‍ . 🔰 «جنگ یا مذاکره؟ من طرف مردمم!»( اگر قرار باشد بین غرور سیاسی و آرامش مردم یکی را انتخاب کنم، انتخابم روشن است)این نوشتار،  متن پرسش و پاسخی‌ست میان جناب علی‌ عرفانی‌راد (از مخاطبان تحلیل و رصد) با یکی از پرسش‌کنندگان‌ از ایشاندرود و ادب 🔹یکی از هموطنان عزیز که بعضی از یادداشت‌ها و نکته‌نظرات من را در یکی از گروه‌های مجازی خوانده و آن‌ها را قابل تأمل دانسته‌اند، سؤال جالبی از من پرسیده‌اند. گفتم بد نیست سؤال ایشان  و جواب خودم را با شما هم در میان بگذارم و نظر شما را هم بدانم.❓پرسش:به نظر شما، مسئولان کشور الان بهتر است در مقابل دشمن مقاومت کنند یا سازش؟✍پاسخ من:ببینید دوست عزیز!اگر بخواهم خیلی رک و صادقانه و بدون شعار جواب بدهم، من بین جنگ و مذاکره، مذاکره و صلح را انتخاب می‌کنم.واقعاً از خودمان بپرسیم: ادامه جنگ و درگیری با آمریکا و اسرائیل قرار است چه چیزی نصیب مردم ما کند؟غیر از کشته و زخمی، خرابی، گرانی، آوارگی، ناامنی و عقب‌افتادن بیشتر کشور، چه چیزی برای مردم می‌ماند؟🔹من نمی‌گویم هرچه آمریکا و اسرائیل گفتند، بگوییم «چشم»!اصلاً حرف من این نیست.حرف من این است که منافع ایران و آرامش مردم باید از هر شعار و غرور سیاسی مهم‌تر باشد.اگر جایی لازم شد کوتاه بیاییم، امتیازی بدهیم و در مقابل امتیازی بگیریم، چه اشکالی دارد؟مگر سیاست جای قهر و لج‌بازی است؟🔹به نظر من سیاست یعنی حساب‌وکتاب، مذاکره، چانه‌زنی و گرفتن بیشترین امتیاز با کمترین هزینه.به قول بعضی از فعالان سیاسی، سیاست مثل ژله است؛ می‌شود آن را از هر طرف کشید!چرچیل، نخست‌وزیر معروف انگلستان، هم جمله معروفی دارد:«در سیاست نه دوست دائمی وجود دارد و نه دشمن همیشگی.»پس چرا ما باید برای همیشه درگیر دشمنی و جنگ باشیم؟🔹به نظر من باید از تجربه کشورهایی مثل ژاپن هم درس بگیریم. ژاپن بعد از شکست سنگین در جنگ جهانی دوم، وقتی دید ادامه مسیر جنگ فقط کشورش را بیشتر نابود می‌کند، مسیرش را عوض کرد.با دنیا کنار آمد و به جای اینکه توان و سرمایه‌اش را صرف جنگ و دشمنی کند، آن را گذاشت برای ساختن کشورش.نتیجه‌اش را هم امروز همه دنیا می‌بینند.من آرزو دارم ایران هم یک روز به چنین نقطه‌ای برسد؛روزی که به جای اینکه تمام فکر و انرژی‌مان را صرف شکست دادن دشمن کنیم، صرف ساختن ایران کنیم.🔹البته شاید بعضی‌ها با خودشان بگویند: «کسی که از جنگ و مقاومت حرف نمی‌زند، لابد از جنگ می‌ترسد.»اما اجازه بدهید اینجا یک نکته شخصی را هم بگویم:من این حرف‌ها را از سر ترس نمی‌زنم.من در دوران نوجوانی، در سال‌های جنگ عراق با ایران، تحت تأثیر شرایط آن روزها و به‌ویژه برادر بزرگ‌ترم که همیشه در جبهه بود و مرتب هم مجروح می‌شد، از خانه فرار کردم و به جبهه رفتم.مادرم، خدا رحمتش کند، با رفتن من به جبهه مخالف بود؛ اما من رفتم و در آن سال‌ها پنج بار هم مجروح شدم.این را نمی‌گویم که برای خودم قهرمان‌سازی کنم یا بگویم چون به جبهه رفته‌ام، حرف من درست است.فقط می‌خواهم بگویم من جنگ را از پشت شیشه تلویزیون نشناخته‌ام. بخشی از نوجوانی و جوانی من در جبهه گذشته و تلخی و هزینه‌های جنگ را با پوست و استخوان لمس کرده‌ام.شاید دقیقاً به همین دلیل است که امروز بیشتر از گذشته قدر جان انسان‌ها، آرامش مردم و فرصت ساختن کشور را می‌دانم.🔹من شخصاً اگر قرار باشد بین «غرور سیاسی» و «آرامش مردم» یکی را انتخاب کنم، انتخابم روشن است:من طرف مردمم.🔹اگر مذاکره بتواند جنگ را متوقف کند، جان انسان‌ها را حفظ کند، فشار اقتصادی را کمتر کند و راه را برای ساختن دوباره کشور باز کند، چرا باید از مذاکره فرار کنیم؟اگر لازم باشد جایی امتیاز بدهیم تا در جای دیگری امتیاز بگیریم، به نظرم این اسمش شکست نیست؛ اسمش سیاست‌ورزی عاقلانه است.🔹خلاصه اگر از من بپرسید:جنگ یا سازش؟من می‌گویم:صلح و مذاکره.حتی اگر برای رسیدن به صلح مجبور باشیم در بعضی جاها هزینه بدهیم، بعضی امتیازها را واگذار کنیم و از برخی مواضع قبلی‌مان کوتاه بیاییم.چون به نظر من، هیچ افتخاری بالاتر از این نیست که مردم ایران با آرامش زندگی کنند، سفره‌شان کوچک‌تر نشود، جوان‌هایشان آینده داشته باشند و بچه‌هایمان فردایی بهتر از امروز ببینند.✅ و یک نکته آخر:به نظرم مقاومت واقعی همیشه به معنای جنگیدن نیست.گاهی شجاعت واقعی این است که آدم بپذیرد ادامه یک مسیر، کشور و مردمش را بیشتر آسیب می‌زند و جرئت کند مسیرش را عوض کند.گاهی شجاعت در کشیدن ماشه نیست؛ در کنار گذاشتن ماشه و نشستن پای میز مذاکره است.من این را نه از سر ترس می‌گویم و نه از سر علاقه به آمریکا یا اسرائیل.من این را از سر علاقه به ایران و مردم ایران می‌گویم.حالا شما چه فکر می‌کنید؟اگر انتخاب واقعاً بین جنگ و مذاکره باشد، شما کدام را انتخاب می‌کنید؟@tahlilvarasad