از تله‌های زندگی...امروز یکی از آشنایانم سر یک موضوع، جمله‌ای گفت که از اول شب در ذهنم زنگ می‌زند؛ گ

از تله‌های زندگی...امروز یکی از آشنایانم سر یک موضوع، جمله‌ای گفت که از اول شب در ذهنم زنگ می‌زند؛ گفت: از هوشِ تو بعید است، ماجرا واضح‌تر از آنی بود که ذهنِ تو از مدت‌ها پیش نتواند درکش کند.و من ساعت‌ها به زنگ این جمله گوش دادم. آنقدر زیاد که تا خلسه‌ی بین خواب و بیداری رسیدم؛ و در خواب، ذهنِ باهوشم را دیدم که درونِ تله‌ای تقلا می‌کرد. باهوش‌ترین مغزها هم درونِ تله‌ها کودن می‌شوند. گویا تعداد دام‌هایی که در ذهنِ ما هستند بسیار بیشتر از جهانِ بیرون است و ما در درونِ خودمان به دام می‌افتیم.به یک باره بیدار شدم و یادم آمد که هفته‌ی پیش در یکی از کلاس‌ها، از تله‌های تصمیم‌گیری برای گروهی از مدیران صحبت می‌کردم:"دوستان گرامی! یکی از خطاهای بزرگ در تصمیمات زندگی، مفهومی است به نام "تله‌ی هزینه‌ی هدر رفته". یعنی به راهت ادامه می‌دهی، فقط به این دلیل که برای مسیرِ پشت سرت هزینه داده‌ای. ادامه می‌دهی، چون نمی‌توانی به زخم پاهایت بگویی تمام راهی که آمده‌ای اشتباه بوده است. حتی این هزینه‌ی هدر رفته باعث می‌شود پشت سر هم فریب بخوری. گویا مغز ما به طرز عجیبی تمایل دارد بشارت‌های دروغین برای پیروزی در مسیری را که عمرمان برایش تلف شده است باور کند. پس همینطور ادامه می‌دهی و بیشتر هزینه می‌دهی، و بیشتر شکست می‌خوری."حتی برایش سر همان کلاس، یک بیتِ فی‌البداهه‌ی دست و پا شکسته نیز سرودم، که ذهنِ ایرانی‌ جماعت، با شعر سازگارتر است:کنون چگونه به پاهای زخمی‌ام گویمکه راه منزل آن ماه‌پیکر اینجا نیستو اکنون با خودم عبارت معروفِ شریعتی را نشخوار می‌کنم: چه دیوار بزرگی وجود دارد، بینِ "دانستن" و "زیستن". یعنی هفته‌ی پیش در حین تدریسِ این موضوع، ذهن و روح و هوش خودم درونِ این تله تقلا می کرد و من خبر نداشتم.#جهان_سین#جهانبخش_سلمانیان@takk_derakht