تمدن کهن ✍️مصطفی بهرامی؛​تغییر، از دیرباز یکی از پویاترین و طبیعی‌ترین ویژگی‌های جوامع انسانی بوده و هست. حرکت به سوی نوگرایی و اصلاح ساختارها، نشانه‌ای از زنده بودن یک اتمسفر اجتماعی تلقی می‌شود؛ اما پرسش بنیادین و چالش‌برانگیزی که مدت‌هاست ذهن اندیشمندان و ناظران اجتماعی را به خود معطوف کرده، قلمرو و مرزهای این تغییر است. آیا تلاش برای دگرگون ساختن همه‌چیز، حتی فضیلت‌های اصیل و رفتارهای ستوده، باز هم در زمره پویایی‌های مثبت گنجانده می‌شود؟​اگر با نگاهی پدیدارشناسانه و به دور از سوگیری‌های متداول مذهبی و سیاسی به تبارشناسی برخی رفتارهای نوظهور بپردازیم، به مفهوم شریف «وقار» و تجلی عینی آن یعنی «حجاب» می‌رسیم؛ موضوعی که فراتر از کلیشه‌های رایج، پیوندی محکم با کرامت انسانی دارد.​​در عمق وجود و لایه‌های پنهان فطرت هر انسان، تمایل به وقار، متانت و پرهیز از تبرج و خودنمایی، به عنوان یک ارزش مطلق و امری پسندیده شناخته می‌شود. وجدان جمعی بشریت همواره برای انسانِ باوقار احترامی ویژه‌ قائل بوده است. اما در دهه‌های اخیر، پارادوکس عجیبی رخ نموده است؛چگونه است که تمایل به برهنگی و ...همه مطلبکانال بله