود اون شرایط وحشتناك جسمی هنوز زنده ست حالش خیلی بدتر از اون دیوونهه بود، اما نیروي عشق، نیروي عاطفه، نیروي قدرشناسی بهش انگیزه زندگی میده. در حالی که اون دیوونه رو غصه بی مهري دق داد. غصه بی کسی، غصه تنهایی، غصه سرباري. این نم اشک بود توي چشمان این مرد مقتدر؟ این بغض بود توي گلوي همیشه گرفته من؟ - می دونی چیه دخترم؟ هر کسی که تو جنگ بوده چه خودش، چه اعضاي خانوادش، به یه شکلی آسیب دیده. اي کاش اون آسیب فقط جسمی بود. ماها دلمون خیلی نازك شده. روحمون زود لکه میشه. زود خسته میشه. هر کسی نمی تونه ما رو تحمل کنه کار هرکسی نیست بودن و موندن با یه مجروح جنگی. ترحم هم تا یه مدتی دووم میاره. بعدش تموم میشه. اگه کسی ما رو واقعا و از ته دل، به خاطر خودمون نخواد، نمی تونه باهامون بمونه. به سرعت قطره اشکی را از کنار چشمم زدودم و اجازه ندادم فرو بریزد و گفتم: - نگین تو رو خدا! این جوري نگین. ذره ذره این خاك به شما و امثال شما مدیونه. با آه سرش را تکان داد و حرفم را قطع کرد. - تعارف که نداریم دخترم. تو دیاکو و دانیار رو ببین. زن دیاکو چه دختر من باشه چه هرکس دیگه، تا آخر عمرش باید با مشکلات جسمی دیاکو دست و پنجه نرم کنه و زن دانیار با مشکلات روحیش. به نظرت زندگی کردن با دانیار راحته؟ دانیار، دانیار طفلی، دانیار رنج دیده من!