خار خندید و به گل گفت سلامو جوابی نشنیدخار رنجید ولی هیچ نگفتساعتی چند گذشتگل چه زیبا شده بوددست بی رحمی نزدیک آمد،گل سراسیمه ز وحشت افسردلیک آن خار در آن دست خلید و گل از مرگ رهیدصبح فردا که رسیدخار با شبنمی از خواب پریدگل صميمانه به او گفت سلام...گل اگر خار نداشتدل اگر بی غم بوداگر از بهر كبوتر قفسی تنگ نبود،زندگی،عشق،اسارت،همه بی معنا بود . . . .فریدون_مشیری@TA1516