غم‌انگیز است که چه آرزوهای ساده‌ای داشتیم. خانه‌ای گرم، قلبی زنده، روزهایی روشن و شب‌هایی امن. کسی ک

غم‌انگیز است که چه آرزوهای ساده‌ای داشتیم. خانه‌ای گرم، قلبی زنده، روزهایی روشن و شب‌هایی امن. کسی که دوستمان بدارد و بگذارد خودمان را در دوست داشتن او بپیچیم و از زمهریرهای تنهایی سالم بگذریم. کشوری برای آزاد و بی‌اضطراب زیستن، شهری برای تماشا و مدارا، خیابانی برای کار و شادمانی‌های جمعی، و خانه‌ای امن تا از تمام نشدن‌ها به امنیت آن برگردیم، نوازش شویم، نوازش کنیم، و مهیای نبرد روز بعد شویم و خیالمان راحت باشد بالاخره برنده می‌شویم. می‌بینید؟ به سادگی آرزو داشتیم زنده باشیم و زندگی کنیم.نه، فقر به شعر بدل نمی‌شود. مرگ رویاها اسمش تاب‌آوری نیست. در انزوا پیرشدن، پیله‌ای نیست که از ما پروانه ساخته باشد، نه. ما که در آستانه‌ی پیری ایستاده‌ایم و به مغاک مهیب آینده می‌نگریم، در جنون‌زده‌ترین عصرهای عمرمان. گناه ما چه بود که نخواستیم دلالی کنیم و خودفروشی بلد نبودیم و تن ندادیم؟ ما که حرمت انسان را نگه داشتیم، کتک خوردیم و ادامه دادیم، مردیم و ادامه دادیم، و حالا رسیدیم به دوراهی نفرت-سکوت. از چند بوسه فرار کنیم؟ چندبار برای غریبه‌ها گریه کنیم؟ تا آفتاب، چندبار حمله‌ی عصبی در خیابان باقی مانده وقتی رد خون و صدای گلوله و زوزه‌ی موشک و دندان فقر نوبتی حمله می‌کنند؟ چقدر دلمان را در خاکسپاری خلوتش با مرور گذشته‌ها تسکین بدهیم تا از تاریکی کمتر بترسد؟ بله، این آواز خستگی یک نهنگ دل‌مرده‌ است، کودکی که قدش برای لمس آرزوها هرگز به قدر کافی بلند نشد. ما که دوباره راهی برای ادامه پیدا می‌کنیم، اما قرار نبود زندگی ما در اسارت سیاهی‌فروشان بگذرد. و قرار نبود زندگی فقط ادامه‌دادن باشد. بله، این یک حساب تسویه نشده است. همین.#حمیدسلیمی @hamid59salimi