♦️مهمانان ناخوانده خانه فلسفه یکی از مصیبت های ما از جانب کسانی است که ادبیات خوانده اند و به طور پ

♦️مهمانان ناخوانده خانه فلسفه یکی از مصیبت های ما از جانب کسانی است که ادبیات خوانده اند و به طور پراکنده و گسسته و خودآموز کتاب های فلسفه را ذوقی ورق زده اند و نه پژوهش شایسته ای در این زمینه انجام داده اند و نه استاد دیده اند. این ها مدام والد گونه و دیکتاتور…[نقد مدعی فلسفه]بنا به دستور استاد ارجمند جسارت کرده و در محضر اساتید بزرگوار چند کلمه‌ای در چند بخش درخصوص مطلب مذکور خواهم نوشت...۱- ‌پیش‌فرض معرفت‌شناختی اقتدارگرا و تاریخ فلسفهیادداشت ایشان بر این فرض بنا شده که مشر‌وعیت سخن گفتن درباره فلسفه صرفا از راه آموزش رسمی و "شاگردی نزد استاد" فراهم می‌آید. حال آنکه چنین نگاهی که خود ریشه در الگوی سنتی مخرب استاد-شاگردی دارد، با تاریخ حقیقی فلسفه و رویه معاصر علوم انسانی در تضاد قرار دارد. بسیاری از فلاسفه عمیقا تاثیرگذار در تاریخ اندیشه یا تعلیمات رسمی فلسفه نداشته‌اند (ای بسا خصم آن بوده‌اند) چون ویتگنشتاین یا از دیگر حوزه‌های معرفت بشری از جمله ادبیات، ریاضیات، حقوق و... روی به فلسفه آورده‌اند. مثال‌ها بی‌شمارند اما جهت ذکر نمونه‌:کالریج در مقام یک شاعر به فلسفه روی آورد؛ نیوتون یک ریاضی‌‌دان، انیشتین یک فیزیکدان که اسپینوزا و کانت را مرتب می‌خواند و ویکو نیز که از علم حقوق...القصه، خاصه در سنت قاره‌ای مرز میان فلسفه و ادبیات همواره سیال بوده است و این مرز مجعول در آثار افرادی چون نیچه و بلانشو بیش از هر زمانی افشا می‌شود.محدود ساختن حق سخن به کسانی که مسیر آموزشی خاصی را طی کرده‌اند، اجحاف و میل به اقتدار روایی است که خود را به نام «عمق» و «شایستگی» پنهان می‌کند، اما در عمل کثرت‌گرایی معرفتی را محدود می‌سازد.۲. تناقض ضمن ادعای کثرت‌گرایینگارنده ناپخته متن مذکور می‌گوید "به تعداد آدم‌ها می‌تواند در ساحت نظر، دیدگاه وجود داشته باشد" لکن بلافاصله مسیر واحدی را تجویز کرده و مخالفان را با برچسب‌هایی چون "کشیشان نوکیش"، "فقیه‌گونه" و "دیکتاتور مآبانه از نوع سخیف" توصیف می‌کند.در اینجا تناقضی آشکار است: از سویی کثرت دیدگاه‌ها را می‌پذیرد، از سوی دیگر با زبان سرکوب‌گرانه و متهم‌کننده گروهی را از دایره مشروعیت خارج می‌کند. چنین لحن‌هایی خود مصداق همان "پرخاشگری نظری و زبانی" است که متن دیگران را به آن حوالت می‌‌دهد.۳. نادیده‌‌انگاری جایگاه مباحث میان‌رشته‌ای در علوم انسانی معاصرامروز جملگی دانش-رشته‌های علوم انسانی در هم تنیده‌اند و فهم یکی بدون دیگری ابتر خواهد بود. نظریه ادبی، مطالعات فرهنگی، نقد پسااستعماری، مطالعات جنسیت و بسیاری از جریان‌های شعری و نظری معاصر، بدون تعامل مستمر با فلسفه (پدیدارشناسی، هرمنوتیک، ساختارگرایی، پساساختارگرایی، نظریه انتقادی و غیره) قابل تصور نیستند. متهم کردن افرادی که از مسیر ادبیات به فلسفه نزدیک می‌شوند به "ذوقی ورق زدن" و "شبه‌تحلیل"، نه تنها نادقیق و غیرعلمی است، بلکه ارزش تولید دانش در فضای میانی را انکار می‌کند. بسیاری از تحلیل‌های نوین و بنیادساز و در عین حال بنیان‌افکن دقیقاً از همین فضاهای میان‌رشته‌ای پدید آمده‌اند. اصرار بر "قلمرو خالص فلسفه" بیشتر بازتاب نگرانی از دست رفتن اقتدار حرفه‌ای است تا دفاع از دقت مفهومی. کما اینکه از اساس "خالص فلسفه" یا "خالص ادبیات" بی‌معناست چرا که علوم دارای ذات نیستند.۴. خودشیفتگی فلسفیاین اشکال پیش می‌آید که چطور نگارنده مفروض داشته است که تنها فلسفه‌خوانده‌های آکادمیک می‌توانند حرف فلاسفه را بفهمند و مطابق با چه معیاری ادبیات‌خوانده‌ها قادر و مجهز به دستگاه معرفتی فلسفی نیستند.آیا بی‌خبرند که در عالی‌ترین دانشکده‌های جهان اساتید گروه‌های مختلف ادبی به تفسیر متون فلسفی و بلعکس می‌پردازند؟ شاید برخی از تلاش‌های مذبوحانه نارسیستی این‌چنینی ناشی از میل به تسخیر فضای عمومی اندیشگی باشد که فلسفه‌خوانان دانشگاهی قافله را باخته‌اند تا جایی که می‌بینیم مترجم هگل‌شناس مملکت از فلسفه روی به یوگا و ذن می‌کند!!! در عین حال که دیگران را به تعبیر نافذ گیلکی پوچ‌آغوز می‌دانند و خود را فیلسوف-شاه عرصه اندیشه...در نهایت، امید است که دانشجویانی چون بنده فریب سخنان بیهوده خودبینانی چون ایشان را نخورند و اسیر نخوت پژوهش‌گران نشوند.اشکان کریمی @tabarshenasi_ketab