نمی‌دونم کسی درک می‌کنه چی می‌گم یا نه! اما من دیگه اون آدمی نیستم که ذوق پرفروش شدن کتابم توی نمایش

نمی‌دونم کسی درک می‌کنه چی می‌گم یا نه! اما من دیگه اون آدمی نیستم که ذوق پرفروش شدن کتابم توی نمایشگاه بین المللی کتابو داشتم و از هر چیزی برای خودم سوژه ی نوشتن می‌ساختم و خوشحال بودم از بالا رفتن تعداد هشتگ اسمم توی مجازی و هر بار که متنامو توی کتاب درسی و جزوه های دانشگاه و این پیج و اون پیج و موقع پخش از رادیو و تلویزیون می‌دیدم، با خودم می‌گفتم حالا از این بهترم می‌شم...نه! من دیگه برای هیچی انرژی صرف نمی‌کنم! حتی برای امید داشتن، حتی برای تغییر اوضاع! در واقع، کاملا یک آدم جنگ‌زده هستم در حال حاضر! خوش اخلاق و خوش مشرب نیستم، لبخند نمی‌زنم زیاد، گریه هم نمی‌کنم حتی! زیاد بحث نمی‌کنم، ارتباط چندانی با کسی ندارم، آهنگ گوش نمی‌دم، فیلم تماشا نمی‌کنم مثل سابق،‌ از روزنامه و مجله خوندنم خبری نیست، استوری نمی‌ذارم، سلفی نمی‌گیرم، تلفن نمی‌کنم به کسی، پیام نمی‌دم، اینستا نمی‌رم،‌ تلگرام نمی‌چرخم، آخرین باری که برای دل خودم آرایش کردمو یادم نمیاد، صرفا در رفت و آمدم میون روزمرگی های خودم و به صورت اتوماتیک، نفس می‌کشم! به ترقی فکر نمی‌کنم، به پیشرفت فکر نمی‌کنم! رفتم توی مودِ سیو انرژی. تمامِ کاری که می‌کنم،‌ تلاش برای بقاست، برای باقی موندن، برای تموم نشدن...و نمی‌دونم کسی درک می‌کنه چی می‌گم؟ یا نه!