‌💎 بشارت عیسی به «احمد» در سورۀ صف، ناظر به کدام عبارت اناجیل است؟🖋 معرفی مقالۀ تازه‌انتشاریافتهٔ: «معمای احمد: پرده‌برداری از تعاملات متنی قرآن با انجیل متی»، نوشتۀ هادی تقوی و علیرضا حیدریHadi Taghavi & Alireza Heidari (2025), The Aḥmad Enigma: Unveiling Qur’anic and Matthean Scriptural Engagements, Islam and Christian–Muslim Relations, 1–25⬇️دریافت مقاله به همراه ترجمۀ چکیده🔵 سورهٔ صفوإذ قال عيسى ابن مريم يابني إسرائيل إني رسول الله إليكم مصدقا لما بين يدي من التوراة ومبشرا برسول يأتي من بعدي اسمه أحمد فلما جاءهم بالبينات قالوا هذا سحر مبين﴿۶﴾ ومن أظلم ممن افترى على الله الكذب وهو يدعى إلى الإسلام...﴿۷﴾ يريدون ليطفئوا نور الله بأفواههم والله متم نوره...﴿۸﴾ هو الذي أرسل رسوله بالهدى ودين الحق ليظهره على الدين كله...﴿۹﴾ترجمه:و [یاد کن] هنگامی را که عیسی پسر مریم گفت: ای فرزندان اسرائیل من فرستادۀ خدا به‌سوی شمایم و تصدیق‌کننده‌ام آن‌چه را پیش از من در تورات آمده است و بشارت‌دهنده‌ام به پیامبری که پس از من می‌آید؛ نام او احمد است [اسمه احمد]؛ پس هنگامی که او (عیسی) با دلایل روشن به‌سوی آنان آمد، آنان گفتند: این جادویی آشکار است.﴿۶﴾ چه کسی ستمکارتر است از آن که بر خدا افترا بندد، هنگامی که فراخوانده شود به‌سوی "اسلام"؟…﴿۷﴾ می‌خواهند نور خدا را با دهان‌هایشان خاموش کنند، اما خدا نور خود را کامل می‌کند…﴿۸﴾ اوست خدایی که پیامبرش را با هدایت و دین حق فرستاد تا آن را بر همۀ ادیان پیروز گرداند…﴿۹﴾* مرجع تصویر: کتاب‌خانۀ ملی فرانسه، نسخۀ شمارۀ Arabe 328 (b) ‌در مواجهه با آیۀ ششم سورۀ صف: "مبشراً برسول یأتي من بعدي اسمه أحمد"، همواره این پرسش مطرح بوده که نام «احمد» را در کجای انجیل یا تورات می‌توان یافت؟ در سیزده سدۀ گذشته مفسران مسلمان اغلب برآن بوده‌اند که منظور قرآن از «احمد» همان «فارقلیط» در انجیل یوحناست (یوحنا ۱۴: ۱۶ و ۱۴: ۲۶)؛ اما این فرضیه در پژوهش‌های مدرن به‌لحاظ زبان‌شناختی مورد تردید جدی قرار گرفته است [از جمله، بنگرید به پژوهش شان آنتونی]. با این‌حال، بحث علمی دربارۀ مقصود از این آیه در میان پژوهشگران آکادمیا دامنه‌دار بوده است. پژوهش پیش‌رو با عبور از فرضیۀ سنتی «فارقلیط»، و با واکاوی دقیق زبان‌شناختی در متون عربی، سریانی و یونانی، برای نخستین‌‌بار نشان می‌دهد که آیات ۶ تا ۹ سورۀ صف، نسبتی بینامتنی با فصل ۱۲ انجیل متی دارد.🔵انجیل متیدر انجیل متی، فصل ۱۲، پس از گفت‌وگوی عیسی و فریسیان دربارۀ فهم درست از حکمِ شرعیِ نگاه‌داشتنِ سبت (شنبه) و استناد عیسی به تورات ("مگر در تورات نخوانده‌اید؟")، عیسی به‌شفا دادن بیماری در روز سبت می‌پردازد؛ امری که به‌خصومت فریسیان با او دامن می‌زند: "فریسیان بیرون رفتند و با هم مشورت کردند که چگونه او را بکشند." سپس می‌خوانیم:"(۱۵) چون عیسی از این امر آگاه شد، آن مکان را ترک گفت. اما عدۀ بسیاری از پی او رفتند و او جمیع ایشان را شفا بخشید. (۱۶) و مردم را از افشای نامش بازداشت. (۱۷) این واقع شد تا آن‌چه به‌وسیلۀ اشعیای نبی گفته شده بود تحقق یابد که:(۱۸) «این است بندۀ من که مشتاق اویم؛ محبوب من که جانم از او خشنود است. من روح خود را بر او خواهم نهاد و او داوری [سریانی: دینا] را به‌امت‌ها اعلام خواهد کرد... (۲۰) ...[همچون] چراغ کم‌سویی [سریانی: مطفطف] که خدا مانع خاموشی‌اش می‌شود، تا زمانی که داوری حق را به‌پیروزی برساند.»(۲۱) و به‌اسم او همۀ امت‌ها بشارت داده خواهند شد."(متی، فصل ۱۲؛ ترجمه مقاله)* تصویر: نسخهٔ یونانی Codex Sinaiticus، از سدۀ ۴-۵ میلادی‌اینجاست که یک پرسش کلیدی شکل می‌گیرد: چگونه عیسی که در این صحنه اصرار دارد «ناشناس بماند» و از شهرت می‌گریزد، می‌تواند همان موعودِ جهانیِ اشعیا باشد که مأموریت دارد آیینِ حق را با صدای بلند به گوشِ تمام جهانیان برساند؟قرآن با یک تغییرِ رویکرد معنادار، این گره را می‌گشاید: قرآن بشارتِ اشعیا را که در انجیل، «روایتِ متی در توصیفِ حالِ عیسی» است، به «بشارتِ عیسی دربارهٔ آینده» بازخوانی می‌کند و بدین‌ترتیب این تعارضِ ظاهری برطرف می‌شود. در چارچوب این خوانش، آیۀ ۶ سورۀ صف پاسخی راهگشا ارائه می‌دهد: در اینجا عیسی (و نه متی) سخن می‌گوید و با خطابِ «یا بنی‌اسرائیل انی رسول الله الیکم»، ابتدا به محدودیتِ رسالتِ خود در میان قوم یهود اذعان می‌کند. سپس با استناد به همان پیشگویی اشعیا، خود را «تصدیق‌کنندۀ کتبِ پیشین» می‌خواند (مصدقا لما بین یدیّ من التوراه) و در نهایت، تحققِ وعدۀ بزرگِ «اعلامِ جهانیِ دین» را به ظهور پیامبری در آینده موکول می‌نماید.🪧 جدولی از مهم‌ترین ارتباطات آیات سورۀ صف با متی ۱۲ در صفحۀ ۷ مقاله آمده است که ترجمهٔ مختصر آن را در پست بعدی ببینید.بخش ۱ از ۲ [ادامه در اینجا]#انعکاس_مقاله@inekas