#از_سیب_تا_گل_حسرتبه روایت روزبه اجلالیفصل هشتماسماعیل در سبدماه‌ها از اقامت اسماعیل در لاهیجان گذشت

#از_سیب_تا_گل_حسرتبه روایت روزبه اجلالیفصل هشتماسماعیل در سبدماه‌ها از اقامت اسماعیل در لاهیجان گذشته بود. کودک اردبیلی، که روزی از بیم دشمنان از شهری به شهری دیگر برده شده بود، اکنون در پناه میرزا علی کارکیا روزهای کودکی و نوجوانی خود را در سرزمین باران و جنگل سپری می‌کرد.لاهیجان برای او فقط پناهگاه نبود؛ مدرسه‌ای بود که در آن باید برای آینده‌ای ناشناخته آماده می‌شد. میرزا علی، که خود از دوستداران خاندان صفوی بود، به اسماعیل از حکومت و مردم و دشواری‌های فرمانروایی می‌گفت. در کنار این آموزش‌ها، ملا ابوالحسن کرکبودی نیز به او قرآن می‌آموخت.اما آرامش لاهیجان نمی‌توانست برای همیشه ادامه داشته باشد.خبرهایی به آذربایجان رسیده بود؛ اسماعیل زنده است و در گیلان، زیر حمایت کارکیا میرزا علی، زندگی می‌کند.رستم بیگ آق‌قویونلو که از حضور او باخبر شده بود، نامه‌ای تهدیدآمیز برای میرزا علی فرستاد و خواستار تحویل اسماعیل شد. پیام روشن بود: اگر اسماعیل تحویل داده نشود، جنگ در پیش است.میرزا علی نامه را نزد نزدیکان خود برد. برخی از بیم جنگ و خونریزی، تسلیم اسماعیل را چاره کار می‌دانستند؛ اما گروهی دیگر معتقد بودند که پناه دادن به کودک صفوی، عهدی است که نمی‌توان به آسانی شکست.میرزا علی تصمیم خود را گرفته بود.او از فرستادگان رستم بیگ خواست چند روز به او مهلت دهند تا درباره حضور اسماعیل در گیلان تحقیق کند.اما این مهلت، فرصتی برای تسلیم نبود؛ فرصتی بود برای نجات.اسماعیل را به مکانی امن منتقل کردند و پنهان نگه داشتند. میرزا علی می‌دانست که مأموران آق‌قویونلو به‌زودی خواهند رسید و این بار باید با هوشیاری بیشتری از او محافظت کند.چند روز بعد، فرستادگان رستم بیگ آمدند.می‌گفتند سراسر منطقه را جست‌وجو کرده‌اند و می‌خواهند بدانند اسماعیل کجاست.میرزا علی آرام و مطمئن گفت که در سراسر بیه‌پیش جست‌وجو کرده و کسی را که آنان می‌جویند نیافته است.اما برای اطمینان بیشتر، دست بر قرآن گذاشت و سوگند خورد:«اکنون پای اسماعیل بر خاک گیلان نیست.»فرستادگان آق‌قویونلو شاید نمی‌دانستند که در همان لحظه، پاسخ میرزا علی هم راست بود و هم دروغ نبود!اسماعیل را در زنبیلی گذاشته بودند و زنبیل را از درخت بزرگی آویخته بودند؛ آن‌قدر بالا که پای کودک بر خاک گیلان نبود.مأموران رفتند و اسماعیل در پناه درخت و جنگل باقی ماند.روایت این ماجرا، اگرچه در منابع با تفاوت‌هایی نقل شده، یکی از مشهورترین داستان‌های دوران اقامت اسماعیل در لاهیجان است؛ روایتی که هوشمندی میرزا علی و خطر بزرگی را که برای حفظ کودک صفوی پذیرفت، نشان می‌دهد.شاید اسماعیل بعدها از خود پرسیده باشد: چگونه ممکن است انسانی در گیلان باشد، اما پایش بر خاک گیلان نباشد؟پاسخ را باید در همان روزهای سخت کودکی جست‌وجو کرد؛ روزهایی که برای زنده ماندن، گاهی شمشیر کافی نبود و یک جمله زیرکانه می‌توانست سرنوشت یک خاندان را تغییر دهد.و این تازه آغاز داستان بود.#از_سیب_تا_گل_حسرت#عزیز_و_نگار#طالقانی_ها#طالقان#تاریخ_طالقان#اسماعیل_میرزا#میرزا_علی_کارکیا#ملا_ابوالحسن_کرکبودی#هوش_مصنوعی@TALEGHANIHA