سقایی خری داشت سخت لاغر و ناتوان. روزی مهترِ اصطبل شاه، خر را دید و از سرِ شفقت او را چند

سقایی خری داشت سخت لاغر و ناتوان. روزی مهترِ اصطبل شاه، خر را دید و از سرِ شفقت او را چندی به اصطبل سلطنتی برد تا در آسایش و نعمت، فربه و نیرومند گردد.خر چون به آنجا درآمد، اسبانِ تنومند و آراسته را دید و در دل گفت: *«این چه قسمت است که آنان در نعمت‌اند و من در رنج؟»*هنوز حسرتش پایان نیافته بود که بانگ جنگ برخاست. اسبان را زین کردند و به میدان نبرد بردند. اندکی بعد، بازگشتند؛ اما نه با شکوه نخستین، بلکه با تن‌هایی آکنده از زخم و پیکرهایی فرسوده. مهتران تیر و زوبین از تنشان بیرون می‌کشیدند و زخم‌ها را درمان می‌کردند.خر چون آن حال دید، سر به آسمان برداشت و گفت: *«ای پروردگار، مرا همان نانِ اندک و بارِ سبک بس است. نعمتی که پایانش بلا و رنج باشد، هرگز آرزوی من نیست.»*📚 مولانا از این حکایت می‌آموزد که فریفته جاه و نعمت دیگران مباش؛ چه بسیار آسایش‌هایی که پرده‌ای بر رنج‌های پنهان‌اند. خوشبختی، نه در ظاهرِ دولت، که در حسنِ عاقبت و آرامش دل است.🟢 *تفسیر عرفانی داستان ( معنا شناختی )*این حکایت، آدمی را از چشم دوختن به ظاهر احوال دیگران بازمی‌دارد.چه بسیار نعمت که در باطن، نقمت است و چه بسیار رنج که در حقیقت، رحمتی پنهان.🟣  *میزانِ لطف الهی، فراخیِ روزی و شکوهِ ظاهر نیست، بلکه سلامتِ جان و حسنِ عاقبت است*.آن‌که خدا را در تقسیم روزی و تقدیر امور حکیم بداند، حسرت از دلش می‌رود و جای آن را رضا می‌گیرد.🟢 *تفسیر کاربردی (برای زندگی مدرن امروز)**نباید زندگی خود را با ظاهرِ زندگی دیگران بسنجیم. آنچه از دور، رفاه و کامیابی می‌نماید، گاه بهایی سنگین و رنجی پنهان در پی دارد*.✅  *خردمند، پیش از آرزوی جایگاه دیگران، پایانِ راه آنان را نیز می‌نگرد*.✍️ 📖 *درجست ‌و جوی معنا  ابراهیم امینی*.@TANZE_NEKO