من شبی صدیق را دیدم بخوابگل ز خاک راه او چیدم بخوابآن «امن الناس» بر مولای ماآن کلیم اول سینای ماهمت او کشت ملت را چو ابرثانی اسلام و غار و بدر و قبرگفتمش ای خاصهٔ خاصان عشقعشق تو سر مطلع دیوان عشقپخته از دستت اساس کار ماچاره ئی فرما پی آزار ماگفت تا کی در هوس گردی اسیرآب و تاب از سورهٔ اخلاص گیراینکه در صد سینه پیچد یک نفسسری از اسرار توحید است و بسرنگ او بر کن مثال او شویدر جهان عکس جمال او شویآنکه نام تو مسلمان کرده استاز دوئی سوی یکی آورده استخویشتن را ترک و افغان خوانده ئیوای بر تو آنچه بودی مانده ئیوارهان نامیده را از نامهاساز با خم در گذر از جامهاای که تو رسوای نام افتاده ئیاز درخت خویش خام افتاده ئیبا یکی ساز از دوئی بردار رختوحدت خود را مگردان لخت لختای پرستار یکی گر تو توئیتا کجا باشی سبق خوان دوئیتو در خود را بخود پوشیده ئیدر دل آور آنچه بر لب چیده ئیصد ملل از ملتی انگیختیبر حصار خود شبیخون ریختییک شو و توحید را مشهود کنغائبش را از عمل موجود کنلذت ایمان فزاید در عملمرده آن ایمان که ناید در عمل****************************اقبال لاهوری@szsher