نهاده است به غبغب، ترنج قالی کرماننشانده بر عسلِ لب، انارهای بدخشاننشسته است به تختی، به تختی از گل و کاشیسی و سه بافه رها کرده در شکوه سپاهانسپرده روسری‌اش را به بادهای مخالفبه بادهای رها در شب کویر خراساندو دست داغ و نحیفم، میان زلف پریششلَوار شرجی قشم است، در شمال شمیرانبر آن شدم که ببوسم عروس شعر خودم راببوسمش به خیال گلاب‌گیری کاشانغزل رسید به آخر، هنوز اول وصفمهمین‌قدر بنویسم: فرشته است به‌قرآن! حامد عسگریپ.ن. از اون‌جایی که درباره‌ی زنخدان در شعر حافظ اینجا مطلبی نوشته بودم و در بیت اول این شعر هم غبغب یا همان زنخدان به «ترنج قالی کرمان» تشبیه شده و تشبیه کم‌مانندی حساب می‌شه، این شعر رو اینجا گذاشتم. در مجموع هم شعر قشنگیه و ترکیبات و تشبیهات زیبایی داره. این شعر رو دوست دارم، طرز فکر شاعر رو نه. :)T.me/tarjomanak