4⃣ بنابراین مخالفت شعر آوانگارد با تخیل توده‌ای را نباید لزوماً دشمنی با مردم دانست. مسئله می‌تواند مخالفت با توده‌ای‌شدن شیوه‌ی ادراک باشد؛ یعنی مخالفت با همان مجموعه‌ای از کدهای تثبیت‌شده که فرهنگ مسلط در اختیار خواننده قرار می‌دهد. در این معنا، ضدتوده‌ای…5⃣پس مسئله‌ی اصلی نه انتخاب میان بارت و ریفاتر به معنای حذف یکی و پذیرش دیگری است. مسئله این است که آزادی خواننده را تا جایی بپذیریم که متن همچنان بتواند در برابر خوانش مقاومت کند. بارت به ما یادآوری می‌کند که متن ملک مؤلف نیست و خواننده در تولید معنا نقش دارد؛ ریفاتر به ما یادآوری می‌کند که شعر شبکه‌ای از نشانه‌ها دارد و خواننده برای رسیدن به سطح معنایی باید این شبکه را بازسازی کند.برای بحث ما، اهمیت ریفاتر در همین نقطه است: او آزادی خواننده را با مقاومت متن همراه می‌کند.از این منظر، پرسش «آیا این شعر را می‌فهمیم؟» پرسش کاملی نیست. پرسش دقیق‌تر این است: «آیا می‌توانیم نشان دهیم شعر چگونه ما را وادار می‌کند این‌گونه بخوانیم؟» و در سوی دیگر: «آیا می‌توانیم نشان دهیم چرا یک خوانش مشخص با شبکه‌ی نشانه‌ای اثر ناسازگار است؟»اگر پاسخ مثبت باشد، حتی شعر بسیار دشوار می‌تواند شعر آوانگارد و پیچیده باشد. اگر پاسخ منفی باشد، دشواری به‌تنهایی هیچ امتیازی ایجاد نمی‌کند. در آن صورت، ممکن است با انباشت زبان، سالاد کلمات یا پیچیده‌نمایی مواجه باشیم.بنابراین مرز شعر آوانگارد و کلاهبرداری زبانی را نباید در «فهمیده شدن» یا «فهمیده نشدن» جست‌وجو کرد؛ حتی نباید در تعداد خوانندگان یا تعداد خوانش‌ها جست‌وجو کرد. مرز در جایی است که بتوانیم میان عناصر اثر روابطی پیدا کنیم که هم پیچیدگی ایجاد کنند و هم امکان بازسازی خود را در متن باقی بگذارند.شعر آوانگارد می‌تواند خواننده را سرگردان کند، اما او را در خلأ رها نمی‌کند. می‌تواند معنا را به تأخیر بیندازد، اما تمام امکان‌های تولید معنا را نابود نمی‌کند. می‌تواند نشانه‌ها را از روابط مألوف جدا کند، اما به جای آنها روابط تازه‌ای می‌سازد. می‌تواند افق انتظار را بشکند، اما باید امکان افق دیگری را فراهم کند.از همین‌جاست که شاید بتوان تعریف دقیق‌تری از کلاهبرداری زبانی به دست داد: کلاهبرداری زبانی نه دشوارنوشتن است، نه مبهم‌نوشتن، نه چندمعنا بودن و نه حتی گسسته‌نویسی. کلاهبرداری زبانی وضعیتی است که در آن ادعای پیچیدگی بسیار بیشتر از سازمان واقعی متن است؛ جایی که متن از خواننده می‌خواهد روابطی را در آن ببیند که خود هیچ شاهد کافی برای ساختن آن روابط ارائه نمی‌کند.و درست به همین دلیل، اتهام «کلاهبرداری زبانی» نیز باید با احتیاط به کار رود. این واژه برخلاف «ابهام»، «گسست» یا «پیچیدگی» صرفاً یک اصطلاح زیبایی‌شناختی نیست؛ بار اتهامی دارد و متضمن فریب است. بنابراین هرکس چنین اتهامی وارد می‌کند، باید بیش از یک داوری کلی ارائه دهد. باید شعر را نشان دهد، نشانه را مشخص کند، رابطه را بازسازی کند و سپس توضیح دهد که چرا این رابطه وجود ندارد یا چرا ظاهری و جعلی است.در غیر این صورت، نقد خود گرفتار همان چیزی می‌شود که می‌خواهد افشا کند: ظاهری از نظریه بدون شبکه‌ای واقعی از استدلال.نقد ادبی نباید از شعر دشوار بترسد؛ همان‌طور که نباید هر دشواری را تقدیس کند. وظیفه‌ی نقد، اندازه‌گیری و تحلیل دشواری است. باید نشان دهد کجا دشواری مولد است و کجا صرفاً دشواری امتیازساز؛ کجا متن مقاومت می‌کند و کجا خواننده ناتوان است؛ کجا نشانه‌ها در شبکه‌ای پیچیده به هم متصل‌اند و کجا صرفاً در کنار هم انباشته شده‌اند.در نهایت، شاید مهم‌ترین اصل این باشد: خواننده آزاد است، اما متن بی‌دفاع نیست؛ مؤلف صاحب مطلق معنا نیست، اما خواننده نیز صاحب مطلق آن نیست؛ شعر می‌تواند معنا را به تعویق بیندازد، اما نمی‌تواند از مسئولیت نشانه‌ای خود بگریزد؛ و منتقد می‌تواند معیار داشته باشد، اما باید آماده باشد معیارش را نیز در برابر متن و تاریخ شعر بیازماید.شعر آوانگارد زمانی آوانگارد است که نه فقط عادت‌های زبان، بلکه عادت‌های خواندن را نیز مختل کند. اما اگر این اختلال هیچ شبکه‌ی تازه‌ای از روابط نسازد، اگر نشانه‌ها نتوانند یکدیگر را فعال کنند و اگر پشتِ ظاهر دشوار زبان هیچ سازمانی قابل بازسازی نباشد، دشواری دیگر فضیلت نیست.آوانگاردیسم، در نهایت، هنرِ پنهان کردن معنا نیست؛ هنرِ ساختن امکان‌های تازه‌ی معناست.و کلاهبرداری زبانی درست از جایی آغاز می‌شود که ادعای این امکان جای خودِ امکان را بگیرد.