از طرد به هم‌زیستی چه عواملی روند تغییر نگرش جوامع نسبت به «دیگری» را تسریع می‌کند؟در دهه‌ی ۱۹۵۴، گو

از طرد به هم‌زیستی چه عواملی روند تغییر نگرش جوامع نسبت به «دیگری» را تسریع می‌کند؟در دهه‌ی ۱۹۵۴، گوردون آلپورت فرضیه‌ای مطرح کرد که هنوز هم یکی از آزموده‌شده‌ترین نظریه‌های روان‌شناسی اجتماعی است: «فرضیه‌ی تماس». او استدلال کرد صرف نزدیکی جغرافیایی دو گروه، تعصب را کم نمی‌کند و گاهی حتی تشدید می‌کند. آنچه واقعا موثر است، تماسی است که چهار شرط را هم‌زمان داشته باشد: جایگاه برابر دو گروه در آن موقعیت، هدف مشترک، همکاری به‌جای رقابت، و پشتیبانی نهادی یا قانونی از آن تعامل.توماس پتیگرو و لیندا تروپ، در فراتحلیلی که در سال ۲۰۰۶ در نشریه‌ Journal of Personality and Social Psychology منتشر شد، بیش از ۵۰۰ مطالعه و ۲۵۰ هزار شرکت‌کننده از ۳۸ کشور را بررسی کردند و دریافتند تماس بین‌گروهی، حتی بدون تحقق کامل چهار شرط آلپورت، به‌طور میانگین تعصب را کاهش می‌دهد، هرچند وقتی آن شرایط برقرار بود، اثر به‌مراتب قوی‌تر ظاهر می‌شد.مایلز هوستون، روان‌شناس اجتماعی دانشگاه آکسفورد، در پژوهش‌هایش بر مفهوم «تماس غیرمستقیم» یا Parasocial Contact تمرکز کرد: حتی مشاهده‌ روایت‌های رسانه‌ای که در آن‌ها اعضای دو گروه متفاوت با هم تعامل مثبت دارند بدون تماس فیزیکی واقعی، می‌تواند نگرش مخاطب را نسبت به گروه «دیگری» به‌طور اندازه‌گیری‌شده تعدیل کند، یافته‌ای که نقش رسانه و روایت‌های عمومی را در این فرآیند برجسته کرد.نمونه‌ مستندی از این روند، تغییر نگرش عمومی نسبت به ازدواج بین‌نژادی در آمریکاست: نظرسنجی‌های موسسه‌ی گالوپ نشان می‌دهند در سال ۱۹۵۸ تنها ۴ درصد آمریکایی‌ها آن را تایید می‌کردند، رقمی که تا سال ۲۰۲۱ به بیش از ۹۴ درصد رسید، روندی که پژوهشگران آن را نه محصول یک تصمیم یا رویداد واحد، بلکه نتیجه‌ تراکم چند دهه تماس واقعی، بازنمایی رسانه‌ای، و تغییر نسلی می‌دانند.آنچه از کنار هم گذاشتن این پژوهش‌ها پیداست، این است که تغییر نگرش جوامع نسبت به «دیگری» مسیری ناگهانی نیست، بلکه محصول تجمعی تماس، روایت، و زمان است، عواملی که هرکدام به‌تنهایی کند عمل می‌کنند اما در کنار هم، مسیر را کوتاه‌تر می‌کنند.#دیگری #همزیستی #رواداری #گفتگو_توانا@Dialogue1402