🕊پرنده ایی آسمانی بنام((عشق))((دیروز مرا با دستهای گرمتان در آغوش کشیده بودید و امروز خزان نفسهای

🕊پرنده ایی آسمانی بنام((عشق))((دیروز مرا با دستهای گرمتان در آغوش کشیده بودید و امروز خزان نفسهایتان دنیای مرا سرد و تاریک کرده است.در لابلای تمام این آشوبها مانند گم شدن سوزن در انبار کاه شده ام.گاهی با نور چراغ قوه ایی به دنبالم میگردید؛ اما دل به پیدا کردنم نمی دهید.گُمّم؛ در میان خنده های اجباری و گریه های مغرورانه؛ پشت پرده های ضخیم ابهام؛ چون عروسی خجالتی پنهان شده ام.کاش آن روزهایی که مرا با شوق فراوان دز قفس طلایی دلهایتان محبوس کرده بودید؛ حکم مرا نیز بر درب همان قفس میچسباندید((( محکوم به حبس ابد)))ظرفهایی که نفسهای مرا زنده میکرد؛ به سمت خالی شدن رفته است.گاهی تشنه و کاهی گرسنه و خسته از غذاهای تکراری و بی مزه.بالهای خشکیده ام نای پر زدن را نداردپاهایم سست و بی جان شده استآبی آسمان عشق کجاست؟اکنون من مانده ام و خاطرات روزهایی که بخاطر گرمای حضورم؛ کمر عقربه های ساعت شکسته میشد.اکنون من مانده ام و عددهای زنگار گرفته ی ساعت دیواری اتاقم.با لالایی های تیک تاکش مدتهای مدیدیست به خواب رفته ام.آوازم را فراموش کرده امنغمه هایم با ساز صدایتان کوک نیست.یا دوای دردم باشیدیا حکم آزادی ام را امضاء کنید.دلنوشته های: معصومه رضایی گرجی@taranomhayeasheqi