دل به صحرا می‌رود، در خانه نتوانم نشستبوی گل برخاست، در کاشانه نتوانم نشستگر کنم رندی، سزد، کاندر جو

دل به صحرا می‌رود، در خانه نتوانم نشستبوی گل برخاست، در کاشانه نتوانم نشستگر کنم رندی، سزد، کاندر جوانی وقت گلمحتسب داند که من پیرانه نتوانم نشستعاقلی گر صبر آن دارد که بنشیند، رواستمن که عاشق باشم و دیوانه نتوانم نشستزان چنین در دانه های خال او دل بسته‌امکاندرین دام بلا بی‌دانه نتوانم نشستهر کسی با آشنایی راه صحرایی گرفتمن چنین در خانه‌ای بیگانه نتوانم نشستمن که از هستی چو فرزین رفته باشم بارهابر بساط بیدلی فرزانه نتوانم نشستروی خود را بر کف پایش بمالم همچو سنگبعد ازین با زلفش ار چون شانه نتوانم نشستعقل عیبم می‌کند کافسانه خواهی شد به عشقگو همی کن، من بدین افسانه نتوانم نشستگر کنم رندی، روا باشد، که در سن شبابمحتسب داند که سالوسانه نتوانم نشستاوحدی، گو، زهد خود می‌ورز، من باری به نقدبشکنم پیمان، که بی‌پیمانه نتوانم نشست****************************اوحدی مراغه‌ای@szsher