این بار امادل تنگیش، ربطی به جمعه و آن غروبِ دلگیرِ لعنتیش نداشت!سرش راتکیه داده بود به شیشه ی ماشین و غرق شده بود در فکر و خیال.دست که کشید به سرِ تازه کچل شده اش، کف دستش مور مور شد و دلش...آخ از دلش!صداها در سرش می‌پیچیدند و تکرار می‌شدند و دوباره زخم می‌شدند و دوباره جان می‌گرفتند و...- می‌ترسم بری و نشه برای بار آخر ببینمت و همه چی شروع نشده تموم شه...+ نفوس بد نزن بندِ دلم! همه ش دوساله، زود تموم میشه بخدا قسم! تا تو چشمای نازتو ببندی و باز کنی، منم برگشتم پیشت دوباره!- می‌ترسم دوسال بیشتر شه و بعد من، تورو همون شکلی که توی عکساتی، یادم باشه فقط و بعدشم عوض بشی و عوض بشم و یه روز که از کنارم رد میشی توی خیابون دیگه نشناسمت...می‌دونی؟ آخه دیروز صفورا خانومِ همسایه بغلی به مامان می‌گفت هفته ی دیگه خانوادگی مزاحم میشن برای امرِ...صدای تیزِ هق هق دخترانه به وقتِ خداحافظی پر شد در سلول به سلول سرش و سرش آنقدر آماس کرد از درد که چشم‌هایش شد یک کاسه ی خون و یک قطره اشک چکید پایین از چشم‌هایش...صدای پر از دلسوزی راننده که لابد از آینه ی جلو می دیدش بلند شد:- ناراحت نباش جوون. ما هم این روزارو گذروندیم از سر. ما هم سرباز بودیم توی غربت! دلتنگی نکن واسه ننه آقات. تا چشم رو هم بذاری این دوسالم تموم شده و برگشتی دیار و شدی همون شازده پسرِ عزیزکرده ی مامانت! حواسش به حرف‌های راننده نبود...دست کشید به موهای نداشته اش و انگار با خودش حرف بزند گفت:+ آخه برای موهام خیلی گریه کرد. می‌ترسم تا برگردم...ادامه ی حرفش را آه بلندش زد. چشم‌های راننده را هم، تَر کرده بود انگار آلودگی هوای شهر!- محکم باش پسر جون! تازه اولشه...این موهای یه دست سفیدِ منو می‌بینی؟!از اول که این شکلی نبود که! وقتی هم سن و سال تو بودم، یه شب از شبای سربازی و پادگان که خبر رسید توی ولایتمون جشن و سور و ساط عروسی به راهه، سفید شد! یک‌هو سردش شد انگار؛ لرزید و مچاله تر شد درونِ خودش! راننده هم انگار دیگر توی آن چاردیواری فلزی نبود. صدای کل و هلهله می آمد از سکوتش!شیشه ی ماشین را داد پایین و گوش داد به ناله های باد.صدا باز پیچید میانِ سلول به سلول سرش:- نکنه بری و نشه برای بار آخر ببینمت...پ.ن: برای همه ی سربازهایی که بی صدا رفتند و داغشان بر دل ماند 🖤#طاهره_اباذری_هریس 🦋 | @TahereAbazariHerisi7