وینستون چرچیل یک‌ بار لیوانش را به نشانه آرزو بالا برد وگفت:«من ترجیح می‌دهم برای کسی نه سلامتی آرزو کنم و نه ثروت، فقط شانس.چون بیشتر کسانی که در کشتی تایتانیک بودند هم سالم بودند و هم ثروتمند.اما تعداد کمی از آن‌ها خوش‌شانس بودند.»آدم را به فکر فرو می‌برد.می‌دانستی یکی از مدیران ارشد از حملات ۱۱ سپتامبر جان سالم به در برد فقط چون آن روز پسرش را برای اولین روز مهدکودک برده بود؟مرد دیگری زنده ماند چون نوبت او بود که دونات بیاورد.زنی جان سالم به در برد چون ساعت زنگ‌دارش اصلاً زنگ نزد.یکی دیگر دیر رسید چون در ترافیک نیوجرسی گیر کرده بود.یکی اتوبوس را از دست داد.یکی قهوه‌اش را ریخت و مجبور شد لباسش را عوض کند.ماشین یکی روشن نشد.یکی برگشت خانه تا به یک تماس تلفنی جواب بدهد.والدی به خاطر اینکه فرزندش آن روز غیرعادی کند بود، تأخیر داشت.مردی فقط به این دلیل که نمی‌توانست تاکسی بگیرد، زنده ماند.اما داستانی که بیشتر از همه تکانم داد؟مردی بود که آن روز کفش نو پوشیده بود.در راه، پاهایش درد گرفت.توقف کرد تا از داروخانه چسب زخم بخرد.و همین باعث شد زنده بماند.از وقتی این داستان را شنیدم، جور دیگری فکر می‌کنم.وقتی در ترافیک گیر می‌کنم…وقتی آسانسور را از دست می‌دهم…وقتی چیزی را فراموش می‌کنم و مجبورم برگردم…وقتی صبحم طبق برنامه پیش نمی‌رود…سعی می‌کنم مکث کنم و اعتماد داشته باشم:شاید این تأخیر، عقب‌گرد نیست.شاید زمان‌بندی‌ای الهی است.شاید دقیقاً همان‌جایی هستم که باید باشم.پس دفعه بعد که صبحت به‌هم ریخت…بچه‌ها کند بودند، کلیدها پیدا نمی‌شدند، همه چراغ‌ها قرمز بود ...حرص نخور... عصبانی نشوشاید همه‌اش… خوش‌شانسی در لباس مبدل باشد.پی نویس....."آرام باش! هیچ خبری نیست!"🆑 @TAHAVOLDARON