🎯 آمریکایی‌ها می‌خواهند کوبا را «پیش از آنکه تغییر کند» ببینند— دلتنگی برای جزیرۀ خیال‌انگیز♦️نیشن، جفری سینکلر آلن — آمریکایی‌ها کوبا را با همان تصویرهای کلیشه‌ای و توریستی می‌خواهند: دیوارهای رنگ‌ورورفته، خودروهای قدیمی، زنان سالمندِ سیاه‌پوست با سیگار برگ، در فضایی آمیخته با موسیقی و رقص. می‌خواهند پیش از آنکه کوبا دیگر آن جزیرۀ قدیمی و خیال‌انگیزِ سابق نباشد، به آن سفر کنند. اما وقتی آمریکایی‌ها می‌گویند «پیش از آنکه تغییر کند»، معمولاً نمی‌گویند منظورشان دقیقاً چه تغییری است.♦️این عبارت نوعی پیش‌آگاهیِ امپریالیستی در خود دارد. تغییری که آمریکایی‌ها منتظرش هستند (و اکنون بیش از هر زمان دیگری به وقوعش نزدیک شده‌ایم) بازگشت سرمایۀ آمریکایی است: رستوران‌ها، هتل‌ها، مجتمع‌های مسکونی و بسته‌های گردشگری؛ برآورده‌شدن میلی که ۶۷ سال در حالت تعلیق مانده است.♦️در تصور آمریکایی، کوبا همیشه جزیره‌ای بوده که برای روز بازگشت آمریکا نگه داشته شده است. «پایانی» که آمریکایی‌ها انتظارش را می‌کشند، پایان مقاومت کوبا در برابر تبدیل‌شدن به چیزی است که آمریکا می‌خواهد؛ و این پایان اکنون فرا رسیده است. حسرتی که آمریکایی‌ها هنگام سخن‌گفتن از «کوبای پیش از تغییر» نشان می‌دهند، دلتنگی برای همان «مستعمرۀ تفریحی» است.♦️کوبایی که آمریکایی‌ها می‌خواهند به آن بازگردند، در واقع همان مزارعی است که شکرِ سفرۀ آمریکایی‌ها و میوۀ مصرفیِ آمریکا را تأمین می‌کرد و نیروی کارِ صنعت تفریح را در اختیار می‌گذاشت: کارگران نیشکر، کارکنان کازینو و کارکنان فاحشه‌خانه؛ نیروی کاری که همگی در یک چرخۀ واحد مصرف می‌شدند و از پا درمی‌آمدند.♦️خیال‌پردازی دربارهٔ کوبا فقط مسئلۀ کوبا نیست؛ مسئلۀ اصلی آمریکا است. محاصره فقط باعث رنج مردم کوبا نمی‌شود؛ بلکه ناتوانی اخلاقیِ آمریکا را هم بازتولید می‌کند. اینکه بتوانیم به ۱۱ میلیون انسانی نگاه کنیم که در تاریکی به سر می‌برند و فقط برای چیزهایی حسرت بخوریم که قرار بود خودمان مصرف کنیم، نشانۀ مردمی آزاد نیست. چنین واکنشی از نظامی سیاسی حکایت دارد که هویت خود را بر این حق بنا کرده است: اینکه شهروندان مجبور نباشند احساس کنند دولتشان به نام آن‌ها چه می‌کند.🔗 نیشن | ۲۰ ژوئن ۲۰۲۶ | The American Fantasy of Cuba 🔗 جفری سینکلر آلن؛ انسان‌شناس و پژوهشگر آمریکایی است.@tarjomaanweb