قفسِ ذهن، نه از آهن و سنگ، بلکه از باورهای تغییرناپذیر و چارچوب‌های ذهنیِ تصلب‌یافته‌ای ساخته می‌شود که فرد را در مرزهایِ خودساخته‌اش محبوس می‌کند. در این میان، هرچه دامنه‌ی دیدگاه‌ها تنگ‌تر و تعصباتِ فکری عمیق‌تر گردد، دیواره‌های این زندانِ نامرئی مستحکم‌تر شده و قدرتِ درکِ جهان‌های وسیع‌تر و تجاربِ نو را از انسان سلب می‌کند، تا آنجا که فرد به جایِ زیستن در گستره‌ای نامتناهی از احتمالات، در دایره‌ای بسته از پیش‌فرض‌های قطعی خویش فرو می‌رود و خلاقیت و آزادی‌اش را در حصارِ مطلقِ همان محدودیت‌هایِ ذهنی قربانی می‌کند.زهرا مهر@Tafakkor