🔻چرا پرورش هوش عاطفی مهم است؟ کودکی که نمی‌تواند عواطفش را بشناسد، لزوماً «لجباز»، «حساس»، «پرخاشگر» یا «بی‌ادب» نیست؛ ممکن است هنوز زبان درک و بیان هیجانات خودش را یاد نگرفته باشد.همه ما هر روز با موقعیت‌هایی روبه‌رو می‌شویم که برای مواجهه با آن‌ها به چیزی بیشتر از هوش شناختی و موفقیت تحصیلی نیاز داریم.با اینکه اغلب تمرکز خانواده و جامعه بیشتر روی موفقیت تحصیلی و بالا بردن ضریب هوش شناختی فرد است. برای درک بهتر این وضعیت یک کودک یا نوجوان را در نظر بگیرید:وقتی دوستش او را بازی نمی‌دهد؛وقتی شکست می‌خورد؛وقتی باید «نه» بشنود؛وقتی عصبانی می‌شود؛وقتی حسادت می‌کند؛وقتی از چیزی می‌ترسد؛وقتی کسی حرفش را نمی‌فهمد؛یا وقتی لازم است خواسته‌اش را بدون آسیب زدن به دیگری بیان کند.در تمام این موقعیت‌ها، یک سؤال مهم مطرح است: آیا او می‌داند با هیجان خودش چه کار کند؟هوش عاطفی دقیقاً از همین‌جا اهمیت پیدا می‌کند.اما نکته اینجاست که این مهارت‌ها خودبه‌خود و صرفاً با بزرگ‌تر شدن کودک ایجاد نمی‌شوند.بلکه همان‌طور که فرد برای یادگیری خواندن، نوشتن و ریاضی به آموزش نیاز دارد؛ برای مرزبندی و رابطه موثر با دیگران نیز به آموزش و تمرین نیاز دارد.بنابراین اگر امروز این آموزش را به کودک ندهیم، ممکن است فردا همین احساسات، به شکل دیگری خودشان را نشان دهند:در رابطه با دوستان،در مدرسه،در تصمیم‌گیری‌ها،در اعتمادبه‌نفس،در مدیریت تعارض،و بعدها در روابطش در بزرگسالی.پس پرورش هوش عاطفی یعنی به فرد ابزارهایی بدهیم که سال‌ها با خودش خواهد داشت.چون این مهارت‌ها فقط برای «دوران کودکی» نیستند؛ این‌ها بخشی از سرمایه روانی و اجتماعی کودک برای تمام زندگی‌اند.بنابراین اگر شما والد، مربی، آموزگار یا درمانگر کودک و نوجوان هستید، پرورش هوش عاطفی را نباید به «وقتی مشکلی پیش آمد» موکول کنید.بهتر است قبل از اینکه کودک درگیر مسئله‌ای جدی شود، ابزارهای مواجهه با آن را به او بیاموزانید.📌 رسانه شمایید؛ لطفا این مطلب را با دوستانتان به اشتراک بگذارید.#رادیوفبک_مدرسه_مهارتهای_اندیشیدن@RadioP4C@RadioP4C