به یاد عارف:بهار منتظر بی‌مصرف افتاد!به هربامی درنگی کرد و بگذشتبه هر کویی صدایی کرد و استادولی نامد جواب از قریه نزدش.احمد شاملو…بمب و صدای «اف۳۵» و «نقطه‌زنی» و آتش و گفت‌وگوها و جدل‌های خانواده و رفقا و پلوماهی و «هفت‌سین» و «صدا از سمت شما بود؟»، «آره نزدیک بود» و …ناگهان خبر خاموشی یک نام ارجمند.زیرنویس را که خواندم، نخستین عصب پشت مردمک چشمم تیر کشید و به ذهنم فرمان داد که «لعنت به این روزگار که مرگ عارف «زیرنویس» شده وجهان را عزادار نکرده است.»…هیچ‌گاه ندانستم صدایش ارجمندتر بود یا کارنامه‌اش؛آن تابلوی شکوهمند «دریاچه‌ی نور»، هجوم تصاویر «برگشته مژگان» در لحظات فراق، تراژدی سینه‌‌ی خونین «هرچی خوشگله نامهربونه»، شور زندگی در «کی میگه؟»، عصیان «ای خدا حرفی بزن»، آن فاگوت سرخوشانه‌ی «دود از کُنده پامیشه»، قصه‌ی «کبوتر چاهی» و بیا و بیا و بیا تا رؤیاهای رنگین «پریده‌خواب» و تصاویر سیاه «خاموشی» و در نهایت خوشحالی از اینکه در یک مهمانی تو «کی بهتر از من؟» را بلدی که هم‌خوانی کنی.…سال ۱۳۴۰ پرده از روی صدایش پیش چشم مردم ایران و فارسی‌زبانان جهان و خود جهان برداشته شد.آخرین مهره‌ی خوش‌تراش خواننده‌های موسوم به «جاز» پس از ویگن و مهرپویا و منوچهر.نهالی که از میانه‌ی دهه‌ی ۳۰ سربرآورده بود، در دهه‌ی ۴۰ گل داد و در انتهای آن جنگل شد.(درباره‌ی آن‌ سال‌ها و آن روزها کاری خواهم کرد، چه بمب باشد و چه نباشد)…عارف بسیار محترم بود. دوستش داشتم و مادرم شیفته‌اش بود. «دیشب خواب تو را دیدم» را بسیار زمزمه می‌کرد.یک بزرگداشت به او بدهکاریم.آنجا باید زیباترین ترانه‌اش را هم‌خوانی کنیم: کاش می‌شد، اما نمیشهنمیشه بیای دوبارهنمیشه دستات تو گلدون گلای مریم بکاره……یادت خوش عارف عزیزم! جنگ بود و بمب و هم‌وطنان خسته و عاصی و سرسام‌گرفته. تن رنجورت را چگونه به وطن بازگردانیم وقتی در کار خود مانده‌ایم؟⁩⁩@Taranehbazzii