هر کجا نیست کسی، آن‌طرف میز، من‌امخسته و غم‌زده با خویش گلاویز، من‌امهرچه افتاده کناری و نفهمیده کسی

هر کجا نیست کسی، آن‌طرف میز، من‌امخسته و غم‌زده با خویش گلاویز، من‌امهرچه افتاده کناری و نفهمیده کسیهیچ‌کس هم پی آن نیست، همان‌چیز من‌امخسته، خلقی پی ما میل ترحم دارندشوم، شوریده، حزین، گریه‌ی یک‌ریز من‌امهرکه در من وطنی داشته، شد خانه‌خرابشهر ویران شده از غارت چنگیز من‌امبه تن سرد من این‌گونه که داغ تو نشستشاه قاجار تو، مشروطه‌ی تبریز من‌اماول قصّه‌ی سهراب، خوشایند، تویی...آخر قصّه ولی، تلخ و غم‌انگیز من‌امدل و دین، هوش و هوس، هرچه که بردی بشماربه خیال چه نشستی؟ ته پاییز من‌امبعد یک عمر اگر حال مرا می‌پرسیخنده‌ی زورکیِ از گله لبریز، من‌ام#سجاد‌_شهیدی@takbeytinab