سانسور اطلاعات چگونه زبان گفت‌وگو را لال می‌کندیورگن هابرماس در نظریه‌ «حوزه‌ عمومی» (نخستین‌بار در ۱۹۶۲ منتشر شد) استدلال کرد گفت‌وگوی دموکراتیک به فضایی نیاز دارد که در آن شهروندان بتوانند مستقل از دولت و بازار، به اطلاعات متنوع دسترسی داشته باشند و بر پایه‌ آن استدلال کنند. از نظر او، وقتی این فضا تنگ می‌شود یا منابع اطلاعاتی به یک صدا محدود می‌شوند ظرفیت شهروندان برای تفکر انتقادی و مباحثه‌ معنادار نیز به‌مرور تحلیل می‌رود، نه فقط کمیت اطلاعاتی که در دسترس‌شان است.تیموتی اسنایدر، مورخ دانشگاه ییل، در کتاب «درباره طغیان» (۲۰۱۷) بر پایه‌ مطالعه‌ نظام‌های اقتدارگرای قرن بیستم می‌نویسد یکی از نخستین اثرات محدودیت اطلاعاتی، لزوما باور یکسان‌شدن مردم به روایت رسمی نیست، بلکه از دست رفتن تدریجی توانایی افراد برای شکل دادن به استدلال مستقل است، چرا که استدلال‌کردن، به داده‌های متنوع برای مقایسه و محک زدن نیاز دارد.النور اوستروم، اقتصاددان برنده‌ جایزه‌ نوبل، در مطالعاتش درباره‌ «منابع مشترک» (Commons) نشان داد تصمیم‌گیری جمعیِ کارآمد از مدیریت آب گرفته تا سیاست‌گذاری عمومی به شدت به جریان آزاد اطلاعات میان اعضای یک جامعه وابسته است. وقتی این جریان مسدود یا یک‌طرفه شود، ظرفیت گروه برای رسیدن به تصمیم مشترک و پایدار افت می‌کند، حتی اگر نیت افراد برای همکاری همچنان باقی مانده باشد.نمونه‌ای که این رابطه را روشن می‌کند، پژوهش دانیل هالین و پائولو مانچینی در کتاب «مقایسه‌ی نظام‌های رسانه‌ای» (۲۰۰۴) است. آن‌ها نظام‌های رسانه‌ای کشورهای مختلف را بر پایه معیارهایی چون میزان تکثر رسانه‌ای و استقلال از دولت مقایسه کردند و نشان دادند در نظام‌هایی که رسانه به‌شدت به دولت وابسته و فاقد تکثر واقعی است، گفت‌وگوی عمومی حتی در موضوعات غیرسیاسی تمایل دارد در چارچوب محدودی از مفاهیم و عبارات از پیش تثبیت‌شده باقی بماند، به‌جای آنکه با منابع و زاویه‌های دید متنوع غنی شود. الگویی که دیگر پژوهشگران آن را «فقر گفتمانی» نامیده‌اند.آنچه از این پژوهش‌ها برمی‌آید، تصویری است از مکالمه‌ عمومی به‌عنوان مهارتی که، مثل هر مهارت دیگر، برای رشد به مواد خام نیاز دارد و آن ماده‌ خام، چیزی نیست جز جریان آزاد و متنوع اطلاعات.#سانسور #جریان_آزاد_اطلاعات #گفتگو_توانا@Dialogue1402