تا سال ۱۹۱۴، امپراتوری عثمانی که به‌شدت کوچک شده بود، کنترل خود را بر شمال آفریقا، مجارستان و بخش اع

تا سال ۱۹۱۴، امپراتوری عثمانی که به‌شدت کوچک شده بود، کنترل خود را بر شمال آفریقا، مجارستان و بخش اعظم جنوب شرقی اروپا از دست داده بود. 👇👇👇تا سال ۱۹۱۴، امپراتوری عثمانی که به‌شدت کوچک شده بود، کنترل خود را بر شمال آفریقا، مجارستان و بخش اعظم جنوب شرقی اروپا از دست داده بود. از قرن هجدهم به بعد، این امپراتوری پیوسته در مسیر افول قرار داشت و به نظر می‌رسید که سقوط آن اجتناب‌ناپذیر است.طی چند دهه، افسران ارتش عثمانی و نیز محافل آموزشی و مدارس، در نشست‌های محرمانه درباره ضرورت اصلاح و دگرگونی سریع امپراتوری گفت‌وگو می‌کردند تا بتواند در برابر چالش‌های فکری، صنعتی و نظامی سربرآورد. اما با وجود این انگیزه، اندیشه ملی‌گرایی که در اروپا رواج یافته بود، آنان را تحت تأثیر قرار داده بود. ازاین‌رو، روشنفکرانِ اقوام ترک‌زبان و عرب‌زبانِ ساکن در امپراتوری کوشیدند برای خود هویتی سیاسیِ مستقل را کشف یا ایجاد کنند.در روزهای اندکی پیش از آغاز جنگ جهانی اول، سلطان بار دیگر به مقامی تشریفاتی و نمادین تبدیل شد و اداره امپراتوری عثمانی به دست گروهی از مردانی افتاد که هویت روشنی نداشتند، اما جاه‌طلب بودند. این افراد از رهبران حزب ترکان جوان بودند و هم‌زمان علت و نتیجه آشفتگی و بحران سیاسی در استانبول به شمار می‌رفتند. آنان تلاش کردند امپراتوری ترکی را به قرن بیستم وارد کنند، پیش از آنکه جهان مدرن فرصت نابودی آن را پیدا کند.منبع: «پایان دولت عثمانی و شکل‌گیری خاورمیانه» دیوید فرومکین@tamadone_islami