گمانم سال 1355 بود، کتاب نمایش در ایران را که او نوشته بود خواندم، به نوعی تاریخ نمایش در ایران بود در ماجرای نمایش تعزیه‌خوانی، انگار از بخارا و سوگ سیاوش تا نینوا و حسین بن علی را در هم آمیخته بود. دریغ که بعد از انقلاب چه نامهربانی ها با او کردند به این بهانه که بهایی است. و حالا او که بالا بلند در ادب پارسی و هنر و سینما در ایران بود با آن همه ایده‌ها و رؤیاها، رفت که رفت....