حالا ۳۱ صفحه از زیر سقف دنیا را خوانده‌ام: مقدمه و پاره‌ی اول، رشت. دلم تکه‌پاره است و می‌خواهم گریه کنم. نمی‌دانم برای کدام غم. نمی‌خواهم به زبان بیاورم دیگر حتا.نمی‌دانم از غلبه‌ی غمناکی‌ام است که نوشتنم نمی‌آید یا از قلم محمد طلوعی.تصور می‌کردم شهر به شهر و کو به کو که کتاب را بخوانم، شرحی خواهم نوشت بر هر شهر. اما حالا نوشتنم نمی‌آید آن‌چنان. از مقدمه، همین سطر آخر را می‌خواهم بنویسم: به حرف‌هایش گوش نکنید. خودتان بروید زیر همه‌ی سقف‌های دنیا را بگردید.یک نکته‌ی دیگر هم که می‌خواهم به آن اشاره کنم این است که اگر مثل من عشق غذا دارید، قبل از اینکه بروید سر‌وقت پاره‌‌ی رشت، حداقل یک بار فسنجان بخورید. با به‌قول نویسنده سرگنجشکی. اگر هم راحت دستتان به انواع ماهی‌های شمال می‌رسد که آن‌ها را هم از خودتان دریغ نکنید. قرار است بروید زیر سقف دنیا که هی هوس کنید: جاها را و غذاها را و آدم‌ها را. از کافه‌نوشین و مرام پیله آق‌دایی و دست‌پخت زن‌عمو روبی بگیر تا فسنجان و انواع ماهی و مزه‌فروشی دایی کوچیکه آن سرِ سام.از شرح و شهر خوشم می‌آید به یاد این بیت وحشی:بس که دادم همه‌جا شرحْ دل‌آرایی او شهر پر گشت ز غوغای تماشایی او و چقدر دلم می‌خواست این شعر را از حفظ بخوانم برات، به‌جامانده‌ی خوشی است از بچگی‌هام. به‌قول خودت: «نمی‌ذاری که.»کلمات و جملات را، هر یک به دلیلی رنگی می‌کنم. بیشتر به‌سبب پی‌جویی معنا. اما امان از سمّاک در صفحه‌‌ی ۳۰ که معنی‌اش را می‌دانم اما رنگی می‌کنم. به این کلمه که رسیدم، اشکم در آمد. به یاد مهران سماک، ۸ آذر، شادی پس از گل و بوم!گریه کردم و لعنت فرستادم. چه می‌کردم؟#کتاب