بیست سال دیپلماسی و یک نتیجه‌گیری تلخ: این راه مهار ایران نیستمؤسسه هادسون | لودوویک هودلودوویک هود، دیپلمات پیشین ایالات متحده با دو دهه سابقه خدمت، در این تحلیل استدلال می‌کند که راهبرد سنتی واشنگتن در قبال جمهوری اسلامی ایران — مبتنی بر مذاکره، امتیازدهی و توافق‌های محدود — در تحقق اهداف راهبردی خود ناکام مانده است. تجربه چند دهه گذشته نشان می‌دهد تهران از فرآیندهای دیپلماتیک عمدتاً به‌عنوان ابزاری برای کاهش فشار خارجی، کسب زمان و بازسازی توانمندی‌های خود بهره برده است.از دیدگاه هود، یکی از کاستی‌های بنیادین سیاست آمریکا آن بوده که تصمیم‌گیران، جمهوری اسلامی را به‌مثابه دولتی متعارف تلقی کرده‌اند که می‌توان با مشوق‌های اقتصادی و دیپلماتیک رفتار آن را تغییر داد. حال آنکه ساختار سیاسی ایران بر محور مقابله با نفوذ ایالات متحده، گسترش نفوذ منطقه‌ای و حفظ ابزارهای نظامی و ایدئولوژیک شکل گرفته است.نویسنده با ارجاع به توافق هسته‌ای سال ۲۰۱۵ تأکید می‌کند که برجام هرچند توانست برای مدتی محدودیت‌هایی بر برنامه هسته‌ای ایران اعمال کند، اما نتوانست مسائل ساختاری‌تری از جمله برنامه موشکی، فعالیت‌های منطقه‌ای و حمایت از گروه‌های مسلح را حل کند. ایران پس از بهره‌مندی از کاهش تحریم‌ها و دسترسی به منابع مالی، همچنان به تقویت توان نظامی و شبکه متحدان منطقه‌ای خود ادامه داد. بنابراین مسئله ایران صرفاً به بُعد هسته‌ای محدود نمی‌شود، بلکه مجموعه‌ای از رفتارهای راهبردی است که با توافق‌های محدود و مقطعی قابل مدیریت نیست.هود معتقد است فشارهای اقتصادی محدود و مذاکرات فاقد اهرم‌های کافی نتوانسته‌اند محاسبات راهبردی رهبران ایران را دگرگون سازند. جمهوری اسلامی در مدیریت تحریم‌ها، دور زدن محدودیت‌های مالی و بهره‌گیری از شبکه‌های منطقه‌ای تجربه قابل‌توجهی دارد و تنها فشاری می‌تواند مؤثر واقع شود که توان تصمیم‌گیری راهبردی نظام را هدف قرار دهد.او پیشنهاد می‌کند ایالات متحده باید از سیاست «مهار محدود» عبور کرده و راهبردی جامع‌تر اتخاذ کند؛ راهبردی که علاوه بر برنامه هسته‌ای، توان موشکی، شبکه نیروهای همسو و نفوذ منطقه‌ای تهران را نیز دربرگیرد. هود همچنین تصریح می‌کند که موفقیت دیپلماسی تابع میزان قدرت پشتیبان آن است. مذاکره بدون فشار مؤثر و بدون تعیین خطوط قرمز روشن، صرفاً به ایران امکان می‌دهد زمان بخرد و موقعیت خود را تقویت کند.در جمع‌بندی، تجربه دو دهه فعالیت دیپلماتیک به نویسنده نشان داده است که سیاست تغییر رفتار ایران از طریق تعامل محدود به نتیجه نرسیده است. به باور او، مهار مؤثر جمهوری اسلامی مستلزم ترکیبی از فشار اقتصادی هدفمند، هماهنگی با متحدان منطقه‌ای، مقابله با شبکه‌های نفوذ ایران و ایجاد اهرم واقعی برای مذاکرات است؛ زیرا بدون تغییر در محاسبات تهران، دیپلماسی به‌تنهایی قادر به حل اختلافات ساختاری میان دو کشور نخواهد بود.@tahririeh