این دو تصویر رو قیاس کنین، یکیشون رو که میشناسین؟! آقای گل. یا به قول بعضی از افراطیها علیشاه و سلطا

این دو تصویر رو قیاس کنین، یکیشون رو که میشناسین؟! آقای گل. یا به قول بعضی از افراطیها علیشاه و سلطانعلی...که داره مثل شاه زندگی میکنه و هر چی داره از انقلاب داره. همونی که وقتی همسن و سالاش داشتن تو جبهه میجنگیدن، داشت دنبال توپ میدویید...وایستین وایستین بهم حمله نکنین! ...ایشون همزبونمه خودمم تراختورچی هستم. اما اینکه اینقدر پست باشی بدجور آدمو میسوزونه....نوع تسلیتش هم با نیش و کنایه و برای ایجاد تنشه. حالا کنار دستیش کیه؟ آقای گل واقعی. اسمش #اسماعیل_تاجیک هستش. قهرمان این چند روز بندرعباس. مطمئنم دستاش مثل دستای اون آقای گل نرم و لطیف نبوده، دست کارگر که لطیف نمیشه! ولی میدونم که اونم قرار بوده مثل اون آقای گل صاحب دختر بشه. البته قطعن نمیتونسته دخترشو مثل شاهزاده‌ها بزرگ کنه و تهش هم بفرسته اروپا و.... ولی حتمن برای پرنسشش که قراره دو ماه دیگه به دنیا بیاد، قد همه‌ی باباها آرزو و رویا داشته، تازه آدمها هرچی زحمتکش‌تر و محروم‌تر باشند رویاهاشون بزرگتره. این جوون متولد سال ۷۵ هستش. یعنی یه سال دیگه میشه ۳۰ سالش.... ولی از اون بچه‌هاست که زمان جنگ به محض اینکه شنیدن به کشورشون حمله شده، بدون اینکه به عشق و خانواده و دارایی‌ و دانشگاه و زندگی و ادامه‌ی زندگی فکر کنند؛ همه چی رو ول کردن و رفتن پی دفاع از خاک و ناموسی که برای بغل دستی و همکیشانش معنیشو از دست داده. رفتن به جنگ با دشمن. جنگ تن به تن. جنگ نابرابر! رفتن پی دفاع از وطن. داداشه اسماعیل بعد از انفجار اونو زنده دیده و خیالش راحت شده....ولی تا دیروز ۴ روز بوده که داشته دنبالش می‌گشته.... می‌دونین چرا؟ بذارین تا براتون بگم. اسماعیل به راحتی می‌تونسته فرار کنه. هر کی باشه وقتی که احساس خطر بکنه مهلکه رو ترک می‌کنه....پس می‌تونسته خودشو خیلی سریع به خانمش برسونه که دچار اضطراب نشده باشه. می‌دونین که؟! خانمای باردار اونم دو‌ ماه آخر نباید دچار استرس بشن چون احتمال خیلی خطرا براشون هست. ولی اسماعیل به جای اینکه به دلدار و دخترش فکر کنه، شروع کرده به نجات دادن آدمای دور و برش. حتی دیدنش که کسیو که آتیش گرفته بوده، بدون هرگونه وسیله‌ای فقط با گوشت تنش، بغل کرده و کشیده کنار... تهش‌م بعد از نجات جان چند نفر پاش توی سوله گیر کرده و به خاطر خفه‌گی، جون عزیزشو از دست داده.... این روزا یاد سینما رکس افتادم. یاد چشمایی که هنوز که هنوزه به درن تا یه نشونی از عزیزشون به دستشون برسه. خدا می‌دونه الان چند تا خانواده مثل خانواده‌ی اسماعیل توی بیمارستان‌ها، سردخونه‌ها، خیابونا و اطراف ویلون موندن تا یه خبر کوچیک از عزیزشون به دستشون برسه... درد خیلی بزرگه و اشک خیلی ناچیزه برای همدردی. به زبان راحته ولی حتمن شنیدین که خیلی از خونواده‌ها الان منتظر جواب دی‌ان‌ای هستن تا بفهمن جزغاله‌هایی که موندن، عزیزشون هستن یا نه..... خداوند به همشون صبر بده..... بهانه‌ی نوشتن این یادداشت این بود که بدونیم، ایران همیشه پر از اسماعیل‌هاییه که کمک به بقیه رو به زندگی خودشون ترجیح دادن. اسماعیل‌هایی که قرار بوده دو ماهه بعد پدر بشن ولی انتخابشونو عوض کردن. اسماعیل حتماً برای دخترش اسم انتخاب کرده بوده، حتماً تو دفتر خیال ذهنش کلی رویا براش یادداشت کرده بوده، مطمئنم هرجا هر چیز جیگیلی بیگیلی دخترونه می‌دیده دلش غنج می‌رفته که براش بخره، شایدم خریده و الان شده مایه‌ی جز جگر همسر و مادرش. حتماً بارها و بارها توی ذهنش موهای دخترشو خرگوشی بسته.... براش کلی وسیله‌ی صورتی خریده..... ولی ترجیح داده، جگرگوشه‌ش بدون اون بزرگ بشه و خودش قهرمان وطنش باقی بمونه. خیلی از شما به علی دایی میگین قهرمان! ولی من به امثال اسماعیل میگم قهرمان گمنام وطن که بدون چشمداشت و قراردادهای عجیب و غریب از جونش گذشت و ذوب شد. قهرمانی که هنرش پوشیدن شورت و پیراهن و ماندن تو اردوها و رسیده‌گی پزشک آنچنانی و مربی اینچنانی نبوده...هنرش بزرگ بودن روحش بود و کوچک دیدن دنیا.تکمله اینکه: درود به شرفت اسماعیل که هم جونت و هم نفستو قربانی کردی. دردت به جان کفتارصفتهای بی‌ناموس!