بس رنج در آماجگه عشق تو بردیممردیم و خدنگی ز کمان تو نخوردیمبا سوز دلی گرمتر از آتش بهمنچون آب دی از سردی مهر تو فسردیمبی‌ماه رخت همچو حکیمان رصد بندشب تا به سحر ثابت و سیاره شمردیمدر بزم صفا صاف‌خوران صدر نشینندما زیرنشینان صف ‌آلودهٔ دردیمالمنهٔ لله که ز آیینهٔ هستیزنگ دویی از صیقل توحید ستردیمتا نفس نکُشتیم نگشتیم مسلمانتا لطمه نخوردیم چو گو گوی نبردیم*******************************قاآنی شیرازی@szsher