💠جنگ و صلح در ترازوی توسعه؛ کدام یک «بستر» زیست انسانی است و کدام یک «آسیب»؟- صفحه۲✍️ دکتر اسماعیل خلفازاده دانش آموخته مدیریت توسعهادامه از صفحه قبل- بنابراین، عقلانیت توسعه‌گرا به ما می‌گوید که نه جنگ را فضیلت بدانیم و نه هر صلحی را مطلوب؛ بلکه «هنر تشخیص مصلحت جمعی» در گرو سنجش دقیق هزینه‌های فرصت و پیامدهای نسل‌های آینده است.🟩فراخوانی برای عقلانیت ابزاری و هنجاریآیا زمان آن نرسیده که نخبگان سیاسی و اقتصادی، به جای بازتولید گفتمان‌های تقابل‌آمیز، «توسعه‌محوری» را به عنوان هستهٔ مرکزی سیاست‌گذاری داخلی و خارجی برگزینند؟آیا نمی‌توان منافع ملی را بر «عطشِ گروه‌های خاص برای قدرت و ثروت» و «انتقام‌جویی‌های هزینه‌بر» مقدم داشت و بودجه‌های دفاعی را به سمت «امنیت انسانی» (تأمین غذا، مسکن، اشتغال و درمان) سوق داد؟ جهانِ توسعه‌یافته‌تر، جهانی نیست که در آن صدای توپ خاموش است؛ جهانی است که در آن، صدای کارشناسان، معلمان و فعالان مدنی پیش از رسیدن به آستانه‌ی بحران، در کانون تصمیم‌گیری قرار می‌گیرد و رنج محرومان، کلیدواژهٔ اصلی سیاست‌گذاری‌های کلان است.🟩نتیجه‌گیری:تاریخِ توسعه‌یِ ملت‌ها گواهی می‌دهد که جنگ، آخرین و نامطلوب‌ترین گزینه در جعبه ابزار سیاست‌گذاری است؛ گزینه‌ای که نه تنها جوابگوی مسائل پیچیدهٔ امروز نیست، بلکه خود به منشأ تولید بحران‌های تازه (مانند بحران اقتصادی، کمبود و قطحی، شیوع بیماریهای همه گیر، پناهندگی، تغییرات جمعیتی مانند سرازیر شدن جمعیتی از یک منطقه به مناطق دیگر، آسیب های جسمی و روحی، تخریب زیرساختها، تنش های اجتماعی و قومی، آسیب های آموزشی به دانش آموزان ) مبدل می‌شود.صلحِ عادلانه و مبتنی بر نهادهای کارآمد، تنها بستری است که در آن سرمایه‌گذاری در «سرمایه انسانی» به صرفه‌ترین شکل ممکن انجام می‌شود و جامعه از «دور باطل عقب‌ماندگی» خارج شده و وارد «چرخه فضیلت پیشرفت» می‌گردد.مسئولیت امروز ما، نه ستایش جنونِ قهرمان‌پرورِ جنگ و نه ساده‌انگاریِ صلح‌های مبتنی بر ظلم، بلکه ترسیم نقشه‌راهی است که با تکیه بر شاخص‌های علمی، گفت‌وگوهای چندجانبه و مسئولیت‌پذیری اخلاقی، بیشترین بهره‌وری از منابع محدود را برای کم‌ترین دغدغهٔ نسل امروز و فردا به ارمغان آورد. جهانی که در آن «توسعه» اصل باشد، سربازانش نه ارتش‌های نظامی، که ارتش‌های معلم، مهندس و پزشک هستند.https://t.me/tadbirvatoseh