🚨 مهم و آموزنده | پست موقت محمدرضا شعبانعلی در مورد فعالیت کسب و کارها در شبکه های اجتماعی روز گذشت

🚨 مهم و آموزنده | پست موقت محمدرضا شعبانعلی در مورد فعالیت کسب و کارها در شبکه های اجتماعی روز گذشته، یکی از ما را از ما جدا کردند. اندوه بزرگی بخشی از ما را فرا گرفت و از این غم گفتیم و شنیدیم و بر آن گریستیم.اما حرف امروز من، از جایگاهی دیگر و دربارهٔ‌ موضوعی دیگر است. به عنوان یک معلم مدیریت و کسب‌و‌کار، رفتاری را در برخی حساب‌های کاربری کسب‌و‌کارها در اینستاگرام دیدم که حس کردم درست نیست درباره‌اش سکوت کنم و تذکری ندهم.پیشاپیش بگویم که من تفکر چپ ندارم و از این اندیشه بیزارم. بنابراین باور ندارم که باید انسان‌ها را به ضرب و زور به فعال اجتماعی یا سیاسی تبدیل کرد و همه را بر این وزن و وزنه سنجید. حرفی اگر می‌زنم، بر پایهٔ «ادب حضور در شبکه‌های اجتماعی» است؛ یا اگر به زبان دیگری می‌پسندید: «نتیکت.»روز گذشته بخش بزرگی از جامعهٔ ایران، عزادار بود. افراد بسیاری این عزاداری را در شبکه‌های اجتماعی ابراز کردند.در این میان،‌ اکانت‌های کسب‌و‌کارها در اینستاگرام، از فروشندهٔ کیک‌ و کلوچه تا کت و کاکتوس و کتاب و کاغذ و کرم، راه‌های مختلفی را برگزیدند.برخی پیامی مبنی بر همدلی منتشر کردند، یا از میان محصولات‌شان، چیزی را که مرتبط بود معرفی کردند؛ کتابی در نفی یکسان‌سازی انسان‌ها یا روبانی سیاه یا هر چیزی از این دست. یا اگر محافظه‌کاری اجازه نمی‌داد، صفحه‌ای سیاه بی‌آن‌که توضیحی در آن باشد.اما برخی دیگر به کارهای روزمرهٔ خود ادامه دادند. محصولات‌شان را معرفی کردند. نظرات مشتریان را بازنشر کردند. تخفیف‌های فصلی و پیش‌فروش‌ها را اعلام کردند و کارهایی از این قبیل.گروه دوم، بهانه‌های متعددی دارند. گاهی می‌گویند ما سیاسی و مذهبی نیستیم. گاهی می‌گویند حساسیت ایجاد می‌شود. اقلیتی هم هم در اصالت رویداد و روایت آن تردید می‌کنند.از منظر مدیریت و کسب‌و‌کار، نمی‌خواهم عذرهای گروه دوم را نفی کنم. اما حرفم این است که حداقل کاری که می‌شد در این یک روز کرد، این بود که پست و استوری نگذارید.هیچ‌کس ما را به خاطر این که یک روز استوری نگذاشته‌ایم، یا پستی منتشر نکرده‌ایم، مجازات‌ نمی‌کند و مجوزهایمان هم لغو نخواهد شد. هیچ حسابداری، اثر این یک روز را در صورت‌های مالی‌مان نخواهد یافت. هیچ اتفاق بدی نخواهد افتاد. اما لااقل به سایر هم‌وطنان‌مان احترام گذاشته‌ایمممکن است بگویید: مگر یک سوپرمارکت تعطیل کرده که من کیک و کتاب و کت و کراوات فروش تعطیل کنم؟ ماجرا این جاست که اینستاگرام در ایران، به دلایلی که جای بحثش این جا نیست، بیشتر شبیه یک بازار بزرگ شده است. هر کسب وکاری لُنگ و بساطش را پهن کرده و مدام فریاد می زند که از من چیزی بخر. عرف مناسب اینستاگرام، عرف بازار است و نه عرف تک مغازه های خیابان. نیاکان ما هم می دانستند که وقتی مردم پیکری را در میانه بازار تشییع می کنند، کرکره ها را تا نیمه پایین بکشند و نشان دهند که در این لحظه، در پی کاسبی نیستند. این سنتی قدیمی و کاملا ایرانی است. کرکره پایین کشیدن در بازار اینستاگرام، می شود همین منتشر نکردن پست و استوری های کاری. این ها را باید ادمین های اینستاگرام، مسئولان روابط عمومی و فعالان مارکتینگ بدانند و به مدیران کسب و کارها تذکر دهند. باید بگویند که اصل اول برندسازی این است که برند باید مانند یک انسان در میان جامعه زندگی کند. و بگویند که شبکه های اجتماعی، چنان که از اسم شان پیداست، اجتماعی اند و اصول یک جامعه بر آنها حکم فرماست. اگر مدیر کسب و کار هم خواست، این ها باید توجیهش کنند که این یک روز، بازی استوری و بازنشر تشکر مشتریان و کاسبی ها را متوقف کند. اما چون بیشتر فعالان دیجیتال جوان اند و ممكن است تجربه کافی از اصول تعامل اجتماعی نداشته باشند، احتمالا بیشتر درگیر اکسپلور و ویو و هشتگ و بازدید هستند. پس شاید مدیران باید به آنها بگویند که کسب و کار در سطحی فراتر از این بازی ها تعریف می شود. کسب و کارها در طول عمر خود، بارها با مشکل و چالش روبه رو می شوند. اگر خودتان با جامعه رفتار انسانی نداشتید، آن روزها انتظار نداشته باشید که جامعه با شما همدلی کند./ از صفحه اینستاگرام محمد رضا شعبانعلیحرفه؛ روابط عمومی | @ePRNet