وقتی که باز می‌آیینام تو راتمام جهت‌ها رسم می‌کنندو در گذار دامن تو دانه‌های شنبر ریشه‌های پیداپیراه

وقتی که باز می‌آیینام تو راتمام جهت‌ها رسم می‌کنندو در گذار دامن تو دانه‌های شنبر ریشه‌های پیداپیراهن عبور شعاع می‌پوشدپیشانی تو وسعت شیشه استوقتی که بازمی‌آییو هر درخت، بوسه استوقتی که مفصل تو ملاقاتی استبین صفات باد و تکبیر توفانو در هوای دهکده پیشانی تووسعت اطراف هجر را محدود می‌کندتو بازمی‌آییبا نافی از خلیج‌احمرو رانی از عصای موسیو شکل راه رفتن تومعنای مثنوی استو روح مولوی است اینککه از ساق تو حکایت نی را برمی‌دارد.********************************یدالله رویایی@szsher