مرگم بهانه شد به منِ عاشقت کمیبینِ تمامِ مشغله‌هایت زمان دهیتا روی تیر برقِ سرِ کوچه‌ی شما عکسی زنند، خاطره‌ها را تکان دهیتن بی تو در مزارِ خودش دفن شد ولیدل پایِ حرفهای قدیمی همیشه هستحالا تو هم بیا و کنارِ جنازه‌اماشکی بریز تا که غمت را نشان دهییادت که هست وقتِ جدایی دلِ مرا با خود به ناکجایِ جهان کوچ داده‌ایامروز مرده‌ام، به همین نیز راضی‌امیک مشت خاک بر جسدم جای آن دهیهمسایه، شهر، خانه، خیابان، غزل، اجل در مرگِ من تمامی‌شان دست داشتنداما تو هیچ در پی تقصیرِ خود نباشمن خواستم که ختم بر این داستان دهیدنیا بدون من به کسی سخت نگذرد هرکس به فکر زندگی و کسبِ روزی‌اشتنها سفارش اینکه بیاموز بعدِ من باید به عشق تن بدهی یا که جان دهیاین بیت را وصیتِ آخر حساب کن مثل همیشه دردسرت می‌دهم ببخشخانم بدان که منتظرم عصرِ جمعه‌ای گنجشک‌های قبرِ مرا خرده نان دهی