ترسِ بزرگ هر دولتی، مرگ و عدم وجود خود است. مرگ دولت‌ها توسط جنگ با دولتی دیگر یا انقلاب توسط مردم آ

ترسِ بزرگ هر دولتی، مرگ و عدم وجود خود است. مرگ دولت‌ها توسط جنگ با دولتی دیگر یا انقلاب توسط مردم آن دولت صورت می‌گیرد. در هر دو صورت، دولت از این مغالطه و فریب استفاده می‌کند که آن جنگ یا انقلاب علیه مردم است و نه علیه خود دولت. پس دولت تلاش می‌کند مردم را قانع کند تا به کمک دولت بیایند و از "خودشان" (و نه از دولت) دفاع کنند. اما این یک فریب بسیار دیرینه است. جالبی کار آن جاست که اگر این مردم تصمیم بگیرند که نمی‌خواهند از خودشان دفاع کنند، دولت آنها را تنبیه می‌کند. خدمت و رزم اجباری و مجازات در صورت عدم فرمانبرداری از این مقررات! طنز قضیه این است که مردم در مقابل اجرای این مقررات اجباری دولت، خودشان هیچ راه دفاعی ندارند!در زمان جنگ، جباریت و ستم دولت‌ها تحت عنوان دفاع از مردم و موقعیت اضطراری به اوج خود می‌رسد و توانایی اعمال مقررات و قوانینی را دارند که هرگز در زمان صلح میسر نیست. جنگ منافع بسیاری برای دولت‌ها دارد و تقریبا در تمام جنگ‌های دوران مدرن، میراثی از فشار و قوانین دولتی بیشتر بر مردم تحمیل شده است. برای اندیشیدن به اینکه آیا دولت‌ها از خودشان با شدت بیشتری دفاع می‌کنند یا مردم به این مطلب فکر کنید. دولت‌ها شدت بیشتری در مقابل کدام جرائم نشان می‌دهند؟ جرائمی که در برابر دولت انجام می‌شوند یا جرائمی که در برابر افراد و بخش خصوصی‌اند؟جاسوسی از دولت، عدم پرداخت مالیات، عدم ثبت نام خدمت اجباری، ترور دولتیان و غیره با شدت بیشتری توسط دولت پیگیری می‌شوند یا دزدی و تجاوز به حریم خصوصی یک فرد؟آناتومی دولت/مورای روتبارد@Tafakkor