بزرگترین پشیمانی نادرشاهنادر دو روز بعد کور کردن فرزندش سرداران و سرکردگان و امرا را احضار کرد. عدم تعادل روحی او آشکار بود. نادر گفت:صفت و دیانت و مروت در طایفه ایرانی نمی باشد چون آتش غضب قیامت لهب ما در خروش و دریای قهر و جبروت در جوش بود که چشمان جهان بین فرزند خود را معیوب سازم. چه واقع میشد که هرگاه جمعی از شما به التماس و التجا درآمده، مانع این امر عظیم میگشتید؟ چون غضب بر ما مستولی بود سه چهار نفر از شما را فرمان قتل میدادم اما اسمی از شما در روزگار باقی می ماند. پشیمانی مثل کابوسی بر روح نادر افتاده بود. مردی که خود آن همه جنایت و قتل مرتکب شده بود و کندن چشم و بریدن دست و پا و دریدن شکم هزاران نفر خم بر ابروی او ننشانده بود اینک بی قرار و بی تاب در برابر ندامتی جانسوز قرار گرفته بود. پس از چند روز به دیدار فرزند کور رفت. سر آن شاهزاده را بر سینه خود گذاشته و گریه میکرد. نادر سخنان مهر آمیز بر زبان راند و سعی فراوان کرد تا حرفی با شاهزاده بزند اما رضا قلی میرزا کلمه ای جواب نگفت..📚منبع: نادرشاه بازتاب حماسه و فاجعه ملی اثر پناهی سمنانی ص۲۶۸-۲۶۹@tanz_talkh_tarikh طنز تلخ تاریخ