✏روزی بود و روزگاری........‌✏در زمانهای دورِ دورِ دور؛ در گوشه ایی از این کره ی خاکی پروردگار؛ سرزمی

✏روزی بود و روزگاری........‌✏در زمانهای دورِ دورِ دور؛ در گوشه ایی از این کره ی خاکی پروردگار؛ سرزمینی زیبا بود؛ پر از نعمت و آرامشرودهای زلال و جوشان؛ آسمان آبی و روشن؛گلها و گیاهان معطر؛ درختان‌ عظیم و سبز؛ کوه های پرشکوه و استوار؛ زمینی پر از خیر و برکت که در سینه اش هزاران گوهر نایاب پنهان بود؛ وَ مردمانی بشاش و مهربان که صداقت و صفا و صمیمیت و مهربانی در سیمایشان موج میزد.گذشت و گذشت.......سالها گذشت؛ گردونه ی روزگار به ناگاه مسیرش تغییر کرد؛ گوییا دستان جادوگری قهار؛ با مهارتی هرچه تمامتر تلاشش را برای حاکم کردن سیاهی و غم آغاز کرد؛.....عدّه ایی گریزان‌ و با ترسی عاقلانه سرزمینشان‌را رها کردند و عدّه ای بیشمار سر تسلیم در مقابل تاریکیِ به ظاهر روشنایی فرود آوردند.اکنون سالهاست که نورهای کاذب حکمفرماست.رودهای خروشان و زلال؛ جایشان را به سنگهای داغ و ماسه های سوزان‌ داده اند.دروغ و فریبکاری جایِ صداقت و مهربانی را گرفته است.چشمهای پرفروغی که روزگاری؛ عشق و محبت از آن نمایان بود؛ به رنگ شفق در آمد.قلبهای پاک و پر از امید؛ در تردیدهای مبهم؛ و آرزوهای معلق فرو رفته است.و آنهاهر روز شاهد احداث پُلهای غول آسایی بودند که بر روی رودخانه های عظیم چپاولگری ها و خیانت هاو دروغهای زیبا ساخته شده بودند؛ عابرانی را میدیدند که با تکان دادن دستهایشان در حالیکه نیشخندهای زهرآگین بر لب نشانده بودند؛در آرامش کامل و آسایش در حال گذر هستند.آنها از افتادنِ روی پلها واهمه ایی نداشتند؛ میگفتند خدای ما همراه ماست؛ و آنها فهمیدند خدایشان بیشمار است؛.آری خدایشان؛ دسترنج مردمان مظلومی بود که در زیر پلهای مستحکمشان جاری بود؛ و آنسوتر کشته های پیر و جوان؛ خُرد و کلان در حال بوسیدن خاکی بودند؛ که منزلگاه ابدی شان‌ گشته بود.امّا؛ امّا.....نور امید هنوز در دلهای مردمان این سرزمین پرفروغ است؛ و میدانند که ظلم هرگز پایدار نخواهد بود. چرا که میدانیم...✏در نومیدی بسی امید است✏پایان شب سیه سپید استدرد نامه ایی بود برخاسته از دلهای تمام این مردم و درک نخواهند کرد الا آنانی که همرنگ این رنج کشیده هایند.🙏تقدیم به مردمان نجیب و با اصالت و سرفراز ایران@taranomhayeasheqi