هفته گذشته استاد پرویز خرسند از میان ما رفت و به آرامش ابدی رسید. این آگهی مراسم گرامیداشت اوست. امی

هفته گذشته استاد پرویز خرسند از میان ما رفت و به آرامش ابدی رسید. این آگهی مراسم گرامیداشت اوست. امیدوارم بتوانم در روزهای آینده به پاس دو دهه هم‌نشینی و هم‌صحبتی با این استاد مهربان و ارجمند یادداشتی در اینجا بنویسم. یادش گرامی ...خبرگزاری مهر - گروه استان‌ها - مشهد - مرجانه حسین‌زاده: با درگذشت پرویز خرسند؛ نویسنده و صدای ماندگار حسینیه ارشاد، چراغ یکی از جریان‌سازترین قلم‌های معاصر خاموش شد؛ میراثی که در تاریخ ایران جاودان ماند. خبرگزاری مهر با محمود خرسند؛ برادر کوچک‌تر پرویز خرسند، علی‌اشرف فتحی؛ روزنامه‌نگار و سید خلیل حسینی؛ فعال فرهنگی مشهد و از نزدیکان خرسند درباره او سخن گفته است:✍🏻مرثیه‌خوانی که سرود زندگی می‌خواند / علی‌اشرف فتحی:نوشتن درباره مرگ استاد پرویز خرسند که دو دهه از عمر و جوانی‌ام را با لذت هم‌‌نشینی و هم‌صحبتی با او سپری کرده‌ام، بسیار سخت است. با اینکه چند روز از مرگ و دفن او گذشته، هنوز نتوانسته‌ام یادداشت در خوری بنویسم.خرسند مهربان و دوست‌داشتنی از آن آدم‌هایی بود که در پیری هم قدرت جذب جوانانی را داشت که جویای دانستن و فهمیدن بودند. در اولین پست وبلاگم که نوزده سال پیش و بعد از اولین دیدارمان نوشتم، به درک بالای او از جوانان اشاره کرده بودم. توانایی انطباق با زمانه و درک آن به نظرم از مهم‌ترین ویژگی‌های استاد خرسند بود. می‌شد با او گفتگو و جدل کرد و از این نگران نشد که پیرمرد است و دلخور می‌شود. بیش از چهل سال اختلاف سنی‌ام با او مانع از این نبود که همپای ما بیاید و همراه ما فکر کند و بفهمد و بفهماند و حتی به‌صراحت بگوید که از ما جوان‌ها آموخته است. توانایی او برای هم‌صحبتی با افراد گوناگون؛ از مذهبی و غیر مذهبی، فرادست و فرودست، حوزوی و دانشگاهی، جوان و پیر، سیاسی و غیر سیاسی و تحصیلکرده و عامی، بی‌نهایت شگفت‌انگیز و تحسین‌برانگیز بود. به پیشنهاد خودش، نام وبلاگی را که قرار بود حاوی آثار مهم قدیم و جدید او باشد، «آب نه، تشنگی!» گذاشتیم تا نشان‌دهنده تشنگی بی‌پایان او نسبت به دانستن و فهمیدن باشد.امروز همه درباره نثر جادویی او در سال‌های دهه پنجاه می‌نویسند که میلیون‌ها جوان انقلابی را مسحور کرده بود. او بی‌گمان در قله نثر مذهبی و انقلابی زمان خود ایستاده بود و گزارش‌های معتبر تاریخی نشان می‌دهد که این ادعای گزافی نیست. آنچه که امروز مهم‌تر است، این است که خرسند در آن دهه طوفانی متوقف نشده بود. من سکوت و انزوای طولانی او را این‌گونه می‌فهمیدم که همپای زمانه و نسل‌های جدید تغییر کرده بود و مانند بسیاری از هم‌نسلان خود نبود که به تکرار مکررات و کلیشه‌های دوران جوانی‌شان ادامه می‌دهند و جرأت تغییر یا سکوت ندارند. او در عین حال که پشیمان از شورانگیزی‌های دوران جوانی‌اش نبود، به نگاه‌های متفاوتی رسیده بود که زمینه را برای بیان آنها هموار نمی‌دید. با این حال هر بار که به بهانه‌ای از او می‌خواستند حرفی بزند، سعی می‌کرد در لفافه و محترمانه حرفش را بزند و مهم‌تر اینکه با تکرار کلیشه‌های منسوخ‌شده، خود را مایه خنده و مضحکه نمی‌کرد.استاد عزیزمان خرسند بی‌تردید شیفته شریعتی بود؛ از جوانی‌اش که پس از چند سال کارگری توانسته بود ادامه تحصیل دهد و در دانشگاه مشهد به شاگرد خاص و نزدیک شریعتی بدل شود، تا سال‌های حسینیه ارشاد که ویراستار اصلی آثار شریعتی بود و بخشی از جذابیت و سحرانگیزی کتاب‌های شریعتی مدیون ویرایش‌های بی‌‌نظیر خرسند بود، تا سال‌های پس از انقلاب که شریعتی گاه مطرود اهل سیاست و گاه متهم اصلی از نگاه نسل جدید بود، خرسند شیفته شریعتی ماند و از او دفاع کرد. هنوز در بایوی اکانت تلگرامش نام شریعتی را می‌شود دید که قلب سرخی کنار نام استادش گذاشته و بر همدلی با او تا پایان عمرش تاکید کرده است. اما این شیفتگی به این معنی نبود که ایرادهای استاد و مرادش را نبیند یا توجیه کند. هرچند گزافه‌گو هم نبود و سعی داشت در حیطه تخصص یا تجربه خود نقد کند.خرسند عزیز ما صریح‌اللسان و تیزبین بود. سرمایه اصلی او ذهن تیز و زبان صادق و صریحش بود و این دو سرمایه را تا پایان عمرش حفظ کرد. برای همین بود که در این چند دهه اخیر که خموش پرسخن بود، حرف مضحک یا گزافه‌ای نگفت و ننوشت. هرچه گفت و نوشت باور و دغدغه قلبی او بود. او دیگر یک مرثیه‌خوان نبود که مرثیه ناسروده‌ای بر جای گذاشته باشد، از شریعتی آموخته بود که «قرن‌ها نالیدن بس است و اگر نتوانستم فریاد بزنم، سکوت می‌کنم. خاموشی بهتر از نالیدن است. نالیدن فرزندان ماکیاولی را مغرور می‌کند». نامش بلند و چونان او بسیار باد!همین متن در گزارش خبرگزاری مهر@taqriraat