«اگر روان‌درمانی واقعاً مؤثر است، چرا بعضی آدم‌ها با وجود درمان، همچنان دچار رنج شدید می‌شوند؟»هیچ د

«اگر روان‌درمانی واقعاً مؤثر است، چرا بعضی آدم‌ها با وجود درمان، همچنان دچار رنج شدید می‌شوند؟»هیچ درمانی تضمین صددرصدی برای حذف رنج یا جلوگیری از همه پیامدهای آن نیست. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که روان‌درمانی به طور متوسط در کاهش افسردگی، اضطراب، افکار خودکشی و بهبود کیفیت زندگی اثربخش است؛ اما اثربخش بودن با «معجزه کردن» تفاوت دارد.نتیجه درمان به عوامل زیادی وابسته است؛ از جمله شدت اختلال، عوامل زیستی، حمایت اجتماعی، شرایط زندگی، تداوم درمان، کیفیت رابطه درمانی و حتی اتفاقات پیش‌بینی‌نشده‌ای که ممکن است در زندگی فرد رخ دهند.گاهی مردم از روان‌درمانی انتظاری دارند که از هیچ شاخه دیگری از پزشکی هم ندارند؛ گویی اگر کسی تحت درمان بود، دیگر نباید هیچ‌گاه دچار بحران شود. در حالی که همان‌طور که درمان بیماری‌های جسمی همیشه به معنای درمان قطعی نیست، درمان‌های روان‌شناختی نیز تضمین‌کننده حذف کامل رنج نیستند.شواهد علمی همچنان نشان می‌دهند که دریافت کمک حرفه‌ای، احتمال بهبود را افزایش می‌دهد و در بسیاری از موارد، جان انسان‌ها را نجات می‌دهد؛ اما هیچ متخصص اخلاق‌مداری ادعا نمی‌کند که روان‌درمانی می‌تواند همه انسان‌ها را، در هر شرایطی، از هر آسیبی مصون کند.شاید بهتر باشد به جای این پرسش که «آیا روان‌درمانی همیشه جواب می‌دهد؟» این‌طور بپرسیم:«در نبودِ کمک تخصصی، احتمال بهبود چقدر کمتر می‌شود؟»این تغییر در ظاهر کوچک است، اما نگاه ما را از انتظارِ معجزه به سمت درکی واقع‌بینانه‌تر از علم و درمان می‌برد.@tajrobeh_life🍓