«اینجا تنها نشسته در گوشه‌ی غم فارغ از دگری، تنها منم، تنها منم»چند روزی‌ست که به یادش هستم. اینکه گ

«اینجا تنها نشسته در گوشه‌ی غم فارغ از دگری، تنها منم، تنها منم»چند روزی‌ست که به یادش هستم. اینکه گفته: «خداحافظ» و «ایران» را خدا سپرده!بسیار دوستش دارم. گوشه‌ای آنچه که امروز «حسین عصاران»ش، می‌نامم، از همین کاست می‌آید.یک نوار که روی «ب» آن را بیشتر دوست داشتم. مادرم «گل یخ» را دوست داشت و من شیفته‌ و واله‌ی «نیایش». مدام جلو و عقب می‌کردم این ترانه را!یک‌بار دستم به خطا روی دکمه‌ی «رکورد» رفت و ابتدایش پاک شد. «نیایش» چاقو خورد، از «نیایش» خون می‌رفت، اما همه را حریف بود.بسیار دوستش دارم.آن «سل ۱» و «سل ۲» را هیچگاه دوست نداشتم.تا روزی که «سیب نقره‌ای» آمد.خودِ عشق بود. «میلی کمین گرفته پلنگانه در دلمکه آهوی تو کی به کمین‌گاه می‌رسد؟»جلوی نوار فروشی آنان که کوروش یغمایی را می‌شناختند، آشکارا به دیگران فخر می‌فروختند. بابام - که اهل سینما بود و از «ترانه» فقط حبیب و فرهاد و «شکار» و «نازی نازکن» ابی را دوست داشت- به محض اینکه وارد شدم و گفتم: «گرفتمش»، گفت: «بذار ببینم چیه!؟»کمی که خواند، متفکرانه گفت: «خودشه»اما من باز هم روی «ب» این را دوست‌تر داشتم. «راز دل» و آن ارکستر و آن گیتار و سوپرانوی الهه حمیدی و …«غم چشم آبروی من بِبُرد از بس که می‌گریم»خیلی دوستش دارم.«ماه و پلنگ» و بی‌کلام‌ِ «دیار»اما کوروش، بدون کامران، آن کوروش «آونگ» نبود. دف و دکلمه و … کارِ این عزیز نبود. کامران نبود، نبود، نبود تا «آرایش خورشید» که پیش‌ترها ضبط شده بود و هنوز کامران بود.خوابگاه را به هم ریختم با «آرایش خورشید»بسیار دوستش دارم.باید مفصل بنویسم. باری قرار اولیه‌ی گفت‌وگو گذاشتیم که نمی‌دانم چه شد که نشد! حال او بناست خداحافظی کند. از کجا؟ از چه؟ شک ندارم خودش هم نمی‌داند.روی کوه شکلش را کَنده و کار را تمام کرده!موهایش دو طرف کوه باد می‌خورد.تا مادامی که کوه، سنگین باشد و باد بوزد، چهره‌اش در چشم‌انداز ماست.چنان بزرگ و پرهیبت در فضا ایستاده که گویی افیون را به رگمان رها کرده‌ایم.«این منم انسان خاکی! بی‌فروغ و غم‌گنانهبشنو آوای دلم را، ای تو نور جاودانه…پشت این دیوار ظلمت از سیاهی در هراسمای فروغ جاودانه! من سراپا التماسم»بسیار دوستش دارم، اما بیشتر از آن برایش احترام دارم.⁩⁩⁩⁩پاییز ۱۴۰۴@Taranehbazzii