💠از آرمان فرامرزی تا فروپاشی درون مرزی: تأملی بر هزینه های راهبرد تقابل در شرایط کنونی ایراندر رثای جنوب ایران- صفحه ۱✍️دکتر اسماعیل خلفازاده-دانش آموخته مدیریت توسعه✳️مقدمه: آتش بیرون، زخم درون🟩در هفته های اخیر، تصاویر دود سیاهی که از فراز تأسیسات نفتی خارک و پالایشگاههای بندرعباس به آسمان برخاسته، دیگر نه یک هشدار که گزارشی از یک واقعیت تلخ است. ایران در مواجهه با حملات آمریکا، نه از توان بازدارندگی متقارن برخوردار است و نه زیرساخت هایش برای تحمل جنگی طولانی طراحی شده اند. اما آنچه این وضعیت را پیچیده تر میکند، اصرار برخی جریانها بر ادامهٔ همان راهبردی است که نه تنها نتوانسته از کشور در برابر این حملات محافظت کند، بلکه منابع حیاتی را به بیرون از مرزها منتقل کرده و درون را تهی از منابع گذاشته است. در چنین شرایطی، پرسش از «بقا» دیگر یک انتخاب اخلاقی نیست، بلکه یک ضرورت عقلانی است؛ ضرورتی که برخی حاضر نیستند آن را حتی به بحث بگذارند.۱. لبنان؛ هزینه ای که بازنگشت، بحرانی که بازتاب یافتهزینه کرد میلیاردها دلاری در جنوب لبنان، طی سالها، با عنوان «بازدارندگی فعال» و «ایجاد عمق راهبردی» توجیه می گردید. اما اکنون که زیرساختهای این کشور به ویرانه ای تبدیل شده و موشکهای حزب الله نتوانسته اند تغییری در معادلات میدانی ایجاد کنند، این پرسش جدی مطرح است: آیا این سرمایه گذاریها، جز افزایش تنش و آوارگی مردم لبنان، دستاوردی برای امنیت ایران داشته است؟به نظر میرسد هزینهٔ این سیاست، فرصتی بود که میتوانست صرف به روزرسانی سامانه های پدافند هوایی، مقاوم سازی تأسیسات حیاتی در برابر حملات سایبری و موشکی، یا حتی توسعهٔ زیرساختهای درمانی و آبی در جنوب محروم کشور شود. امروز که پالایشگاهها و مراکز سوخت رسانی هدف گرفته شده اند، خزانه تهی و تجهیزات فرسوده، نتیجهٔ طبیعی اولویت بندی است که «آرمان فرامرزی» را بر «امنیت درون مرزی» برتری داد.۲.برتری آمریکا و واقعیتی که انکار نمی شودحملات اخیر به تأسیسات نفتی و پایگاههای مرزی، نشان داد که نظریهٔ بازدارندگی متقارن در برابر آمریکا عملاً کارایی ندارد. برتری اطلاعاتی، هوایی و دریایی ایالات متحده، امکان نفوذ به لایه های دفاعی ایران را فراهم کرده و ضرباتی وارد ساخته که بازسازی آنها نه تنها سالها زمان، بلکه دهها میلیارد دلار هزینه نیاز دارد. در چنین شرایطی، اصرار بر تداوم جنگ، نه نشانهٔ شجاعت که مصداق «خودتخریبی تدریجی» است. این همان رفتار کوهنوردی است که در میانهٔ طوفان، از بازگشت به کلبهٔ امن سر باز میزند؛ چون «عقب نشینی» را با «شکست» یکی می داند، اما فراموش کرده که ماندن در برف کور، تنها راهِ مطمئن برای سقوط در دره است. آیا میتوان از کسی که در طوفان، راهِ پناهگاه را رها می کند و به سوی قله میرود، انتظارِ نجات داشت؟جنگِ بی حساب در برابر ابرقدرتی با برتری کامل هوایی و اطلاعاتی، دقیقاً همان سرسختیِ بی‌رویه ای است که نه پیروزی، که نابودیِ حتمی را به ارمغان می آورد.۳.اتهام وطن فروشی؛ وارونه سازی یک نقد مشروعیکی از شگفت انگیزترین واکنش ها به صدای مخالفان جنگ، اتهام «وطن فروشی» به آنهاست. طرفداران مذاکره و آتش بس، نه از سر سازش، که از سر درک واقعیتهای قدرت، بر این باورند که ادامهٔ تنش تنها به افزایش تورم، فرار سرمایه، کاهش سرمایه گذاری خارجی و در نهایت، تضعیف بیشتر کشور می انجامد.اما کسانی که این صداها را خیانت می خوانند، چه نسبتی با «وطن» برقرار کرده اند؟ آیا کشوری که پالایشگاه هایش می سوزد، واحدهای تولیدی اش تعطیل می شود و مردمش از آب آشامیدنی سالم محروم اند، وطن است؟ یا اینکه وطن، تصویری انتزاعی از «مقاومت بی پایان» است که ربطی به زیست روزمرهٔ مردم ندارد؟ شاید اگر بخواهیم منصفانه قضاوت کنیم، باید پرسید: مصداق واقعی خیانت، کدام است؟ فریاد زدن برای توقف ویرانی، یا سکوت در برابر فروپاشی؟۴.جنوب ایران؛ خط مقدم بحران، نه خط مقدم آرمانجنوب کشور، سالهاست که با معضلاتی چون کمبود آب آشامیدنی، بیکاری مزمن، نبود بیمارستانهای مجهز و نبود زیرساختهای درمانی دست وپنجه نرم میکند. اینک، دود ناشی از سوختن پالایشگاهها و آلودگی ناشی از حملات، بر این رنجها افزوده شده است. آیا وطن پرستی یعنی کودکی در چابهار برای یافتن یک آمپول ساده، صدها کیلومتر راه را طی کند، در حالی که میلیاردها دلار صرف موشکهایی شده که در انبارهای بیرون از مرز، خاک می خورند؟این تناقض، شکاف عمیقی را نشان میدهد میان گفتمان «آرمانهای فرامرزی» و «نیازهای زیستی درون مرزی». نمی توان همزمان از «افتخار مقاومت» سخن گفت و از «فقر جنوب» چشم پوشید؛ مگر آنکه «وطن» را صرفاً یک مفهوم جغرافیایی بدانیم، نه زیستگاهی برای انسانها.https://t.me/tadbirvatoseh