خوب به نظر می‌رسد امریکا با انتقال تجهیزاتی هر بیشتر، بیش از پیش دارد برای اقدام نظامی آماده می شود. آمادگی به معنی حمله نیست ولی از یاد نبریم در هر صورت تحمیل هزینه‌های هنگفت، گاه عرصه را بر تصمیم‌سازان تنگ می کند. منظورم از تنگ شدن عرصه، چه هست؟ منظورم این است که گاه شرایط در وضعیتی قرار می گیرد که حمله کردن و نکردن خیلی با هم تفاوت بسیار عمده‌ای از نظر هزینه‌هایی که تحمیل می کنند، ندارند. حمله امریکا اگر اتفاق بیفتد، خشونت در مقابل خشونت است. در مقابل خشونت جمهوری اسلامی، دستی بالای دست پیدا شده و چرخه خشونت را به جریان انداخته است. هریک از ما به نظرم برای آرامش روحی خود در آینده هم که شده، با اینکه هیچ کاری از دست‌مان برنمی‌آید، لازم است هر آنچه در توان داریم بگذاریم که چرخه خشونت به جریان نیفتد. چگونه؟ پیش نیاز چرخه خشونت شکل گیری دو قطبی عشق و نفرت است. قصد ندارم وارد آموزه‌های اخلاقی شوم و بنویسم از این وضعیت‌های دوگانه پرهیز کنیم. چرا وارد موضوع حتی نمی‌شوم، چون شکل گیری مریدی - مرادی و دو قطبی سازی دهه‌هاست بطور سازمان یافته اتفاق افتاده است. اکنون یکی از کارهایی که از دست ما برمیآید پرهیز جدی از دامن زدن به دو قطبی ها و جستن راهایی برای پایان دادن فرآیندی است که بیش از سه دهه است تمامی ارکان و اصول زیست انسانی را از جامعه ایران گرفته است. شرایط کنونی بحرانی است. وضعیت در شرایطی است که هر روز ممکن است بحران جنگ اتفاق افتد. در چنین شرایطی و در مقیاس فردی، یکی از بهترین راه‌ها آمادگی است. آمادگی سطوح بسیار مختلفی دارد. بدون اینکه استرسی شویم و بدون اینکه فشار آغاز بحران موجب شود دست و پای مان را گم کنیم و به رفتارهای ناخوداگاه و ارگانیک بدن برسیم. لازم است از نظر روحی و روانی خود را برای اتفاق افتادن بحران جنگ و آغاز درگیری ‌ها، آماده کنیم. چرا بازهم نمی خواهم پیشنهاداتی بدهم. چون به نظرم مواجهه با شرایط بحران تنها چهار چوب های رفتاری کلی دارد. استراتژی های بقای در سطوح خودآگاه در هریک از ما و در موقعیت و زمانی که هستیم، تفاوت دارد. پس بهتر است تنها پیشنهاد کنم که از نظر روحی- روانی و جسمی آماده باشیم. شوک شدن در لحظات آغاز بحران، اصولا خودش دامنه خطرات و صدمات بحران را بالا می‌برد. آمادگی روحی و روانی از نظر من یعنی آمادگی برای اتفاق به گونه‌ای که مانع از شوک شدن و عوارض ناشی از آن شویم. نسبت به اطرافیانی که در یک فضا زندگی می کنیم، لازم است آگاه باشیم که واکنش‌ها به بحران در لحظات اولیه بسیار مختلف است. بعضی مثل مرا، بحران بیش فعال و بذله‌گو و اتفاقا شاد و خندان می کند، این رفتاری است که بروز می دهم. برخی از اطرافیان شما ممکن است سکوت کنند و برخی دیگر اتفاقا ممکن است بیش از اندازه حرف بزنند و حرف‌های شان سر و ته نداشته باشد. دانستن اینکه این رفتارها عموما موقتی هستند و تدریجا برطرف می شوند در دقایق و ساعات پس از بحران می تواند به تحمل اطرافیان و بالا بردن طرفیت‌های رفتاری و پرهیز از رفتارهای واکنشی جلوگیری کند.