کاغذ هر روز متورم‌تر از دیروز. یعنی کتاب کاغذی قراره آرزو بشه؟ شغل‌مون رو که قبلش هم از دست داده بود

کاغذ هر روز متورم‌تر از دیروز. یعنی کتاب کاغذی قراره آرزو بشه؟ شغل‌مون رو که قبلش هم از دست داده بودیم عزیزم. البته که هیچ‌چیزی از تورم در امان نیست. خوش به حال اون شصت درصد جامعه که زندگی براشون رویا نیست. من از بچگی معتقد بودم که فقط مرفهان بی‌درد شایسته‌ی زندگی هستند و بله، من که هرگز قرار نبود بی‌درد باشم، نتونستم به جرگه‌ی مرفهان بپیوندم که هیچ، تخته‌گاز هم دارم می‌رم به قعر فقر. چند روز پیش با کتاب و مفهوم اقتصاد فقر آشنا شدم که ثابت می‌کنه برای آدم فقیر، هر کالا یا خدمت مجانی هم گرون در می‌آد. بعد یاد کتاب فقر احمق می‌کند افتادم و در نهایت، دلم می‌سوزه برای بی‌پشتوانگی خودم که منجر به این بیکاری مدید شد. گاهی به کارهایی شبیه تدریس فکر کردم، اما نتونستم با خودم کنار بیام توی این اوضاع.البته خیلی‌ها رو دیدم که در این مدت رویدادهایی با قیمت‌های دلخواه برگزار کردند و چون مخاطبان‌شون هم مرفهان بی‌درد بودند، هم چرخ‌شون چرخید و هم عذاب‌وجدان نگرفتند.شاید من هم باید دوره‌هایی طراحی کنم که به مذاق متمولان خوش بیاد‌. اما یه مشکلی که وجود داره اینه که من چون ادایی نیستم، طرز فکر ادایی هم ندارم، در نتیجه بلد نیستم مخاطب ادایی جذب کنم. همین خود شما که این متن رو می‌خونی، راجع به من چی فکر می‌کنی؟ گاهی احساس می‌کنم که هیچ‌وقت مخاطب انتظار نداشته که اینجا محل کسب درآمد باشه برای من. اما با این اوضاع، و بعد از حدود هشت سال و نیم فعالیت مستمر (۲۵ شهریور می‌شه ۸ سال و نیم که اینجاییم) کاش مخاطب هم به من حق بده که تغییراتی در ساز و کار فعالیت و تلاش برای درآمدزایی اینجا ایجاد کنم. اگر پیشنهادی هم دارید یا فکر می‌کنید که کمکی از شما برمی‌آد، خوشحال می‌شم که بشنوم.