•دکتر سزاوار از مُد بیزار بود. یک‌بار توی آن کارگاه «هشت فصل» چند جلسه در مذمت «مُد» حرف زد. می‌گفت هر چیزی که مُد می‌شود، قصه ندارد. منظورش از قصه، پشتوانه بود. و می‌شد از لابه‌لای حرف‌هاش این را فهمید که پشتوانه برای او با اصالت یکی بود. هر چیزی اصیل است که دوست داشته باشی تکرار شود و حس تکراری‌بودن بهت ندهد. می‌گفت با لباس‌هایی که مُد می‌شود، از خودتان عکس برندارید. چون دو سال بعد به آن عکس احساس تعلق نخواهید‌کرد. آن‌چه که مُد می‌شود، مالِ آدم‌هایی است که هنوز نتوانسته‌اند هویت منحصربه‌فردی از خودشان بسازند. این مُد می‌تواند از لباس‌پوشیدن باشد تا مدل مو، تا خوراکی‌ها و نوشیدنی‌ها و حتی فیلم‌ها و موسیقی‌ها.هر کسی در نهایت ذائقه و سلیقه‌ی خودش را باید پیدا کند و بر اساس آن پیش برود. دکتر سزاوار شیفته‌ی کوهن بود. می‌گفت کوهن تابه‌ابد از مُد نمی‌افتد. و این آدم و کارش سنگ‌محک خوبی است. آن چیزی اصالت دارد که هیچ‌وقت از مُد نیفتند نه آن چیزهایی که مُد می‌شوند و بعد به‌سرعت کذایی می‌شوند.خوراکی‌های بیشماری در چندسال‌اخیر روی بورس آمده‌اند و رفته‌اند که دیگر کسی هوس‌شان هم نمی‌کند.سزاوار یک بار برایمان سوپ درست کرد. جلسات‌مان خانه‌اش در آن کوچه‌ی زیبای خیابان دروس برگزار می‌شد. وسط کلاس هی می‌رفت توی آشپزخانه‌ی دلبازش و به گاز سر می‌زد. آخر سر گفت بروید خودتان از روی گاز سوپ بریزید. آمدیم سر جاهایمان و سوپ‌مان را خوردیم. گفت می‌دانید مزه‌ی چه می‌دهید؟گفتیم چه؟گفت مزه‌ی «دوست دارم باز هم تکرار شود» •@BaEmad