🟡آن دو روز!‌خوب که جستجو میکنم میبینم جایکسانی که نزدیک بودن ، (خیلی نزدیک ) چقدر خالیست .کسانی که صدای نفس ها یشان را میشنیدیهوای بازدمشان را میدیدیکسانی که مشت های گره کرده ی کوچک وبزرگی داشتندورنگ رخسارشان ، حکایت ها  از پیروزی داشت :فریادهای گره کرده اشان درمشت ها نمایان بود ،و سخن ها می داشتند ..‌‌کسانی که به ما خیلی نزدیک بودن :کودک ونوجوان را هم میدیدیکودکان بر دوش پدران و نوجوانان دست ، دردست ِ پدران و مادران اما جَست وخیز کنان رو به افق  !با آرزوهای دور  و نزدیک جنب وجوش کنان ،هماهنگ با آواز جمعییت ، ندا می دادند وشاداب بودند :آنها چقدر با زندگی آشنا  بودند ! سخن ها از مهر و دوستی میگفتندازآبادی ها و سرسبزی ها میگفتند از فضای باز  آینده می گفتند ......  اکنون درمیان ما جایشانچقدرخالیست ...وتو نیزکه از همه به من نزدیک تر بودی عزیزموهمیشه جایت روی دو چشمم بود روی مژه های خیسم بود :میرقصیدی بلند بلند آواز می خواندی.برای تو محبوب من !بیشتر غمگینم ؛برای اوازها و سرودهایتو ان نگاه ِ عمیقی که به زندگی داشتی :وه چه زیباآن  دور دست ها را میدیدی!!چه توصیف هایی از اینده برایم میکردی.....جای تو خیلی خیلی خالیست ....🖌میم🥀🥀.........................🟣 @TalareAndisheH