روزی شیوانا همراه شاگردانش در حال عبور از کنار مزرعه ای بود. صاحب مزرعه به محض مشاهده شیوانا از آنها دعوت کرد تا به خانه او بروند و قدری استراحت کنند. شیوانا پذیرفت و همگی به خانه کشاورز رفتند.مرد کشاورز وقتی که از آن ها پذیرایی کرد گفت: متاسفانه من نمی توانم در هیچ یک از کلاس های درس شما حاضر شوم چرا که بسیار مشغول کار هستم و اینگونه هرگز از درس های زندگی نخواهم آموخت. شیوانا پاسخ داد: دوست من، همین مزرعه تو می تواند برایت کلاس درس باشد. سپس به مزرعه رو کرد و ادامه داد: مثلا همین علف های هرز داخل مزرعه تو آموزگارت هستند.کشاورز با تعجب گفت: آخر چطور ممکن است که این علف های هرز معلم باشند؟ آن ها جز دردسر چیزی برای ما کشاورزان ندارند. علف ها مواد غذایی داخل خاک را مصرف می کنند و باعث می شوند که مواد معدنی گیاهان کاشته شده کم شود، علاوه بر آن چون مزه آنها تلخ است گاوها و گوسفندها هم آن ها را نمی خورند و ما مجبوریم خودمان آن ها را بکنیم. حال چگونه باید از آن درس بگیرم؟شیوانا گفت: اگر خوب فکر کنی می بینی که زمین هم به گیاهان مفید و هم به علف های هرز فرصتی برابر برای رشد داده است. یعنی اگر بذر گندم و بذر گیاه هرز بکاری به یک اندازه از زمین بهره مند می شود و رشد می کنند. مانند همین قضیه در زندگی ما انسان ها هم وجود دارد. اگر ما در دل خود کینه و نفرت و یا حسد و بخل بکاریم چیزی بهتر از آن به دست نخواهیم آورد و اگر در دلمان مهر و محبت و دوستی و صداقت باشد خوبی درو خواهیم کرد.تا وقتی که در دل صفات بد نگه داریم نباید توقع داشته باشیم بهتر از آن را دنیا به ما هدیه بدهد. در ضمن علف هرز هر چه بیشتر بماند از منابع زمین بیشتر استفاده خواهد کرد و در این صورت گیاهان مفید نخواهند توانست خوب تغذیه و رشد کنند. پس اگر صفت بدی داریم باید در از بین بردن آن سریع عمل کنیم.مرد کشاورز بعد از شنیدن حرف های شیوانا فریاد زد: پس همینجا کلاس درس من است!@TA1516